məsləhət verən qohumlar

bekarçılıqdan və emptiya qabiliyyətinin zəifliyindən doğan bir şeydi. güya onların sikindədi sənin qazanacağın hansısa nailiyyət. yaş keçdikcə, bu həyatı cəsarətlə yaşadığını kiməsə sübut etmək ehtiyacı duyursan. qurbanların da hazırdı-* həyat bitdi gərək məsləhət verim düşüncəsinə qapılmamaq lazımdı. davamalı olaraq məşğuliyyətlərin içində boğulan qocaların heç fürsətləri olmur kimlərəsə ağıl öyrətsinlər.

danmayım gənc olsam belə mənim də hərdən məsləhətçi pərilərim oyanır. bu hissi boğmaq çətin deyil. dediyim kimi davamlı olaraq bir şeylərlə məşğul olmaq. birilərinin davranışlarını sorğulamamaq. lazımsız məsləhətlərij boğucu olduğu həqiqətinə varmaq.

heç vaxt sevgilisi olmamış insan

sevginin, münasibətin itib yox olcağından qorxmaqdan başqa bir şey deyildir. uzaqdan sevmək, mümkün olmayanı sevmək hər zaman məqbul görünmüşdür mənə ki, bu sevgiləri istədiyin uca bağlamaq olur. psixoloji yöndə nə qədər xeyirlidir, xeyirdən danışmaq çətindir. yaşadağım müddətcə ümidlərim ölməz, bir budaqdan digərinə atlanacaq gücüm də yoxdur, gözləməkdən başqa çarə yoxdur elədir ki. sevgi münasibətlərinə girməkdən qorxmaq, heç vaxt minmədiyin atraksiyona minmək kimidir. minəndən sonra həyəcanını yaşayırsan, atraksiyon yavaşlayanda çatır sənə ki, bu nəydi ala mən qabaqcadan həyəcanlanırmışam. həm də maraq ölür, bir də minmək istəmirsən. əsas odu ki, qorxunu yenə bildin. ama o həyəcanın həsrəti ilə bir ömür yaşamaq da vardır.

bir başqa səbəb də, daha öncə tanış olmadığın məsuliyyət altına girməkdir. yük kimi gəlir adama. bir insanla eyni yola əl ələ çıxırsansa deməli, bacardığın qədər anlayışlı olasan. anlayışla bərabər münasibət daxilində öz vəzifələrin yaranır. onlara sədaqətli olmalısan zart zurt. nə çətin şeylərdi ala? bir tərəfdən də deyirsən; nə olar olar e blə məsələyə, qoy partdasın. bizə bunları düşündürən, zəmanə və civilər utansın.

Ömrünün axrına qədər darıxdığı adamı gözlədi. haqqında şeirlər, kitablar, bəstələr yaratdı. bütün yaradıcılığını ona mə həsr etdi? belə bir məcburiyyəti yox idi. ondan bunu gözləyən də yox idi. sevgi münasibətlərindən qorxma səbəblərinin başında da məcburiyyət dayanır. təəssüf ki, fikir və düşüncələrimizə yetərincə hörmət etmirik.

zamanla geridə qaldığı üçün darıxılan şeylər

(baxma: qorxusuzluq)
həyatda qalmağımız üçün önəmli duyğulardan hesab olunsa da heç nədən qorxmadığım günlərə o qədər qayıtmaq istəyirəm ki. uje hər dəfə gəmiynən hansısa limana çatanda ağlayıram ki, bəs dənizlər bitdi. negativ düşüncələr taybatay gəlir. nətər deyəsən anı yaşamaq olmur. uşaq ikən yıxılıb göt baş olduğum yerlərdən sabahısı gün bir də keçirdim, indi yıxılanda soyuyuram, ən əsası qorxuram, getmək istəmirəm. həyatımı bir qutunun içində şaxələndirmək istəmədiyimə görə əlac qalır ki, bir dənə bunlarla mübarizə aparasan. həm qorxu çox güclü bir şeydi. qorxunun gücü ilə edəcəyin ədalətsiz bir işin ömür boyu yaralarını daşıyırsan. nə qədər reallığa qaçıram poxu çıxır. ayqa, relaist ola bilmirəm. bir oyuntək yaşamaq daha maraqlı olmazdımı bu həyatı?

güvənsizliyi, sevgisizliyi, yalnızlığı zadı sikdir elə e, əslində bunlar da böyük problemlərdi ancaq, qorxmaq hər şəyin içinə pox qoyur. sevilməyəcəksən gedib özünü bir uçurumdan atacaqsan, heç kimdən sevgi görə bilməyəcəksən başına silah dayayacaqsan. çünki qorxmursan, bu həyatı mənalandırmağa gücün çatmır. ən poxdan şey budur ki, o güc axtarışına çıxanda qorxu gəlir sənin boğazından yapışır. işte sıçdığımız andır. gücsüz və çarəsiz hiss etmək.