11 aprel 2018 azərbaycanda növbədənkənar prezident seçkiləri

yenə də heç bir dəyişikliyin olmadığı milli adət ənənəmiz. amma hamının fikirləşdiyi bir şey var ki, bununla razılaşmıram. ilham'dan daha yaxşı namizəd yoxdur. ən yaxşısı ona səs verək. mənsə deyirəm ki, layiqli namizədi gözləyəsi olsaq, ilham elə 1000 il sonra da prezident olaraq qalacaq. əsas ideya dəyişikliyə nail ola bilməkdir. deyək ki, seçkilərdə başqa bir namizəd prezident olur. lap olsun ilhamdan da betər. bir millət olaraq müqəddəratımızı özümüz təyin edə biliriksə, bu yolla daha layiqli biri seçilənə qədər seçim etməyə davam edəcəyik. amma bu millət o qədər kütləşib ki, hansısa dəyişiklik etməyə cəsarəti çatmır. ona görə də ya gedib ilhama səs verir, ya da heç getmir ki, onsuz bizim seçdiyimiz olmayacaq.

plan doldurmaq üçün ailə qurmaq

başqa ölkələri görməmişəm, yalan deyə bilmərəm, amma bizdə ailələrin 99 faizinin arxasında duran həlledici amildir. sanki bağda alma, armud yetişdirirlər. gec olmamış evlənmək lazımdır ki, vaxtında uşağın olsun. əksəriyyətinin beynində bu düşüncə var. ona görə yaş normasını azca keçən kimi başlayırlar bu məsləhəti verməyə. harda yazılıb ki, hamı mütləq evlənib uşaq böyütməlidir?
bir dəfə biri atamla söhbət edir öz oğlu barəsində. biri ilə evlənib, uşaqları olmayıb deyə ayrılıb. sonra başqa biri ilə evlənib. onda da uşaq olmayıb, yenə ayrılıb. sonrasına əsəbimdən qulaq asa bilmədim, aralandım ordan. deyəsən, bir də evləndirib başqası ilə. özü də elə fəxrlə danışır ki, belə toy elədim, belə pul xərclədim filan. bu oğlanın heçmi şəxsi düşüncəsi, istəyi yoxdur görəsən ki, inkubator kimi ancaq uşaq doğmağa hesablanmış qərarlar üzrə hərəkət edir.
eynilə bütün cəmiyyət. sonradan tanıyıb sevərsiniz deyib tamam yad təbiətli insanları zorla evləndirirlər. nədi nədi, ata ana gəlin buyuracaq, nəvə görəcək, həyatı boyu yaşaya bilmədikləri xoşbəxtliyi bəlkə indi yaşayalar deyə. bəs zorla evlənən o iki nəfər necə? onlar da əsrlər boyu davam edən bu planlı ailə təsərrüfatının bir üzvü olurlar və gözləyirlər ki, nə vaxtsa bunların da uşağı böyüyəcək və bunlara xoşbəxtlik bəxş edəcəklər.
evlənən o iki nəfər var ha, onlar da təzə təzə xoşbəxtmiş kimi görünürlər. sadəcə ani həvəsə qapılırlar. sonradan gerçəklərlə üz üzə gələndə artıq gec olur. ona görə məcbur olub öz uşağından qisas alacağı günü gözləyir. bəli. bu həyat planlı qisaslar üzərində qurulub.

yerdə qalan 1 faiz isə ola bilər öz istəyilə ailə qurur. onlara bir sözüm yoxdur.

storia di un minuto

1972 tarixli pfm albomu. möhtəşəm ilk albomlar sırasındandır.

1. introduzione
2. impressioni di settembre
3. e'festa
4. dove...quando...(1)
5. dove...quando...(2)
6. la carrozza di hans
7. grazie davvero

(youtube: )

district 9

imdb saytında adı 9-cu rayon yazılmış film. baxdım inanmadım. dönüb bir də baxdım, yenə baxdım, təkrar baxdım, dəfələrlə baxdım, baxdım ki baxdım. bu nə lan? dostlar, bir də siz baxın. bəlkə məndə nəsə problem var. bu filmin adı bizim dilimizdəmi yazılıb, yoxsa bilmədiyim başqa sözlərdir, sadəcə təsadüfən bizim dildəki sözlə üst-üstə düşür? bu necə olur? google translate filan da deyil. bildiyin 9-cu rayon yazılıb imdb-nin bazasında.

http://www.imdb.com/title/tt1136608/?ref_=ttls_li_tt

qeyd: momoko'nun məlumatlandırması ilə mövzuya oyandım: bölgəyə görə elə göstərir, amma yenə də tam qane eləmir bu. hamısında niyə elə olmur? həm brouzer'ə görə də dəyişiklik göstərə bilirmiş. chrome'la (mobil) açdım indi, district 9 yazılıb. nə bilim, bir an çox qəribə gəlmişdi.

ağlaşma

bir millətin nə qədər səmimiyyətsiz olduğunu göstərən və yalnız qadınların belinə yüklənən ümummili ritual. bir nəfər dünyasını dəyişir. qohumlar, yaxınlar, tanışlar başsağlığı üçün yığışır. bu qədərini başa düşmək olar. mərhumun çox yaxın qohumları, xüsusilə də qadın cinsindən olanlar, bu hadisəyə olan üzüntüsünü ağlayaraq yaşayır. bunu da bir dərəcəyə qədər başa düşmək olar. amma daha qohumumun qohumunun qohumudur deyə gələnlərin, biraz məsafəli qonşuların ağlaşma etməsi nə qədər səmimi bir hərəkətdir? yəni bu adamın ölümü bu dərəcədə hay küy salacaq qədər üzübmü onları? çox güman ki, yox. sadəcə, ənənə xatirinə məclisə girir və mühitin də təsirinə düşüb zorla özünü ağlatdırır. maraqlıdır, bu ağlaşmada kiminsə iştirak etməməsi nə ilə nəticələnər?

tanrının yaxşı olma məcburiyyəti daşıması

burada söhbət təbii ki "əgər bu qüvvə mövcuddursa" şərtinin ödəndiyi haldan gedir. əksər insanlar bu qüvvənin mövcudluğunu ancaq tanrı surətində təsəvvür edir. o varlıq bu kainatı yaratmaq qüdrətinə malikdirsə, deməli mənəvi keyfiyyətlər baxımından da bizdən yüksək olmalıdır. bu da təbii ki yenə bizim ədalət və əxlaq anlayışımız çərçivəsində dəyərləndirilir. burdan da bu nəticə çıxır ki, tanrı bizim "yaxşı" deyə bildiyimiz keyfiyyətlərə malikdir. əks halda o, tanrı deyil, bizim üzərimizdə təcrübələr aparan hansısa başqa şüurlu varlıq(lar)dır. yəni "tanrı" kimi qələmə vermək işi biraz qarışdırır əslində.

ayə haraya gedirsən ayə

ilk dəfə görəndə özümdən asılı olmayaraq güldüm amma sonra fikirləşdim ki, 50-60-cı illərin blues-country-rock tərzində oxuyan musiqiçilərindən çox da fərqli deyil. sadəcə, bunun sözlərini başa düşürük deyə biraz gülməli çıxır. əslində, problem ondadır ki, biz yazımızla danışığımızın fərqini həddən çox gülüş obyektinə çeviririk. amma gülməli, ya da ağlamalı olduğumuz elə problemlərimiz var ki, heç onların varlığını belə dilə gətirmək istəmirik. əsl reallığı görməkdən qaçırıq, bizə bəzəli-boyalı halda təqdim edilmiş hazır komediya obyektlərinə baxıb gülürük və guya qınayıb tənqid edirik.
baxın. indi tv-də komediya adı altında bizə göstərilən materiallar ancaq bir birini təkrarlayan düşük "zarafatlar"dır. bu da onlardan biri kimi təsir bağışladı. o özü də çox güman bunun belə nəticə verəcəyini bilirdi. yoxsa pərviz bülbülə-damla-ifrat oxundan çıxa bilməyən bir toplumun bunu alqışlamasını gözləyirdi?

il giordano del mago

banco'nun ilk albomundan möhtəşəm bir əsər.

(youtube: )