xeyal

1. heqiqeten ele olmasidi .
truman show kimi :D

2. Bu,bir vaxtlar mənə də olurdu,ətrafdakılar gülürdülər,danışırdılar,məni də danışdırırdılar,dərk edirdim,cavabı da həmişəki kimi verirdim,amma nə bir hiss , nə mühitə uyğunlaşma deyilən şey olmurdu,özümdə ayıqlıq yarada bilmirdim,elə buraxsınlar neytral şəkildə mənasızca baxım onlara,səbəbi əslində stres,gərginlikdi,amma həmin ərəfədə bunu qəbul eləmir insan,öz-özünə elə fikirləşir ki "mənim elə böyük problemim,fikir çəkməyim yoxdur,axı" amma gündəlik rejimin ağırlığı,yorğunluq,vaxtilə gec saatlarda yatmaq,üzüntü,ən əsası əsəb bir yerə kimi yığışır,axırda belə dəxlisiz,adamın özünün belə qavraya bilmədiyi hallar çıxır ortaya
Narahat olmağa dəyməz,əksər insanlarda müəyyən müddətdə keçiçi olaraq baş verən bir şeydir.