virtual münasibət

Düşünürəm ki, indiki dövrdə əksər ayrılığın səbəbi xatirələrin mesajlar üstünə qurulmasıdır. Belə münasibətlər nə qədər uzun olmasından asılı olmayaraq kövrəkdir, hər an qırıla bilər.tərəddüt etmədən ayrılaq deyər insan. Çünki arada reallığa dayalı emosional bağ formalaşmır.
Birini tərk etdiyində geriyə dönüb mesaj screenlerinden xatire oyatmağa çalışan dövrdür daha. Bir kliklə "Seni sevirem" sözü də, "ayrılaq" sözü de mesajda. Səsini eşidərkən gözünə baxmalı insan. Çünki ünsiyyətdə insanın üzünə baxaraq bunu söyləmək çətindir, çünki orada həqiqi emosional bağ var.
Digər tərəfdən:
Onlayn ünsiyyətdə vaxt var. Sözləri ölçüb-biçmək, ən yaxşı versiyanı seçmək, səhvləri düzəltmək mümkündür. Amma real ünsiyyətdə jestlər, mimikalar, səsin titrəməsi, susqunluqlar və gözlərdə gizlənən həqiqət var.
Üstəlik, onlayn elədir ki, saniyələr içində mesaj göndərib cavab almaq mümkün olduğu üçün insanlar səbirsizləşib. Əvvəllər insanlar görüşmək üçün vaxt ayırır, həyəcanla məktub gözləyirdilər. indi isə "seen" atmaq böyük problemlərə çevrilir.
Bu zəmanədə sevginin, dostluğun, ümumən insan əlaqələrinin dayanıqlı olması üçün insanlar yenidən üz-üzə qayıtmalıdır.
iş həlli üçün işgüzar iclas, emosional məsələlər üçün kafe, restoran və ya parkda görüşməkdən çəkinməyin. Üzləriniz baxışsın, profil şəkilləriniz deyil!

yazarların çəkdikləri pişik şəkilləri

Zengin züppeler :D, şəhər göz, bunlar da ürək oxşayır.

sözaltı meme

Sözlük çok soğuk brrr, neredesiniz ustalar

yu hua- yaşamaq

Ətraflı Entri yazmaq istəmirəm, çünki bəzi kitablar var ki, heç nə deməyib qarşıdakının əlinə tutuşdurub "sadəcə oxu" deməlisən. Bu arada nəşr olunduğu ölkənin iç üzünü, oradakı rejimi (çin kültür devrimi və oradakı toplumsal qırılmalar, yoxsulluqlar, kapitalizm, faşizm kimi temalara əsasən) ölkəsində qadağan olunmuş, üstəlik kitabın zhang yimou tərəfindən tərifə tutulmuş filmi çıxandan sonra belə elə anındaca piyasadan silmişdilər. Yenə də bu kitab klassikalar arasında yer almaqdadır.
Kitaba qayıtsaq, sujetə giriş verib məni təsirləndirən hissələrdən danışsam: (spoiler içerir)
Fugui atalarını qürurlandırmaq adına atasının qumarda itirdiyi torpaqları geri almaq üçün qumara başlayıb və əlindəki torpağı itirən biri idi. Atası buna dözməyib öldükdən sonra ailənin başında o qalar. Və o vaxtdan etibarən ailəsi uğruna çabalayan, birlikdə ac qalan, siyasi təzyiqlərə güc gələn, savaşın içindən sağ çıxmağı bacaran, onlara qarşı suçluluq hissi ilə kədərlənən amma daha da çox çalışan bir obraza çevrilir. Amma həyat ondan yana olmur. istər siyasi təzyiqlər istərsə də yoxsulluq hər kəsi həyatından bir-bir alır: (ölənlər)

Yazar adamın ürəyini deşir konkret. Ailə içi rəftar baxış açıma çox gözəl təsir etdi. Hər kəsin gözlərindən hekayəni izləmək olur. Beləcə, ailə şemasını tam qavrayır insan. Oradakı əsas dəyərləri, bağlılığı, xoşbəxt ailə necədir'i.
Elə bir kitab idi ki, bir günə oxumaqla ürəyinizə ziyan olar. 210 səh Kitabı bir neçə gün oxuya bildim, çünki hər keçən səhifə

1. Sevincli

2. Hər şey qaydasında

3. Fəlakət

Sırası ilə getdiyindən insan qəfil nəyəsə uğradıb şaşırdırdı. 1 abzas, 1 səhifə oxuyub gözlərimi ürək ağrısı ilə divara dikirdim. Elə hiss edirdim ki, ürəyimin altında kəsik var. Bu çox kədərlənəndə olurdu məndə. Axı bu cılız kitab necə olurdu mənə dərindən təsir edirdi?! Çin dilindən bu sadəliklə çevrilməsinə baxmayaraq hər obraz və öz süjet xətləri o qədər gözəl təsir edirdi ki, göz yaşlarım kitaba qərq olurdu. Yazar açıq ürək əməliyyatı edirdi, hər acıdan sonra sevinc dolu anlarla ürəyi tikirdi, sonra yenə bir acı, yenə dağıdılan tikişlər və axan qan.

Ürəyi zəif olanlar baxmasın, ee psixologiyası həssas olanlar oxumasın. Xoş oxumalar! Bir də ən çox pis olduğum Youqing oldu, aralarında ən canlı, uşaq ruhlu, heyvan sevgisi, əzab əziyyətə belə şirinlikcə baxan o idi. Elə axırda da valinin doğum yapan qızına qan itirdiyindən o yetim məktəblilər xəstəxanaya qaça-qaça getmişdi. Bir bu yetimin qanı uyğun gəldi. Həkimlər də onu sovurdu. Qansız qalan uşaq oradaca öldü. Ən qəribəsi fugui'nin qızı da doğuş zamanı itirdiyi çox qan səbəbi ilə ölmüşdü. Amma o kasıb olduğundan o qan belə axtarılmamışdı. Hər dəfəsində o soyuq kərpicdən övladlarını aparıb yatalaq arvadına görməsi üçün meyidi daşıyırdı. Ananın da ürəyi dözər mi? O da 3 ay sonra öldü. Fugui ən yaxın 3 nəfəri o morqumsu kərpicin üzərindən alıb torpağa qoymuşdu. Elə vəziyyət idi ki, kürəkəni ilə onların yanında olan məzarda kimin yatacağına dair savaşırdılar da. Fugui " mən tez öləcəm, sən oğluna baxarsan, məni basdırarsan" deyərkən bir az keçdikdən sonra kürəkəni 2 betonun altında qalıb ölməsin mi? O deyil də, anasına vaxtında həkim tapmadı deyə anası öldü, qızına vaxtında həkim tapmadı deyə qızı dilsiz qaldı. Hambal amma Ürəyi qızı kimi yaxşı kürəkəni qızıyla evlənəcəkkən nəvə xəbəri gözlərkən qızını itirməsi.. ardınca da kürəkəni.. nəvəsinə tək özü baxarkən yağışın yağacağı üçün tez pambıq sahəsində pambıqları yığarkən tələm tələsik xəstə nəvəsinin qabağına qoyduğu lobya şorbasında lobya boğasında qalıb ölməsin mi? Özü lobya şorbasına biz pis baxırıq, amma o uşaq üçün neçə aydır yemədiyi yemək olduğundan o cür acgözlüklə yemişdi.
Qısaca kasıb ailələrdə belə bir-birini görmək xoşbəxtlik idi. Günü 1 ovuc düyüdən hazırlanmış iri şorba ilə keçsə belə, hər gün köhnə paltarları yamayaraq yeni paltarmışcasına gəzsələr belə, bez ayaqqabı ilə tarla əkib biçsələrdə.. Təki eyni evdə nəfəsləri gəlsin. Elə olmur, yenə gözlərim doldu ehh, elə olmadı. Ədalətsizlik, haqsızlıqla yoğrulmuş dünyada garibanın yüzü gülür mü? Gülür mü? Bəzən coğrafiya kaderdir, kədərdir

gecəyə bir şeir paylaş

Bu gün həyatımdan çox əvvəl bir anda sildiyim biri qarşıma çıxıb " çox dəyişmisən, bu sən deyildin. Həyatında nə baş verib" deyəndə bu şeir yadıma düşdü:

Keder sana yakışmıyor

(youtube: )

terminal lucidity

Bu entrini yazarkən sevinclə yazıram.
Belə bir termini tapmayana kimi özümü dəli zənn edirdim. Müşahidəmdə yanılmamışam. Çünki xəstələr ölməzdən 1-2 gün qabaq qəfil şən, gümrah olduqlarını, hətta ağzına yemək qoymayanların belə danışdıqlarının şahidi olurdum. Ətrafdakılar onun düzəldiyini zənn edərkən xəstə gecəsi ölürdü. Düşünürdüm ki, bu yanılsamadır. Heyət onun gecə 2 də öləcəyini bilərkən sona yaxın bu düzəlmələr niyə olurdu? Amma tək bildiyim belə bir gerçəkliyin olması idi.

Elmdə adı terminal lucidity olaraq keçir. Ölmədən əvvəlki son işıq deyil, bu beyindeki oksigen çatışmazlığından anlıq yaranan vizyondur. Mən ümumən düzəlmə, aydınlıq haldan bəhs edirəm.
Bu qəfil düzəlmə xüsusilə demans, beyin zədəsi və ya ağır xəstəliklərdən əziyyət çəkən zaman ölənə yaxın beynin fərqli işləməsindən törəyir.
Bu düzəlməyə Dərman, ağrıkəsicinin son təsirləri demək doğru olmaz. Orqanizmdə son gərginlik dalğası olur. Bu sona yaxın dopamin və endorfinin artmasının nəticəsidir. Sanki bədən son bir dəfə güc toplayıb ayağa qalxacaqmışcasına.. Mən bir dəfə bir xəstənin əli ilə ondan əvvəl vəfat etmiş yaxınları ilə sağollaşmasını görmüşəm. O enerjisini buna sərf etmişdi. (Nevrolojik dəyişimdən ötrü hallüsinasiya) Bir dəfəsində xərçəngi boğazına vurmuş bir xəstənin ölməyə yaxın əlinə qələm verib kağıza nəsə yazmasını istəmişdim. O əvvəlcə vərəqin kənarını qaraladı. Ölümə yaxın əzələlər iradiliyini (motor qabiliyyətlər) zəifləyir. Heç nə yaza bilməməsini anlayışla qarşıladım. Sonra tarix yazdı.
● Yazdığı tarix əlaqəsiz idi. Belə nəticəyə gəlmişdim ki, ölümə keçiddə zaman və məkan anlayışı itir. Doğru imiş. Buna dissosiasiya deyirlər. Səbəb transient global amnezia dır. Yəni beyində müəyyən bölgələrdə müvəqqəti olaraq fəaliyyətsizlik.. kimliyi itirmək, zaman və məkandan yoxsunluq, boşluq
●Time dilation --> zamanın genişlənməsi və ya daralması

Qarşısına dairə işarəsi qoyduqlarımı yuxuda da yaşayırıq. Yuxuda da yarı bu vəziyyətdə oluruq. lüğətə görə desək, yuxu yarı ölü halıdır.
Ümumən, toparlasam bir kisə düyü sizi bir neçə ay apara biləcəyi kimi sizin xəstəliyiniz də və ya rejiminiz ömrünüzə nə qədər qaldığını aydın deyir. Arada zəifləyib arada gümrahlana bilərsiniz. Amma bilməzsiniz bəlkə bu tuneldən öncəki son işıqdır? Bu arada "terminal lucidity" son işıq deməkdir.
Bəzi şeyləri gec anlamadan yuxudan ayılmanız niyyəti ilə. Gedin həkimə!
Son.

insanın sevgiliyə ən çox ehtiyac duyduğu anlar

Hədiyyə dükanları| gülçüdəki sifariş gül bağlamaları
Ətrafımdakı az, amma öz, dəyər verdiyim insanlara qarşılıq gözləmədən kiçik jestlər etməyi sevirəm. Bu, içimdən gəlir. Amma ,ümumiyyətlə, insanlar incəlik gözləyirlər, lakin özləri bunu başqalarına ifadə etməyə səy göstərmirlər. Sözlərlə ifadə edilən sevgi gözəldir, amma dəyər vermək təkcə sözlə yox, əməldə də özünü göstərməlidir.

Az əvvəl parkda yelləncək yoldaşım 13 yaşlı bir qız sevgilisinin ona etdiyi jestlərdən danışırdı. Oğlan sadəcə qızı qoltuğuna basıb "sən mənimsən" deyə sahiblik nümayiş etdirmirdi. Doğrudan da sevir, düşünür, qayğı göstərirdi. Yəni sevgi yalnız böyük sözlərdən yox, əməldəki incəliklərdən də ibarətdir.

Bəzən səbəbsiz yerə səhər tezdən bir gül alıram – əlamətdar bir günü daha gözəl etmək, kiməsə təşəkkür etmək, ya da o gülləri gördüyümdə o an ağlıma gələn birinə almağımı dürtükləyən o hissdən ötrü. Bu cür incəliklər yalnız romantik münasibətlər üçün yox, ümumiyyətlə, insani sevgidən də törəyə bilir. Yəni bu hissi sadəcə sevgilidə axtarmamalı, yalnız onda yaşatmağı düşünməli deyilik. Belə jestlər münasibətlərdəki boşluqları və ehtiyac hissini azaldır. Əgər insanlar bir-birinə daha çox qayğı və diqqət göstərsə, bəlkə də sevgiliyə ehtiyac o qədər də hiss olunmazdı.

sözlük yazarlarının peşmanlıqları

● məhkəmə sizi 3 il sonra eyni cəzadan yarğılamaz. Belə ki, sistem sizi cəzalandırmaqla yanaşı, ağıllı etməyə, yəni bu cəzanı təkrar etməmək adına ağıllandırmağa çalışır. Və 3 il sonrakı sən o 3 il müddətində tutularam, həbsə düşərəm deyə o qorxunu çəkmiş olursan, bunun özü həbs cəzasından ağırdır, çünki insan həbsdən fərqli olaraq, qeyri-müəyyənlik şəraitində qorxaraq həyatını yaşamır.



● üstəlik sən yeni bir sən olursan. Əvvəlki davranışı etməyəcək qədər ağıllı sən.. bu aradakı 3 il zaman sənə təsirini göstərir. belə bir halda cəza almağınızın qanun cəhətdən lüzumu yoxdur.



●şair nə demək istəyir?

●Sözümün canı odur ki, məhkəmə dedikdə sizə filan yerdə olan məhkəmədə yaşıl kostyumlu vəkil və bir neçə şahid, hakimli kürsü demirəm. Eyni ilə, zehnən özünüzü yarğılamağınızı deyirəm. OLMAyıb ki, neçə il əvvəlki hadisənin peşmançılığı ilə qovrulasınız, hər boş nəzər anlıq duraxsama ilə sizi keçmişlə üzbəüzə qoysun?

●indiki və keçmişdəki sən

Məsələn düşünürsən ki kaş 5 il əvvəl filan şeyi edəydim. O sən etməzdi. Amma bu sən edərdi. Bu səni bu sən edən aradan keçən o 5 ildir. Yaşamadan bilməyəcəkdin. Əgər həyatı 0dan yaşamış olsan bütün şərti alqoritmlərlə sən eyni nəticəyə varacaqdın. Bizim iradəmizdən asılı tək şey bu gün digər gündən daha inkişaf etməyə meyilli olmamızdır. Keçmişi olmasa da gələcəkdəki yazgını sadəcə bu şəkildə dəyişə bilərik.



●şərtli alqoritm

Dəyişməyən zehin üçün bütün alqoritm və seçimlər sanki 200 sürətlə gələn maşının digər maşınla tormozu bir anda saxlaya bilmədiyindən toqquşacağını öncədən öngörə bilməyimiz kimidir. davranış alqoritmlərimiz də nəyəsə(xarakterə, hadisələr baxış bucağımız, anlıq reaksiyalar ilə) şərti olaraq bağlıdır.

●Şəxsin beyninə giriş, şərti alqoritm

Akif imtahandan kəsiləcək. Gəl alqoritmi quraq.

Akif mükəmməliyyətçi biridir. işinə əgər düzgün başlamadıysa onu disiplinli və tam şəkildə edə bilməyəciyini ağlına yeritdiyindən o iş yarım qalır. bu məlumatı daha da dərinləşdirək. Akif dünən şənlikdən yorğun gəldiyindən istədiyi vaxtda dərsə başlaya bilmədi və o günü zibilə atıb ertəsi gün başlayacağını dedi. Akifin mindseti onun ertəsi gündə də problemlə üzləşmə ehtimalını bilməm neçə ilə ortaya atır. Bu da akifin imtahandan kəsiləcəyini bizə öz əlləri ilə verir. Bəs Akif bunu görmür? Nəyi? Yəni, hadisələrin belə nəticələnəcəyini mi? Yox, o qaranlıq meşədə əlində fənərlə gəzəndən fərqsizdir. Hər bir addımı işığın sonrakı seyrinə baxır.

●psixoloqun önsezisi
Bir psixoloqa gedirsiniz, bu şikayətlərdən bəhs edirsiniz, psixoloq an etibarı ilə sizin kafa yapınızı, yəni mindsetinizi görür və bu istəyinizin reallaşmayacağınızı, təkrar cəhd etsəniz belə alınmayacağını, bu işin uğur gətirməyəcəyini aydın deyir. Amma olacağı isə sadəcə psixoloqun əlindədir. O da sizi zehnən dəyişdirərək. Anladıq? Yəni məsələyə haradan misal versək yenə eyni nöqtəyə gəlir.

●davamlı düzgün və nizamlı getməyən işlər

Az əvvəl danışdığım sistem həyatımızda zəncir kimi qurulub. Sanki həyat koduna (genetik və sosial) bağlı..
Tək məsələ beyin yapımız (zehniyyətimizi), baxış açımızı düzgün şəkildə dəyişməkdir. Əgər həyatda nəsə düzgün və nizamlı şəkildə getmirsə başınızın(mindset) bir-birinə kenetli yapboz parçalarını səliqəyə salın və ya zərərli və ya zədəli hissələri yandırıb yenisini qurun.

●gələcək relsin yolunu dəyiş| özünüzə əvvəlki sənə görə cəza kəsməməli olduğumuz

Beyninizi dəyişdiyiniz hər bir dəyişiklik qədərinizdə or həyat yolunuzda relsin digər tərəfidir. Paralel evrenin digər üzüdür. Keçmişi dəyişə bilmərik. Amma bundan sonrakı rotasiyanın rulunun kimin əlində olduğunuzu bilirsiniz. Bəli, sizdə, sizin beyninizdə. Odur ki, hakim 3 il sonrakı müdavimə "sən əvvəlki sən deyilsən" deyə bilib cəza vermirsə siz də özünüzə nəsə ölçüb biçib tokmakla yargılayıb qəmi, heç yerə getməməyi, uzaqlaşmağı və s ni cəza deyib kəsirsinizsə özünüzə sadəcə haqsızlıq etmiş olarsınız.

Və son olaraq, sənin günahın deyil. Sənin səhvin deyil. Son bir misal, dində belə bir şey var ki uşaq ağlı kəsənə kimi (büluğ çağı) günahlar ana, ataya yazılır. Çünki hakimiyyət ana, ata əlində, onu yetişdirənin əlində olur. Onun aşıladığı fikir, rəftarın təlqinin "bəhrə"sidir. Orada belə o uşaq özü deyil.

sənin günahın deyil. Sənin səhvin deyil.
Sənin günahın deyil, sənin səhvin deyil.
Sənin günahın deyil, sənin səhvin deyil.

Əvvəlkinin səhvidir və təkrara yol yox, rotasiya dəyişmişsə köhnə səndən söz gedilə bilməz.

Note: entridə zweig ve alice'dən ilhamlanma var

yazarların özləri haqqındakı analizləri

Qorxuram ki, bir gün biri gəlib məni bıçaqlayar və başımı qaldırıb üzünə yaxın gəlib deyəm ki, "dayan, sənin uşaqlıq travmaların var və bütün hamısı buna görədir"
Bu tragikomediyanı daha teatral şəkildə ifadə etsəm,
Bıçağı ürəyimə saplayarkən gözlərinə baxıb dedim:
"Nəhayət! Nəhayət! Məni bıçaqladın, bəs Travmalarına qalib gələ bilmədin deyə sən güzgü misalı məni bıçaqlamaqla özünü bıçaqladığını görmürsən mi? Sən onunla savaşa bilməyib ona təslim olduğunu görmürsən mi? Budur, travmaların qanımla qidalanır, sənsə hədəfini mən seçərək getdikcə məğlub olursan."
Əlinin içi ilə bıçağı ürəyimə doğru yavaş-yavaş qeyri-iradi yarı ağlaq, yarı əsəbi şəkildə itələdiyini gördükdə əlimi biləyinə zərifcə sararaq gülümsədim:
"Görəsən, səni nə belə incitdi? Uşaqlıqda itirdiyin o oyuncaq yoxsa səni dinləməyən valideynlərin?"
Donuq halda anlıq fikrə getdi. Çaşqınlığından istifadə edib tez bıçağı ürəyimdən çıxarıb əlindən sıyıraraq uçuruma atdım. Bıçaq qayalıqlara dəyə-dəyə hər çıxan yankılı səsdə gözləri bərəlmiş şəkildə məndən sağ yana baxaraq diksinirdi.

"Hər kəs səni incitdi, mən bunu başa düşürəm. Amma bil ki, az əvvəl bıçaq ürəyimdəydi, amma travmalar hələ də sənin zehninin içində .. Bıçaqla məni öldürəcəyinə öz travmalarınla döyüş. Çünki əsl canavar oradadır" deyər əli gicgahındaymışcasına son nəfəsini verər və al qana qərq olar.

Etiraf etmək lazımdırsa, mən özümü insanlara soyuqqanlı olaraq təqdim edirəm. Eləyəm də bir cəhət..Lakin empatiya yaratmağa çalışdığımdan bu bəzən məni tükədir. Sanki başqalarının ağrılarını anlamağa çalışaraq özümdən itirirəm. Özüm 2-ci planda qalıram. Oysa bu balans düzgün qurulmalıdır. Əks halda günün sonunda insana nifrət və əsəbdən başqa heç nə qalmır. Həyat səndən aldığını sənə geri qaytarır. Pis ya da yaxşı. Ən doğrusu o olar ki, olgunluğun verdiyi bacarıqla hisslərə hakim olub idarə etməli və onu bir-birindən seçə bilməyi özünə aşılayasan. Özünün yarasını sarıya bilmədiyin üçün başqalarını sarımaq, eyni zamanda səninlə vaxti ilə empatiya etməyən valideynlərinə görə psixologiya yönümlü olmaq da düz deyil. Bu sanki həyatın iplərini vaxti ilə sənə edilmiş haqsızlığın üzərinə cəzaya bulanmış o əcəl şərbətini içməyə bənzəyir. Əvvəla özünüzü, daha sonra həyatı sevin. Sərhədləri bilin, bilin ki, bu sonradan sizə içəri saldığınız insanları bir də çıxartmağa çalışaraq ruhi yorğunluq verməsin. Belə!
Müalicə alsınlar la!^^

yazarların linçə səbəb olacaq fikirləri

instada insanların paylaşdıqları anlıq gününün necə keçdiyinə dair detallarla güvənsizliklə yoğrulmuş "mən varam" deyərək gözəgirmə çabaları, adicə keçdiyi yolda atdığı mənasız stori ilə zaman oğruları, bir-birindən fərqlənməyən donuq şəkillərlə " davay baxdun, like et" lı olan yuxarıdan baxmalı, ilhamını Kuzey kutbunun Qrelandiyasından alan soyuq baxışlar..

Ümumiyyətlə insanlar şəkillərdə niyə arxalarını dönür, səmimiyyət üzdə əks olunmur? Niyə insanlar yeni il şəkli olaraq yolkaya başlarını soxub arxa poz şəkil çəkirlər? Niyə üzlərinə dəyən günəş işığı ilə canlılıq tapmır sifətlər? Tamam, bunun estetik tərəfi və ya gizliliyə bağlı istəyi, daha rahat hiss etdiklərindən paylaşa bilərlər. Amma yenə bəzi məsələlərdə məna tapmıram.

Bilirəm, bu kimi paylaşımlar insanların özlərini ifadə etmə şəklidir. Bir şəkildə mənzərə olar və yaxud yansıtmaq istədiyi bir emosiya olar və bunu bölüşmək istəyərlər. Amma elə deyil. Telefonu beldən tutub ətrafa elə hitler ciddiliyi ilə baxıb stori paylaşırlar ki, sanki evlərinə yersiz qonaq kimi gəlib çörəklərini yemişəm. Ahaha. Bəziləri həqiqətən bölüşmək istədiyi bir şey yoxdur, sadəcə varlıq göstərməyə çalışırlar.
Yəni, niyə mən bəzilərinin hər dərsdən neçə aldığına dair məlumatlara boğulmalıyam? Təsdiq və özünü dəyərli hissetmə ehtiyacı?
Baxın, bu uzun müddət gözlənilən bir anın sevinci deyil, bu şəxslər daim özləri haqqında heç kimə heç nə qatmayacaq şeylər paylaşırlar. Və bu kimi paylaşımlar və sidikli şəkillər məndə qıcıq oyadır.
Düşünürəm ki, bu kimi paylaşımlarla birtərəfli xeyir güdülür. O da onları paylaşan.. belə ki, o da nəyləsə təriflənmək, ruhunun oxşanmasını, motivasiya olmasını, "mən də buradayam" demə ehtiyacını duyurlar.

Ümumən, hər kəs öz həyatını yaşayır. Mənə və ya bizə uyğun olmayan şeylərə baş yormaqdansa başını buraxmaq insanı bir baxıma hüzurlu hiss etdirir. Məsələn, mənə görə paylaşım bir məna ifadə etməlidir, təsirləndirməsinə ehtiyac yoxdur, sadəcə məna.. mən mi seçiciyəm? Yoxsa daha farkında biri mi? Belə yüzeysel şeylərə dözümüm yoxdur.

Bu da fərqli bir perspektivdir.

Məncə, bəzi paylaşımlar iki tərəfli olmalıdır; bir tərəfdən sənin özünü ifadə etməyinə imkan verməli, digər tərəfdən qarşı tərəfə nəsə qatmalıdır. Bu, bir dəyər mübadiləsi kimidir. Mənalı bir söz və ya təsirli bir fikir or mənzərə və ya baxışlar, qarşı tərəfin həyatına toxuna bilər (zehnən və ya göz oxşayaraq ruhən) və ona nələrsə öyrədə bilər. Bu cür paylaşımlar həqiqətən dəyərlidir və sosial medianın daha mənalı bir yerə çevrilməsinə töhfə verə bilər.
Beləliklə, insanlar bu cür iki tərəfli faydaya yönəlsə, sosial media daha gözəl bir yer olmazdı?

şahmat

-----spoiler----- bütün məzmun
Stefan Zweig'in şahmat adlı novella tərzi bu qısa əsəri bir qrup tərəfindən əsarətə götürülmə və psixolojik işgəncələri ilə mənə george orwell'in 1984 romanını xatırlatmaqda.. Orwell'da psixolojik işgəncə insanı qorxusu ilə üzləşdirməkdirsə, zweig'in əsərində isə insan bir heçliklə üzləşdirilir.Boş otel otağı, çarpayı, ləyən, stul, başqa heç nə.
(italik: yer yüzünde hiç bir şey hiçlik kadar insan ruhuna baskı yapamaz.)
Və bu təzyiqin ona nələrisə etiraf etdirəcəyi gözlənilərkən, bu həbs həyatı ilə keçən tükənmiş zehində dostumuz çox çətin də olsa bir kitab tapır. Bu kitab şahmat haqqında idi. C4 ün şahmat üçün nə ifadə etdiyini bilməyən bu yoldaşımız kitabı bu heçlik içində məcburən oxumağa başlayır. Elədir ki, şahmat taxtası olmadığından yatağın damalı örtüsünü qatlayaraq 64 damanı görməyə çalışar. fiqurları isə gətirilən çörəyin artıqlarını əzişdirərək fiqurlar düzəltməyə başlamışdı. Kitabda olan 150 müsabiqəni disiplinli şəkildə dəfələrlə o qədər çox oynamışdı ki, 2-3 aya bütün addımları bilirdi. Bu heçlik içində bildiyini oynamaq belə dopamin idi. Bəzən onu sorğu otağına aparanda ya da yemək verilən yerdə belə öz kürsüsünə qayıtmaq üçün sinirlərini idarə edə bilmirdi. Bir yerdən sonra sıxıldığını anladıqda bu səfər şahmatı özü-özünə qarşı oynadı.
(italik: dolayısıyla, insanın kendine karşı satranç oynaması, kendi gölgesinin üzerinden atlamaya çalışması gibi bir paradoks anlamına gelir. )
Amma təsəvvür edərsiniz ki, özünün özü ilə oynaması üstəlik rənglərin belə bəlli olmadığı bu fiqurlarla oynamaq, qarşı tərəfin həmləsini düşünmək, oyunun sonrakı 5-6 mərhələsini həm öz adı, həm də qarşıdakının adından düşünmək zehin üçün də ağrılı idi. Çətin də olsa bunu etdi və hətta yuxusunda belə şahmat görürdü.
Amma varmadığı bir şey var idi ki, o da artıq şahmata saplantılı oluşu idi.
"Zihnin aşırı derecede uyarılmasının artık patolojiye varmış Bir biçimi olduğunu, bugün Elbette çok iyi idrak ettiğim bu ruh halini tıbbın henüz bilmediği bir isimle açıklayabilirim ancak, satranç zehirlenmesi. sonunda bu Monomanyak saplantı sadece beynime değil bedenime de saldırmaya başladı. çok zayıflamıştım, uykularım huzursuz hep Bölük pörçüktü, Sabahları kurşun gibi ağır göz kapaklarıma açabilmek için özel bir çaba sarf etmem gerekiyordu"
Keçmişi xatırlarkən isə: ( o həbs həyatını)
"Beynimizi düzenleyen gizemli güçler var anlaşılan bu Güçler Ruha sıkıntı ve hasar verilebilecek şeyleri kendiliğinden ortadan kaldırıyor Zira ne zaman hücre günlerimi düşünmeye kalksam Beynimdeki Işık sönüyordu sanki"
(Həbsdə olduğu ərəfədə) Elə bir gün sinir krizi keçirib gardiyana saldırması ilə xəstəxanaya aparılmışdı. Həkim ağlının yerində olduğunu söyləmişdi. Bu da ki, onun şahmat oynamasına bağlı idi. Şahmat ona elə təsir etmişdi ki, uzaqgörənliyi, zehni çevikliyi, onlarla kombinasiyanı düşünməyə yol açmışdı, bu da sorğularda özünü ələ verməsinin qarşısını alırdı. Həkim onu zəbt edənlərə xəstənin əqlən yaxşı olmadığını dedi və bu da onun buraxılmasına səbəb oldu. Əqlən yaxşı olmayan biri daha nəyisə etiraf edə bilməzdi. Ya da kiməsə nəsə deyə bilməzdi. Və həkayənin ən başına o gəmidəki şahmat oynayan dəstəyə göstərişi ilə bərabərlik, anlıq olaraq 2 ci dəfə də dünya şahmat çempionu ilə yenə, amma üz üzə gəlməyə vadar etdi.
Birinci oyunu qazansa belə, ikinci oyunda gözləmələrlə qarşı tərəfi manipulyasiya edən çempion onun əsəbləri ilə oynayırdı. Və sona yaxın şah mat deyərək bitirdiyi zənn edilərkən əslində yanılmışdı. Gördüyü dama yerlərini səhv salmışdı. Bir yerdən sonra əzbərəsinə oynamışdı. Hərəkətləri belə həbs həyatında o türmə kimi otaqdakı ilə eyniləşmişdi. Döşəməni o türmə uzunluğunda ölçmələr, o yeriyiş..
Zehni dözə bilməmişdi. Bu da məğlubiyyətə vadar etdi. Bir şeyi də qeyd etmək lazımdır ki, oyun davam etdikcə tərəddütün yerini lovğalıq almışdı. Sinirlər gərildikcə isə təbii olaraq iynələmələr artırdı. Sonda isə həkimin dediyi "bu şahmatdan uzaq olmalı" gerçəyini xatırladı. Bir anda yuxusundan ayılırmışcasına təvazökarlığa büründü.
"Beylerden de af dilemeye Mecburum, fakat Benimle ilgili fazla bir beklentiye girmeyin diye daha en baştan uyarmıştım sizi, bu kepazeliği bağışlayın. lütfen, Bu da benim kendimi Satrançta son sınamam olsun dedi. Eğilip selam verdi ve uzaklaşıp gitti bu adamın satranç tahtasına Neden bir daha asla elini sürmeyeceğini sadece ben biliyordum"

Şahmata həvəsləndirici tərəfləri, psixolojik işgəncəyə dair detallarla, oyun zevki oyun şevkine oyun Şevki oyun dürtüsüne onun da öyle bir manyaklığa öyle bir dizginsizlik öyle bir hırsa dönüştüğünü, eləcə də "həvəsdir bəsdir", "hər şeyin çoxu ziyandır" ı gözəl aşıladı. Gözəl, miniklassika idi.

ən poxdan hiss

Ən poxdan hiss mənfi fərqindəlikdir. Bir anda beyninizə vurulmuş zərbə ilə sanki bir melodiyanın həzin nəğməsinin kəsilməsidir or zehninizə bir çakıl daşının düşməsi ilə fikirlər susdurulmasıdır. Nəsə dang etdi. Bir boşluq və o boşluğun ətrafını örtən yankı..
Acı həqiqəti qəbullanmağa vadar edir ruhən.
Məsələn indiki fərqindəliyim:
Sənsiz də ola biləcəyini anlamaq..
Bunu 2 cür başa düşmək olar.
1) Həmişə olduğun situasiyada sənin yoxluğunun fərqinə varılmaması. Səni əvəz edən şəxsə qaynayıb qarışılması.
2) Bəlkə də sən tamam ayrı yerdə olmalıymışsan. Amma o yeri digər kimsə tutub. Orada Əhatələnəcəyin kruqda stulunda başqası oturub etdiyin söhbətin mövzusu belə fərqliymiş. Amma sən orda deyilsən. Səni əvəz edən başqası var. Dünya elə də dönürmüş.
indiki halınla Paralel evrenin fərqli üzünü yaşayırsan. Amma ora aid deyilsən. Oradakı şəxsin 18:02 də etdiyi məşğuliyyətlə buradakı fərqlidir. So o paraleldə də sənsiz ola bilirmiş.

Düz deyirlər heç kim əvəz edilməz deyil.
Bütün bunlardan sonra insan həyatı ucuzlaşılır kimi gəlir. Amma "nə yaxşı ki varsan", "bizləsən", "sənlə həyat daha maraqlı" sözləri o içdəki buruxuqluğa qalib gəlir. Bəlkə düzü, ürəkdə yer etmişlər əvəz oluna bilməzdir, hər kəsin yerini bir başqası ala bilməz kimi başa düşmək olar.

Nəticə: indi ilə heyifsilənməyin, Mühitinizin kölgəsində içdən gələn parlaqlığınızı yanmağa qoyun; gerisi, zamanın rüzgarıyla gələcək, öz izini çəkəcək.