ilk sevgi

ibtidai sinifdə oxuyurdum, sinifin kəllə dahi oğlanı var idi. ilahi mən bu uşağı necə çox istəyirdim ,anlatamam. Nəysə bu uşağıda oxuyur deyə incidirdilər, sakit ,öz işində birisi idi. Məgər həmin zamanlarda da məni sinifimizin badboy kafalısı sevirmiş vəə mənim o uşağa aşık aşık yanında fırlanmalarım, ancaq onunla danışmaq istəməyim buna aydın olmuşdu və heyvan kimi saçımı dartırdı. Sonra mənə qurbağa deyirdi vəə heç vecimə olmurdu taa ki, aşık olduğum da mənə qurbağa deyənə kimi. O gün nə qədər ağlamışdımsa ilk dəfə ağlamaqdan yorğun düşmək nə idi bilirdim,çox qırılmışdım be.. nəysə üzərindən illər keçdi 9-da oxuyurduq, doğruluq cəsarət oynuyurduq mənə sual verdilərki sinifdə kimi sevmisən yada bəyənmisən bu zamana kimi məndə zatən olmuş bitmiş keçmiş getmiş deyib dedim ki flankəs. ilahi oğlanın üzündə resmen o zaman qurbağa deməsinin peşmanlığı necə yaranmışdıı, həmin gündən sonra mənə daha çox baxırdı, hətta lal dinməz kəllə olimyidaçı artıq məni önəmsəyir, hər gün dərsimi soruşurdu. Riyaziyyatdan yeni yeni oxumağa başladığımı bilirdi və hərgün gəlib kömək edimmi deyirdi. Amma koçum bir şeyi unutmuşdu, artık ona olan sevgim qurbağa deyib güldüyündə solub getmişdi..
Sonra 2ci kursun əvvəli idi sinif yoldaşlarımla görüşə gəlim deyə özəlliklə məcbur edirdi qızlar. Nəysə məndə getdim vəə ilk sevdiceyimin o ulan bu qız evrim keçirməmiş birbaşa evrimin özü olmuş tərzində baxışları olurdu. Uşaqlar mənə iliş sumqayıtda oxuyuram deyə ilişəndə ancaq o idi mənə gülümsəyərək tərəfimi tutan. Amma işte iş işdən keçəli olmuş illər, yenə dedim abi abartmayım falan. Üstündən 2-3gün keçmişdi ki özü vpda həərşeyi dedi. Məgəər o zamanlar mənim aşıkkən ona bu qədər diqqətcil davranmağım qorxudurmuşş sonra amma ilgi kəsildi axıı peşman olubmuş. eheheh.
sonra 9cu sinifdə mənim o etirafımla bu bir sarsılıbmış vəə ən son görüşdüyümüzdə də mənə qarşı hələdə o uşaqlıqdakı dırnaq arası saf sevgisinin qaldığını demişdi.
(bax:artıq o qatar yoxdu dalınca bir qatar durnalarda uçdu )

sözaltı sözlük yazarlarının depressiv olması

depressiv olmaqla əlasəqi yoxdur məncə, insanlar xoşbəxt olduqları anıda paylaşa bilərlər, amma daha çox problemlə qarşılaşdıqda kiməsə paylaşa bilmirlərsə burada yazaraq hisslərini və düşüncələrini boşaldırlar. Ən effektiv rahatladıcı yollardan biridə elə məhs yazmaqdır.
Bir nüansda varki,heyvani beyindən gələn daxili instiktiv hisslər üzündən insan daha çox onu narahat edəcək problrmləri düşünür və paylaşır, bu toplanmış mənfi enerjini çıxarmağa və relax olmağa kömək olur. Həmçinin xoşbəxt hiss etdiklərində isə daha az yazırlar çünki yazmaq insanın özü ilə baş başa qaldığı anda baş verir,yanında kimsə varkən və xoşbəxtkən sən dayan mən bu hisslərimi düşüncələrimi tez yazım demir, çünki onsuzda xoşbəxtliyi elədə belədə paylaşa və o enerjinidə canlı ünsiyyətlə boşalda bilir.

intihar

bu başlığı gördüyümdə ağlıma ilk Avstralyada yerləşən Gap gəldi. Don Ritchie bu bölgədə yaşayırdı və birçox intihar etmək istəyən insanların bu fikrindən daşınmasına səbəb birisi kimi tanınılırdı.
intihar insanın artıq içindəkiləri paylaşacaq birisini olmadığını anladığında və ya heç bir çarəsi qalmadıqda, həyata bağlanacaq bir səbəb tapmadıqda üz tutduğu çıxış yoludu.
günümüzdəki psixoloqlarında hər biri məncə Don Ritchie-dir.
Praktik psixoloqum Don Ritchie haqqında danışanda onunda özünü o insan kimi gördüyünü və mənimdə yavaş yavaş onun kimi olmaq istədyimi anlamışdım.
Don Ritchie-nin evi intihar edənlərin seçdiyi gapda yerləşirdi. Hər zaman çayı dəmli və qaynar olurdu,çünki onun seçdiyi metod onsuz da intihar edəcəksən son dəfə çay içmək istəmərsənmi? sözləri idi. Bəsit amma effektiv. Necəsən sualı ilə necə hiss edirsən sualları arasındakı fərqi göstərəcək şəkildə.
intihar edən insanda onsuzda öləcəm son bir çayla nə olarki deyir və Don Ritchie ilə danışmağa başlayır. Səmimi və qayğılı dialoqlarla biz insanlara tək olmadığını və ən əsası həyatın gözəlliklərini fərqinə varır.
əgər bir gün intihar etmək kimi istəyini olduğunu bildirən olarsa o zaman Don Ritchie metodundan istifadə edin.
əgər intihar etmək istəsəniz o zaman bir çay dəmləyin və çayın qoxusunu hiss edin, içərkən sadəcə içmək adı ilə yox,çayın dadını hiss edərək için.

altruizm

Egoistliklə tərəziyə qoyulsa ən çətin pasiyentlər sırasına girəcək insanlardı. Öz dəyər, öz sevgi az olan, daima başqalarının sevgisi ilə qidalanmaq istəyən insanlardı. Səbəblər təbiiki ailə daxili münasibətlərdən başlayır əksəriyyətində. Bir çox ədəbiyyatda bu haqqda araşdırdığımda ən maraqlı nüasn isə həddindən çox sevgi görən uşaqların artıq sevgi görməkdən bezərək aldıqları sevgini geri vermə cəhdləri kimi qeyd edirdilər.
Ümumən isə, uşaqlıqda ailədə lazımı sevgi, rəğbət görməyən , bu sənin borcundur bunu etməlisən tərzində şüuraltı yeritmələrin nəticəsində bu şəxs yetişir və həyatının mərkəzinə başqalarını qoyur. ilk başda vov nə yaxşı insandı desələr də, əslində bu insanlar sizin yerinizə sizin həyatınızı tamamən idarə edə biləcək şəxslərdi.
Həyatın mərkəzində egoist kimi nə ancaq özünüzü qoyun, nə də altruist kimi başqalarını. Həyatın mərkəzini deyil o mərkəzin ətrafını doldurun həm özünüzlə həm də çevrənizlə.
Ancaq siz olsanız ətrafınızdakı insanları unudacaqsınız, ancaq başqaları olsa özünüzü unudacaqsınız.

unudulmaz film replikaları

Yox , vallah heç mənim ağlım yoxdu . Hara gedirəm , kimnən gedirəm .
- Nədi , yoxsa peşman olmusan ?
- Peşman olmusan da sözdü ?! Heç bilmirəm sənin nəyivə allanmışam . Gözəlliyin yox , savadın yox , özün də xuliqan . Hələ üstəlik adam soymağın da varmış . Tapançan da var ?
- Var .
- Doğrudan ?
- Əlbəttə .
-Onu neynirsən ?
- Lazım olar da .
- Ora çatan kimi tullayarsan .
- Baş üstə .
- Bir də sənnən öldürərəm , vuraram , kəsərəm eşitmiyim . Hər şey qurtardı . Bakıynan da qurtardıq , davaynan da . Eşitdin ?
- Eşitdim .
- Sabah Kislovodskidən mənə morojna alarsan ?
- Hə alaram .
- Lap çox ?
- Lap çox.

(bax: Ölsəm bağışla )

əfsanəvi oyunlar

(bax: Gta San Andreas )

toyda oynatmaq üçün dirəşən xala

(baxma: booy nə qəşəngləşmisən ,gəl oynayaq )
(baxma: az yaxşı dur oyna, yeməyəcəklər səni,aaa )
(baxma: booy,nə utancaq qızsan sən, sabah biri gün nə edəcəksən )
(baxma: ölümümü gör, dur davay )

karantinin tək yaxşı tərəfi- bu sözlər mazide kaldı.

ilham əliyevə müraciət edən erməni qadın

Başqa torpaqlarda nə işi vardı deyə yarğılamayacam, çünki dövlət özü məcbur göndərib deyirlər. Amma qadının o fəryadı və çarəsizliyi üzdü məni. ilham Əliyevdən yardım istəyərkən öz ölkəsində olaraq istədi, polislərin, onlarca kütlə qarşısında. Bir ana üçün övlad deyəndə hərşeyin dayandığını göstərən bir sübutdu bu. Eynilə zamanında erməni barbarları uşaqlarını öldürməsin deyə ayaqyalın qucağında paltarlarına bükülmüş körpəsini xilas etməyə çalışan qaçan analar kimi.. Tarix özünü harada necə təkrarlamalıdı bilir, amma heyifki hələdə ermənistanda bunu başa düşmürlər. Ordu toplayıb geri alacayıq deyirlər, boş boş xəyallarla insanlara təsəlli verməyə çalışırlar. Orda olan anaların fəryadlarında torpaq fəryadı deyil, torpaq haqq hesabı deyil, övlad hesabıdı. O erməni əsgərinin anası bir cümlə dedi e , necə azərbaycan əsgərlərini basdırmışdızsa çıxarın verin onlara geri onlarda mənim uşağımı versinlər deyə. insan pis olur həqiqətən amma kinayəli gülməkdə tutur. Bəs xocalıda dərisi soyulan ,təcavüzə uğrayan, başı kəsilən körpələrin nə günahı var idi?
Kim bilir bəlkədə o vəhşiliyi edənlərin soyundan gəlirmiş o fəryad edən ananın oğluda məhs buna görə haqq da öz yerini tapır.

sözaltı günlük

bugün uzun zaman sonra ilk dəfədiki özümü çökmüş kimi hiss edirəm. Bütün gecə düşündüm özümlə dalaşdım amma bir təsəlli yeri belə tapa bilmədim. O qədər özümə sual verdim ən sonunda mən niyə bu qədər düşünürəm dedim. Hərkəsə köməyə qaçan mən, flan şeyi etməməyə çalış deyən mən hər birini edirəm. Hər dəfəsində ədalətsizlik olanda mütləq başqa cür öz ədalətini bərpa edər dünya deyirəm olmur. Əllərimlə yazdığım ondan çox tələbə oldu , seçilənlərdən cəmi 3ü həqiqətən ödənişi ödəməkdə problem yaşayacaqdı digərləri amma yazarkən belə bu hansı ağılla müraicət edib necə seçsinlər dedim. Onlar seçildi həqiqətə ehtiyacı olan yox. Məni incidən mənim boş ümidlə mənimkinində ödənməməsi idi amma daha çox incidən həqiqətən ehtiyacı olanların üzərindən xətt çəkmələri oldu. Budu ədalət? Kefinə düşəni seçmək?
Fikirləşdim bütün gecə bugünə kimi nələr yaşadım gördüm deyə. Heçmi şansı gətirməz insanın? Hər zaman sürünə sürünə nəisə etməyə çalışmışam, niyə? çox insan kimi niyə məndə rahat əldə edə bilmirəm nəyisə? Özüm üçün addım atmazdan öncə başqalarınıda düşünürəm deyə? egoistcə yaşamalıyam həyatı? ya həyat sən nə istəsən et mən sənə tabeyəm deməliyəm?
Niyə adi insanlar kimi deyiləm? Vecsiz, şanslı, elədə belədə işi alınan.Niyə məndə olmur bunlar?
Başqalarının vecinə olmayan həyatlarının yükünü niyə mən qaldırıram? Bunların fərqindəykən niyə əlimdən heçnə gəlmir?
Bacıma baxıram həyat özü edir onda hərşeyi, bir dəfə olsun kənara qaçmalar etməyib. Nəisə oldu razıdı ,yaxşılığınada alınır.
Bəs mən? qarşı durmaq mübarizə aparmaq. Kimlə mübarizə aparıram? Kimlə burun buruna gəlirəm? dəfələrlə həyat hansısa işimin olmaması üçün maneələr qoyub mən sonuna kimi dibi görənə kimi dirəşirəm. Niyə? sərf etdiyim enerjim niyə geri qayıtmır? Allah gecikdirirsə gözəlləşdirir deyirəm həmişə ,inandığım tək təsəlli bu ikən, həqiqətənmi gözəlləşir? ya mən bəsit şeyi əldə etdiyimi zənn edərkən gözümdə böyüdürəm,gözəlləşdirirəm?
Gözümü hər bağlayanda dənizin qarşısında küləyi hiss etdiyimi dalğa səsini eşitdiyimi təsəvvür edirəm. Bunu çox istəyirəm,niyə? mənim yaşımda bütün gənc qızların tək dərdi bəzənmək,gözəl görünmək,imkanlı olmaqdısa mənim vecimə deyil,niyə? istədiyim niyə sadəcə küləyi hiss etməkdi? özümü bildim biləli beləyəm. Dünən düşündüm mənim normal gənc qız xəyallarım nələrdi deyə yoxdu. Hamısı fərqlidi,niyə?
Həyatım əslində rahat asta sakit və şanslı getməliykən hərşeyi məhv edən mənəm? Normal insanlar kimi ancaq özümü düşünmək istəyirəm,xəyallarımda ancaq özümü sevindirmək istəyirəm, amma niyə tamamən fərqlidi? Niyə mən kimlərəsə kömək edərkən o insanın mənə çox sağ olun deməsini xəyal edirəm. Bütün planlarımın gələcək hədəflərimin hamısı bunun üzərindədi,niyə? Nə əldə etdimki bugünə kimi? Kimin əlindən tutdum əlimə tikan batırdı, incitdi ,qırdı məni. Niyə? Mən insan deyiləm? mən sizin qırılacağınızı düşünərkən siz mənim qırılacağımı niyə düşünmürsüz? niyə içimə atmaq məcburiyyətindəyəm? Niyə siz mənim bütün enerjimi gücümü alarkən mən sizdən ancaq bir məmnuniyyət hissi istədim ki? Həyatım niyə hisslər üzərində qurulur? niyə daima mübarizə etmək üzərində,uğursuzluqlar üzərində qurulur?
mənim küskünlüyüm kimədi? özümə? ya həyata? dü.üncələrimin içində boğularkən qışqırmaq istəyərkən getmək istəyərkən niyə etmirəm heçnə? niyə hər zaman öncəliyim başqaları olduki? insan özünü nə qədər o divardan bu divara çırpar? insan niyə illərdi heçbir dərs çıxarmaz? hər dəfə heçkimdən heçnə gözləmə dedikcə yenə nə isə gözləyirəm beklentilərim olur. Niyə?
günlük o qədər yorğun hiss edirəm ki, hərkəsdən uzaqlaşıb səssizcə saatlarla dənizi izləmək istəyirəm,düşüncələrimin susmasını istəyirəm, savaşmaq istəmirəm. Tükənmişəm günlük , gücümün bitdiyini hiss edirəm. Aylardı ertelediyim yüklərim ağrılarım indi özünü göstərir. tutabilmədiyim yası tuturam sanki. Güclü olmaq istəyərkən məhv etdiyim elə gücünmüz məgər , başqalarını məmnun etmək üçün qurduğum xəyallarımı yerinə yetirmək üçün özümü xərcləyirmişəm məgər. Özümə o qədər yad hiss edirəmki, bilmirəm daha günlük bəlkədə son hadisələrin təsiridi amma tək bildiyim çox yorğunam

azərbaycanda rezidentura təhsilin 4000 azn olması

Təhsili 1000manatdan ucuz tutmayıb əla təhsil verirmiş kimi üstünə rezidentura ,magistr mərhələlərinə də ödəniş qaldıran dəyərli insanlar sayəsində insanların bəzisi işini xərclədiyim pulum geri qayıtsın xəstə gəbərsədə olar prinsipi ilə yanaşır. Gülünc haldı həqiqətən. Sonra vay anam həkimlər pisdi, savadsızdı nəblim nə. Kitabın qiyməti 50 manatdan ucuz olmayan ,ödənişi 4000dən aşağı enmək yerinə hələ bir 5000i görməliyəm e söyüş qoyublar prinsipi ilə qaldıranlar həqiqətən gələcəkdə işini sevərək görəcək həkim yetişdirəcəyinə inanırmı? Lap deyək dövlət sifarişi bakalavırdı kasıb insandı oxuyub qəbuı olub. Bizim pul sistemimizə görə tələbə kasıb olmamalıdı, kasıbdı? Qələtini eləsin oxumasın olduğundan, magistr və ya rezidentura mütləq pullu oxumalıdı.
Heçnə yox bu pul sistemini yaradıb azərbaycan milli banklarına fayda verməyə çalışan dırnaq arası yüksək vicdanlı dahi şəxslər ümid edirəm bir gün həqiqətən insanlarda yaratdığınız pula möhtacsan yoxdursa səndə yoxsan zehniyyətin sizidə məhv edəcəyini anlarsınız. Əks halda platform filmindəki kimi otaqlar olmasada ədalət sizi o platformdan beş betər mühitə salacaq. Hardan bilirəm? Bu gözlər kimlərin göz yaşını ,bu qulaqlar kimlərin fəryadını eşitdi haqqlara girib deyə. Həyat bumerangdı, bugün girdiyiniz hər insanlıq haqqının hesabını ödəyəcəklər...

(baxma: so soon )

riyaziyyat və musiqi

birbiri ilə sıx bağlı olan iki sahədi. Çox mükəmməl riyaziyyat bilən insanlar musiqi alətlərində ifa etmə bacarıqları həmçinin də mahnı ifa etmək bacarıqları var. Hətta mənimdə yaxşı riyaziyyat bilməyimdə ya da yaxşı musiqi alətində ifa etməyi bacarmağımda bu ikili bir biri ilə sıx bağlıdı. 2ci sinifə başlayanda artıq pioninoya getmişdim və mamam daxil hərkəsi təəccübləndirən musiqiyə getməyimə yarım saat qalmış 1 dəfə əsəri ifa etməklə əzbərimdə qalırdı. Niyə inanmırdılar çünki tənbəl idim və riyaziyyatımın zəif olduğunu deyirdi sevimli sinif rəhbərim. Amma əsl həqiqət mən 9da oxuyanda bilindi. Riyaziyyata olan həvəsimi öldürən sevimli sinif rəhbərimdən sonra 9cu sinifə kimi oxumurdum və anlamaq belə istəmirdim. Amma 9cu sinifdə hazırlığa getməyimlə riyaziyyat dahisi olmağıma (ən azından öz dünyamda) səbəb olmuşdu. Hələ 7ci sinifdə oxuyanda ingilis dili hazırlığında o qədər yaxşı idimki müəlliməm olimpiada testlərinidə elətdirirdi mənə. 9cu sinifdə də 1 ay içində 0-dan 70faiz nəticəyə kimi yüksəlmişdim. Hazırlıq müəllimim məni 0 səviyyəsində idim deyə götürmək istəmirdi amma mənim inadımla götürmüşdü. inadımlamı əldə etdim uğurumu soruşsanız 50faiz hə deyərəm. Geriyə qalan hissə isə musiqiyə borcluyam. Həyatımın bir parçası sözün əsl mənasında musiqidi, musiqiyə gedənlər məni yaxşı anlayar deyə düşünürəM- sevdiyimiz bir mahnı olduqda onu heçnəyə baxmadan bir başa pioninoda ifa etmək bacarığımız var. Bunu riyaziyyatla bağlıyırlar ki riyaziyyatı yaxşı olanlarda bu belədi.
biraz çox dolambac yazdığımında fərqindəyəm amma özümdə hansının digərinə səbəb olduğunu tapa bilmirəm. tək bildiyim riyaziyyat musiqinin pedalıdır.

uşaqlığı xatırladan şeylər

məhlədə yerləşən su krantı var idi, heç işləmirdi amma taxt kürsüsü kimi idi. elə formada idi ki mənim kruqumun (guya da ) hamısı o su krantının üstünə çıxıb yerləşə bilirdi. Düzdü hamımız o zaman çox balaca idik ən böyüyümüz 11 yaşında idi amma orda durmaq belə çox gözəl idi. Məhlənin şefi kimi hiss edirdik... Hər yanından keçəndə su krantında ən başında oturmaq üçün çıxan hayhəşirlər gəlir gözümün qabağına... Heyfsləndiyim isə artıq məhlədə uşaqların səsküyü yoxdu, bir zamanlar ancaq uşaqların flankəs düş aşağı deyə qışqırıqları var idisə indi ancaq məhlədə qız tutmaq üçün avaralanan yeniyetmə oğlanlardı. Həqiqətən adam çox üzülür, uşaqlıqlarını yaşamadan texnologiyanın əsiri oldular..