kötü fikir sanat

cem yılmazın rəsmi youtube kanalında qardaşı can yılmazla birlikdə yayımlamağa başlamış skeç seriyası. mən güldüm. gözəl alınıb həqiqətən. bu da ilk bölümü:

(youtube: )

diqqət pozuqluğu

hal-hazırda bu başlığa yazıram. çünki diqqət pozuqluğu mənim həyatımın böyük bir hissəsini təşkil edir. hal-hazırda bu başlığa yazıram, çünki imtahan suallarının yarısını belə öyrənməmişkən, suallardan birini oxuyaraq nə yazacağımı, necə yazacağımı, ümumiyyətlə, yaza bilib-bilməyəcəyimi düşünürdüm. daha sonra həyatın ədalətli olmadığı barədə düşünmyə başladım. tapşırılan insanların necə utanmadıqlarını və istədiklərini elədiklərini, elətdirdiklərini. daha sonra həmin uşaqların boş vaxtlarda nə işlə məşğul olduğu barədə düşündüm və öz-özümə dedim ki, mən onların yerində olsaydım, indi nə qədər kitab var hamısını oxuyurdum, onsuzda boşam amk. amma indiki vəziyyətimi xatırlayaraq mövcud vəziyyətdə 2 ay pul yığaraq (yığmağa çalışaraq) 2 kitab aldığımı, "karamazov qardaşları" hələ təzə yarılamışkən, hələ "cinayət və cəza"nın qıraqdan mənə necə məsumca və istəklicə baxdığına fikir verdim və öz-özümə dedim. "bəli, kitablar barədə entry girəcəm. onların bahalılığı barədə." çünki yadıma kitab bahalılığı, ələxsus da "2-ci əl" adlandırılan kitabların bahalılığı gəlmişdi. 2-ci əli 1-ci əldən bahalı olan kitab görmüşdü bu gözlər ünki bu həftə. daha sonra əvvəl düşündüklərim barədə bir daha düşündüm və istəsəm də, əvvəlki nəsillər qədər uzun və gözəl bir entry yaza bilməyəcəyəm dedim. və bu haqda entry girmək həvəsi yarandı. hər dəfə yazmaq istədiyim, ancaq yaza bilmədiyim o uzun, bitmək bilməyən entry-lər. ancaq bu günə qədər heç vaxt uzun, çox uzun bir entry yaza bilməzdim. çünki o entry-ni yazarkən belə bir neçə fikir ağlımdan keçirdi. bax, budur əsl səbəbi uzun entry-lər yaza bilməməyimin. hələ 2-ci cümlədə başqa bir şey fikirləşirəm və puf... uçdu-getdi bayaq ağlımda olan sonsuz dastan. və diqqət pozuqluğunun ən böyük isbatı hələ oxunacaq bir ton material var ikən necə bitirəcəyimi və hətta nə üçün belə yazdığımı bilmədiyim bir entry-ni yazmağa təşəbbüs etməkdir. hə, yadıma düşmüşkən, bir gündə nə qədər sözaltı etiraf barədə düşünər insan. bilmirəm sözlük. o qədər diqqətim pozuqdu ki, bura əsas yazmaq istədiyim şeyləri yenə unutdum və yəqin ki, yenə dərs oxumaq adıyla boş-boş şeylər düşünməyə və vaxtı gəldikdə yerimə uzanaraq "ay blə, sabah nağaracam?! heç nə də oxumadım!!!bir!11!" deyəcəyəm səssiz bir şəkildə. evdəkilər yatıb. necə qışqırım axı amk. mənə uğurlar arzula, sözlük. çox böyük ehtimalla, sıçdım.

trilogiya filmlər

adətən birinci film əfsanə olur. ardınca çəkilən 2-ci film həmişə 1-cisi qədər bəyənilmir. 3-cü film isə həm trilogiyaya final olduğu üçün duyğusal cəhətdən, həm də digər filmlərdən daha fərqli bir senarisi olduğu üçün (trilogiyanın nəticələri filan) 2-ciyə nəzərən daha çox bəyənilir. ancaq həmişə 1-ci film əfsanə qalır.
təbii ki, bir neçə istisna var:
(baxma: dark knight) üçləməsi
(bax: the godfather)