2. türkler demiş çok koyar abi. orta mektebi bitirib evden ayrıldıqdan sonraki ilk 3 il ad günümü tek qeyd etdim, hansı ki o vaxtlar men bildiyin toplum insanı idim, cemiyetin istediyi terzde insanlardan idim vetenini seven formalnı müselmanlardan idim. ve ad günü menim üçün nese kesb edirdi, ama yavaş yavaş her il biraz daha siklememeye başladım. ilk ad günümü tek keçirmek menim üçün felaket idi, nece beyem? men ad günü qeyd etmiycem? hem menm ad günüm yanvarın 3ü olduğundan yeni ilde o erefedeydi, yeni yeni illerimde tek keçirdi. yadımdadı bir defe evden zeng etdiler ad günümde nese gördüler tekem darıxıram falan, bir saat sonra gördüm adanadaki uşaqlar mene zeng etmeye başlayıblar, aye hardasan gel gedek içmek istiyrem senle falan. getmedim mende. sonradan öyrendim papa zeng edib uşaqlara deyibki ad günümdü bugüm darıxıram meni tek buraxmasınlar. ondan sonraki iller get gede "bir il daha bitdi ve elde var sıfır" formasına çevrilmeye başladı. her ne qeder heç neyi siklemeyen biri olsanda psixolojik olaraq beynimizde ele oturubki ister istemez ad günü vaxtı sorğulamağa başlayırsan, men kimem? hardayam? heyatımın hansı nöqtesindeyem? neleri isteyirdim ve hansı mövqeye qeder gele bilmişem? bu suallara tapdığım cavablar indiye qeder mende ancaq teselli formasında olub. son iki ilde ise tek olmasamda çoxda maraqlı deyil kimle olub olmamağım. ümumiyetle yalnızlıq çox güclü travmadı. heç vaxt tekliyi arzulamayın.