dendy

televizora qoşduğun anda ailənin "televizorun ekranını xarab eləyir, qoşma onu!" deməsiylə söndürülürdü.. ona görə də evdə 90-cı illərdən qalma balaca köhnə tv var idi, biz də ona qoşub rəngsiz versiyada oynayırdıq. ancaq ki böyük tvdə rəngini görə-görə oynayanda dünyalar sanki bizim olurdu. -*
içində 1 milyon oyun olan kasetləri var idi, bütün olimpiya oyunlarını oynamaq olurdu. nə bilim, uzağa tullanma, alovlu dairələrin içindən keçmə (mənə görə ən çətini bu idi), soccer (ponpon qızları var idi), ən məşhur oyunu isə təbii ki, silah ilə ördək vurmaq idi.
bomberman, maşın yarışı kimi oyunları olan kasetimiz var idi, neçə ildi kompüter istifadə edirəm, ancaq hələ də o iki oyundan aldığım zövqü heç bir kompüter oyunundan ala bilməmişəm. dendy uşaqlığımızın simvoludur, onu unutmaq olmaz, məncə. -*

ədəbiyyatdan uzaq insanlar

qarnını doyura bilməyən insanların ədəbiyyatdan uzaq olması normaldır. yaşamağımız üçün fiziki qida ilk başda gəlir, bunu təmin etdikdən sonra mənəvi qidaya keçirik. bizimki kimi millətlərdə yaşam o qədər aşağı səviyyədədir ki, insanlar ruhunu doyuzdurmağı fikirləşmir belə. acınacaqlı vəziyyətdir, çünki hələ 26 il öncəsinə qədər sovet mədəniyyəti ilə yaşayan insanlar var idi bu ölkədə. kitablarını da oxuyurdular, teatra da, kinoya da gedirdilər, dünyadan xəbərləri də var idi. indi birdən-birə necə belə dəyişdik, inanmaq çətindir. yadıma gəlir, babamgilin zirzəmisində nə qədər kitab-qəzetlər var idi, elə öz evimizdə də. keçən dəfə soruşdum, dedilər ki, hamısını ya atıblar, ya da novruzda yandırıblar. ürəyim ağrıdı.
hamı ədəbiyyat sevə bilməz, necə ki mən həyatım boyu kimyadan qaçmışam, eləcə də başqaları bədii ədəbiyyatdan qaça bilər. insanların xarakterləri də, zövqləri də müxtəlifdir. ancaq ki bir şeyi sevmədiyin üçün durub ona "boş şey" deməyin düzgün deyil. sənin fizikadan zövq aldığın kimi ədəbiyyatdan zövq alan insanlar da var.

başqa millətlə evlənmək

başqa millətin nümayəndəsi ilə evlənmək həm pis, həm yaxşı nəticələnə bilər. bu bəzən sizin əlinizdədir, bəzən də ailə-qohum-ətraf üçlüyündən asılıdır. yaxşı nəticəsi odur ki, iki fərqli mədəniyyətdən bəhrələnmək olur, bu da hər insana qismət olan şey deyil. (baxma: məndə sığar iki cahan)
övladınız olanda iki dilli olur avtomatik. təbii ki, bir tərəfin basqısı olmasa, uşaq iki kültürü də tanıyaraq böyüyür və başqa millətlərdən olan insanlara qarşı həmişə mülayim davranır. çox görmüşəm beləsini. örnək kitab da verim, tam yerinə düşsün: amin maalouf - şərqin limanları
dediyim bu gözəl şeylərə nəzərən pis nəticələnə də bilər. hər neqativ olayda vurulmalı bir nöqtə varsa, o da ya milləti ya da dini olacaq. yaxşı deyək ki, eyni dinin insanısınız, o zaman da məzhəblər ortaya düşəcək. sən bunu eləməsən belə, qohumlar mütləq işə qarışırlar, soyuq münasibət göstərirlər, yerli mal alıb vətənə xeyir verməmisən deyə hər zaman yaşamı dözülməz hala soxurlar. ona görə də məsləhət görərdim ki, başqa millətin nümayəndəsi ilə evlənsəniz, gedin xaricdə yaşayın.

tiflis

gəzməyə o qədər də çox yeri olmayan şəhər. katedral və kilsələrini gəzə bilərsiniz.
şəhər içində taksi ilə hər yerə 5 lariyə səyahət etmək olur. marşrut və ya avtobusa üç nəfər minsəz, yenə eyni pula gəlir, ona görə də taksiylə getmək daha sərfəlidir. ən məşhur küçəsi şota rustaveli küçəsidir. bizim tarqoviya çox oxşayır. bakının köhnə halıdır, ancaq daha səmimi bir şəhərdir.
həddindən çox amerikan fast-food şirkəti var bu şəhərdə. alman pivələrini çox sevirlər, deyəsən. nataxtaridən çox hofbrau gördüm mən. bəzi maşınların da rulları sağdadır.
pelmeni, xingal, şaşlık yeyib gürcü çaxırından vura bilərsiniz. türkiyədən fərqli olaraq, yemək verilən yerdə eyni zamanda içki də verilir, həm də bağlı məkanlarda siqaret çəkməyə icazə var. yolunuz düşsə və ssri tarixi ilə də maraqlanan bir insansınızsa, cccp bara gedə bilərsiniz, leo kiacheli küçəsində yerləşir.

yazmaq

insana öyrədilən və ya insanın öyrənə bildiyi ən gözəl şey. hər insan həyatında bir dəfə də olsa, cızma-qara edib, fikirlərini yazıb ya da ürəyindəkiləri boşaldıb. yazmaq danışmaqdan daha önəmlidir mənim gözümdə. elə insanlar var ki, özlərini danışaraq yaxşı ifadə edə bilirlər, elələri də var ki yazaraq. danışmaqdan fərqli olaraq, yazmaq bizim üçün daha intimdir. danışdıqlarımı istər-istəməz bir çox adam eşidir, ancaq yazdıqlarımızı istəmədiyimiz təqdirdə heç kimə göstərmərik.
danışanda bir dəfə düşünürüksə, yazanda iki dəfə düşünürük. danışanda hər mövzudan danışa bilmirik, yazanda isə ən özəl hisslərimizi də yazırıq. buna görə bir çox insan günlük tutur, deyə bilmədiklərini, ürəyində dolub daşanları yazaraq boşaldır. və gizlədir həmin günlüyü, çünki əsl hisslərinin başqaları tərəfindən bilinməsini istəmir.
bütün dünya tarixini yazılanlardan öyrənirik biz. insanlar hələ daş dövründən yazmağa ehtiyac duyublar, öz hisslərini, düşüncələrini daşlara əks etdiriblər. düşünün, əgər yazı deyilən şey olmasaydı, yaşadığımız dünyanın tarixini, fəlsəfəsini, ədəbiyyatını, ümumiyyətlə, bizdən əvvəl yaşayanların nə hiss etdiyini, nə ilə maraqlandığını heç vaxt bilə bilməzdik.
yazaraq biz özümüzü daha yaxından tanıyırıq. yazmaq həm də həyatımızın hansı dövründə nəyi necə yaşadığımızı, dünyaya hansı gözlə baxdığımızı xatırlamaq üçün gözəldir. əsəbisinizsə, deyəcəyiniz şeylərə görə birinin qəlbini qıracaqsınızsa, məsləhət görərdim ki, oturub əvvəlcə deyəcəklərinizi yazasınız. yazdıqdan sonra insanın əsəbi keçir və həmin situasiyaya boş gözlərlə baxır. yaxşıdır əslində, birinin qəlbini qırmaqdansa, bütün hirsini bir kağıza boşaltmaq daha yaxşıdır. və sonda deyəcəyim odur ki, birini yaxından tanımaq istəyirsinizsə, danışdıqlarından daha çox yazdıqları ilə maraqlanın.