bir-iki il əvvəl kür qapımıza dirənmişdi, daşacaq deyirdilər və ətrafındakı kəndlər tərk edilirdi. bizim küçədəkilərin də yarısı çıxıb getmişdi. papagillə danışdım, özüm tikdiyim evi qoyub hara gedirəm deyirdi. klassik insan ürəyi.
kilometrlərcə uzaqda illərdir odyyseus kimi evinə qayıda bilməyi gözləyən mənsə necə hiss etməli olduğumu başa düşmürdüm. bir gün geri qayıdarkən böyüdüyüm evin yox olduğunu görməyəmi kədərlənsəm, yoxsa ailəmin bir gecə sellər içində oyanıb evsiz qalmasınamı.
özünü kifayət qədər yüksək səda ilə xatırlatdıqdan sonra çıxıb getdi kür.
sonra təkrar öz eqosunu da götürüb quruyuram adıyla geri gəldi ölü balıqlarıyla. mamayla danışıram, deyir suyunu çox işlədiblər, quruyub.
təkrar necə hiss etməli olduğumu bilmirəm, geri qayıdarkən uşaqlıqda dəfələrlə boğulduğum tək əyləncəmiz olan axar dənizimizin yox olmuş olduğunu görəcəyimə heyfslənirəm. bizim dənizimiz yox idi. çirkli arxlarımız var idi içini görə bilmədiyin.
sonra kür təkrar diri balıqları və köhnə mənliyiylə geri gəldi.
gedib də geri gələ bilməyən hələ ki yenə də poseidonun lənətinə tutulmuş odysseus idi.
hər şeyi uzaqdan izləmək çox qəribədir, bir nöqtədən sonra hamısının xəyal olduğunu sanırsan.
