+1 əjdaha
1. Deyim də bu necə olur? bir şeyi əvvəlcə öz arzun, öz marağın, öz planın kimi ortaya qoyursan. Sonra həmin insanlar əvvəl “əğh, bu nədir?” deyirlər, amma bir müddət keçəndən sonra eyni şeyi özlərininmiş kimi mənimsəyirlər. Üstəlik, sən onlara dəstək olursan. Ona görə də içimdə belə bir sual yaranır: Mən sizin arzularınızı ürəkdən dəstəkləyirəmsə, niyə siz mənim arzumun yanında yox, onun yerində dayanırsınız?Məsələn, gitar məsələsində bu ardıcıllıq maraqlıdır: əvvəl gitaraya qarşı maraqları yoxdur, sonra sən deyirsən, onlar başlayır; sən electro istəyirsən, sonra biri ağlında ən son sırada belə olmasa da “electro olsun” deyir. Tək-tək baxanda bunların heç biri mütləq pis niyyət demək deyil. insanlar bir-birindən ilhamlana bilər. Söz yox. Amma təkrar-təkrar eyni ssenari baş verəndə artıq məndə "mənim ardımca gəlirlər" hissinin yaranması əlbət tam başadüşülən olur.
Bir az daha şəxsi danışsam, psixoloq olacaq dostumun "şofer, çox az adama demişəm, bir də sənə deyəcəm: mən tibbin filan sahəsi üzərində ixtisaslaşmaq istəyirəm." deməsi məni keçmişə apardı. Bu sahəni istədiyimi ona necə kursda partanın üstündə ballandıra-ballandıra danışdığımı.. mən o sahəni artıq istəmirdim, amma birinin arzumun üzərində necə durduğunu görəndə şok oldum. Ağlına batıb. Ya da filan ağlagəlməyən bir ölkəyə rezidenturanı fikirləşdiyimdə, səfirliklə, təqaüdlə danışdığımda və bunu həvəslə danışdıqda.. səhəri gün qapı açılıb səssiz otaq yoldaşım dilini açıb nə desin? Mən də ora gedəcəm. O yer ağlına gəlməz la sənin.
indi oranı istəmirəm.
Deyə bilərəm, belə məsələlər bir kənara, çox detal var , detal deyirəm təkrarlanır. Amma Bəzi şeyləri özümküləşdirmirəm, hər nə qədər qəlbdən istəmiş olsam da. Sadəcə bir yandan ən ağrılı tərəfi odur ki, sən onların bu yeni arzusunu səmimi şəkildə dəstəkləyirsən, amma eyni qarşılığı görmürsən. əksinə, bəzən sənin tutduğun yerə özlərini yerləşdirirlər.
Söz yox, bir davranışın niyyəti başqa, məndə, səndə yaratdığı təsir başqadır.
Lakin mən artıq bir sərhəd məsələsinə gəlib çoxdan çıxmışdım. hər arzunu hər kəslə paylaşmamaq. Bu, paxıllıq deyil. Heç kim mənim istədiyimi istəməsin də deyil. Sadəcə bəzi şeylərin hələ formalaşma mərhələsində ikən sənin, mənim üçün çox şəxsi olduğunu qəbul etməkdir.
Bir də ilham alan insan "Sənin sayəndə bu sahəyə marağım yarandı, çox sağ ol" deyərək təşəkkür edər. Amma daxili özünəinamı az olan və ya öz identikliyini hələ tapa bilməyən insanlar ideyanı əvvəlcə kiçildir ("bu nədir?" Deyir ), sonra isə onu tamamilə mənimsəyərək "öz fikirlərimdir" kimi təqdim edirlər. Özlərinə belə bəzi məsələləri etiraf edə bilmirlər. Onları vaxtından əvvəl, xüsusilə emosional sərhədləri qorumayan insanlarla paylaşdıqda, həmin ideya sizin əlinizdən dəyərsizləşərək çıxır.
Bu arada, Fransız filosofu Rene Jirar qeyd edir ki, insanlar bir şeyi sırf o şeyin özünə görə deyil, başqa birinin ona dəyər verdiyini gördüyü üçün istəməyə başlayırlar. Siz bir ideyaya həvəs, enerji və xarakter qatanda, qarşıdakı insan o ideyadan daha çox sizin o ideyaya verdiyiniz işığı və enerjini arzulayır.
Yaxşı ki, içlərindən biri çıxıb "verməyə" gedirəm demir, bir az keçər ondan qabaq "verərdilər".
Son olaraq, Şəxsi planlarınızı paylaşıb kölgədə qalmaqdansa, ümumi mövzularda söhbət edin. Əsl dəstək verən dostla, sizin enerjinizlə qidalanan insanı ayırd etməyin ən yaxşı yolu sükutdur.