bugün məsləhət təsadüfi
sözaltı sözlük
Yoxlama mesaj

...

acı uşaqlıq xatirələri

| tarix
157,235 | 274 | 2351

əjdahalar  googlla
sözaltı günlük - keçən ayın ən bəyənilənləri - sözaltı etiraf - acı həqiqətlər - yazarların paylaşmaq istədikləri şeirlər - darıxmaq - yalnızlıq - məhəmməd əmin rəsulzadə ensiklopediyası - həyatdan bir anda soyudan şeylər
« / 18 »


    💛

    Yalnız deyilsən!

    Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.

    Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.

    Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:

    ☎ 860
    141. çox acılıdı hə, mənim uşaqlıq xatirələrim. dünyanın ən ac 2 ci xatirəsidi. indi də hansı poxa ilişirəm, günahı o vaxta atıram. bax mən bu qədə osturağçı tənbələm

    0 əjdaha!

    07.02.2017 03:29, mcmurphy
    142. yolda gedərkən dalaşan iki nəfər görmüşdüm.mən də uşaq ağlıynan (nə bilim dalaşmaq nədi) elə bilmişdim ki seks edirlər.ondan sonra psixologiyam pozuldu və normal biri oldum

    2 əjdaha!

    12.02.2017 17:33, ritorika öyrənmiş sırtıq yobaz
    143. hələ balaca uşaq idim, qardaşım da 4-cü ya da 5-ci sinifdə oxuyardı təxminən. qardaşımın məhlədə çoxlu dostları var idi, mənim isə heç vaxt məhlədəki "qadeşlərinən" sözüm tutmadı. deməli bir gün qardaşım məni apardı ki, gedək balaca it balalarına baxaq. sən demə bu iti məhlədəki bir kişinin həyətinə qoyublar. qardaşım ilə itə baxanda kişi bizi tutdu, mən ağladım. qardaşım isə kişiyə deyirdi ki, iti bura başqa məhlədən uşaqlar qoyub. nə isə kişi xeyli danladı bizi. qardaşım mənim üçün xeyli qorxmuşdu. kişi elə şivənlik edir ki, hamı qorxmuşdu. deyirdi ki, sizi polisə verəcəm. bu arada məhlə uşaqları da bizi izləyirdi. həmin vaxtı çox qorxmuşdum. sonra kişi bizi ötürdü, amma itin taleyindən xəbərim olmadı. təxminən bu hadisədən 7-8 il sonra ara məhlələrdə olan bütün baxçaları sökdülər. həmin kişinin baxçası da onda söküldü.

    2 əjdaha!

    15.02.2017 14:46, adtapabilmedim
    144. ikinci sinifdə kənd məktəbində oxuyurdum. bir qızdan xoşum gəlirdi, o ki məktəbə gedən kimi hamının ilk xoşu gələn biri olur haa, bax ondan mən də istisna deyildim. qonşunun uşağı ilə bir sinifdə oxuyurduq, mən yaxşı oxuyurdum, o da sadəcə nəğmə dərsində yaxşı oxuyurdu. bir gün dərsə gedəndə buna dedim ki, bəs mənim bənövşədən xoşum gəlir. bunu dedim, necəsə oldu dərs qutarmamış xəbər gedib küçəyə çatmışdı. küçədə məni görən kimi başladılar deyib-gülməyə, utandığımdan getdim gizləndim, yeməyə zada gəlmədim. sanki kimdənsə xoşun gəlməkdə utanılası bir şey varmış kimi. amma o vaxt uşaq idim deyə, belə cümlələr qura bilmirdim. başladım dərsə getməməyə, xəstələnmişdim. gəl ki buna heç kim inanmırdı, elə bilirdilər ki, bu söhbətdən sonra dərsə getməmək üçün bəhanə edirəm. xəstə-xəstə göndərdilər məktəbə, getdim 10 dəqiqə filan oturub qayıtdım, yadımda 10 dəqiqə qalıb, çox da ola bilər. gördüm evdəkilər inanmır, getdim əmimin yanına ki, bəs mən xəstəyəm. dedi gözlə həkim gəlsin gedərik yanına, həkim dediyim də ətrafdakı 5 kəndlə birgə bir dənə 60+ yaşı olan həkimimiz vardı. həkimi evdə tapanda, uje fikirləşirdin ki bunun evdə olduğu vaxtı tutuzdura bildimsə deməli heç nə olan deyil də mənə. mən amma o bəxtin yiyəsi deyiləm, səhər getdik, dedilər günorta gəlin, günorta getdik, dedilər axşamtərəfi gəlin. nəysə axşamüstü getdik, həkim dedi ki yarım saata xəstəxanaya çatdırın. korbağırsağı yarım saata partlayacaq. xəstəxana dediyi də, kənddən 17 km uzaqlıqdadı, o vaxt yollar eləydi ki, kənddə maşın tapıb yarım saata xəstəxanaya getmək korbağırsağımın partlamasından daha çətin prosesə oxşayırdı. elə oldu ki, əməliyyat oldum. bir həftə xəstəxanada yatdım, tibb bacısının adı nə olsa yaxşıdı. bənövşə. dedim budur da, həyat mənə işarə verir. 2-3 həftə sonra yeriməyə, özümə gəlməyə başladım. dərsə getməyə başlamamışdan bir gün qabaq liderdən hansısa kino gedirdi, hamı, hamı dediyim bütün küçə bir yerdə baxırdıq. bu kinoda bir personaj özün yalandan xəstəliyə vurur, getdiyi yerdə yıxılır. qız bunu görür, kömək edir sonrası da happy end. o vaxt ki, uşaq ağlımla dedim ki elə bunu edim də mən. həm də, qaqaş özün yalandan xəstəliyə vurub alındırdısa, mənim heç yalana da ehtiyacım yoxdu ki. nəysə dərsə getdim, qayıdanda gözlədim qız çıxsın. mən ondan 4-5 addım qabaqda gedirəm. dərsə gedəndə planlamışdım ki, harda yıxılacam filan ki az adam görsün. həmin yerə çatanda mən özümü atdım yerə. dua edirəm ki, bircə qız qışqırmasın da. səsinə adamlar zad yığılar, qonşulardan kimsə görər filan. mənim ağlımdakı düşüncələr bunlardı. bilirsiz noldu? qız heç nə olmamış kimi, gəlib yanımdan keçib getdi. o yolu dönəndən sonra qalxdım mən də getməyə, yolboyu ağlımda ancaq bir şey vardı ki, deyəsən o dünənki kinoya bunlar da baxıb.

    11 əjdaha!

    20.03.2017 19:07, həvəsi_ölmüş_ərəb
    145. uşaq vaxtı 2 alanda gundəliyimi gizlədərdim, bir dəfə 6cı sinifdə oxuyanda axır ki sinif rəhbərim gundəliyimi gizlətdiyimi bildi, bir kon orda qəşəy döydü, sora da evdəkilərə zəng elədi, yolda döyə döyə apardılar, hələ bu azmış kimi evdə davam etdilər döyməyə. döyülməklərimə baxmayaraq, uşaqlığıma qayıtmaqı çox istəyərdim

    8 əjdaha!

    09.04.2017 03:17, adsızinsan
    146. alqokolik atamın ona içki pulu yığım deyə məni diləndirməsi...
    buna görə dördüncü dərəcəli xərçəng anamın məni hər gün döyməsi...
    beldən aşağı əlil qardaşımı belimdə məktəbə aparmağım...
    məktəbin ilk günü döyüb üstümə işəmələri... (deyəsən golden shower sevdam burdan qaynaqlanır)
    yaxşı ki, hamısını öldürdüm, yoxsa həyatım olmazdı...

    3 əjdaha!

    17.04.2017 22:03, anti-sözaltist
    147. uşaq olduğum vaxtlarda hər yay fəslində məni babagilə göndərərdilər evdən. babamgil qəribə bir yerdə yaşayırdılar.yay oldusa afrika istisi olurdu lakin bu isti ağacları,çiçəkləri öldürmürdü.babamgilin qonşuluğunda pərvanə və səidə adında 2qız yaşayırdı. pərvanə mənimlə yaşıd idi amma səidə 1yaş böyük idi. düzü indi o qızların harada,nə etdikləri mənə çox maraqlıdı. bu 2qız çox qəribə qızlar idilər.evdəkilər mənə nadinc deyirdilər ancaq onlar məndən də betər idilər.üstəlik də tərbiyəsiz-* bir gün yenə isti yay günüdü saat təxminən 5 ya 6 olar. günəş hələ batmayıb və biz babamgilin evlərində azca aralıda yerləşən körpü kimi yerdə oturub mahnı oxuyuruq növbə ilə. birdən səidə dedi ki, la jolie,sən heç bilirsən pərvanə nə edə bilir? dedim yox. sonra bunlar bir-birinə baxıb güldülər.səidə dedi ki, pərvanə oğlanlar kimi çiş edə bilir. başa düşürsüz də bir uşaq üçün bunu öyrənmək nə qədər maraqlı idi. mən dedim ki, inanmıram. bir az çəkçevirdən sonra pərvanə durdu ayağa və düz körpünün altına oğlanlar kimi ayaqüstə çiş etməyə başladı.mən həm təəccüb ,həm də gülmək içində idim. və tez bir zamanda bunu etməyi öyrenmek istəyirdim. bunu necə edirdi anlamirdim. qız çişini istədiyi istiqamətə,istədiyi yerə edə bilirdi. mənim təəccübdən böyüyən gözlərim aşağıdan gələn bir səsə doğru çevrildi. pərvanə və səidə vəziyyəti anlayıb qaçmağa başlamışdılar. mən mal isə hələ dayanıb analiz aparırdım ki, görüm aşağıdakı kimdi. başımı aşağı əyəndə babamın ögey qardaşının rusiyada yaşayan nəvəsinin üstünün bütün su olduğunu gördüm. təsəvvür edin mən hələ də heç nə anlamayıb durub rusça söye-söye o tərəf bu tərəfə qaçan oğlanı izləyirəm. birdən beynimdə qırmızı işıq yandı. pərvanə oğlanın üstünə çiş etmişdi. hər şey bir tərəfə oğlan elə bilmişdi çişi mən etmişəm. nenesi nənəmin üstünə gəlmişdi ki, nəvən niyə çiş edib nəvəmin üstünə. nə qədər and içsəm də inandıra bilmirdim ki,mən etməmişəm. sonra həmin oğlan mənim adımı çiş-çiş xanım qoymuşdu. harda görsə çiş -çiş necəsən? deyib məni hirsləndirirdi. bu da bir acı uşaqlıq xatirəmdir. siz təsəvvür edin ki, hələdə bir oğlanın yadinda çiş-çiş kimi qalmaq bir qız üçün nə qədər acıdır.:(

    14 əjdaha!

    29.07.2017 23:22, la jolie fille
    148. nokia 500də gpu olmaması...

    0 əjdaha!

    30.07.2017 23:48, gereksiz insan
    149. təxminən, 4 yaşım olardı. ailəmdən yaxın bir nəfər dünyasını dəyişdiyi üçün anam, atam məni də götürüb həmin yasa getmişdilər. səhv etmirəmsə, 40 mərasimi idi. və onu da deyim ki, mən ailəmin öz övladı deyiləm. atamın cəbhə yoldaşının övladı olmuşam, ailəm, yaxın qohumlarım, atam xocalıda dünyasını dəyişib, anam da məni dünyaya gətirənnən 3 ay sonra, kəskin pinevmaniyadan. nə isə, mən həyətdə uşaqların yanında idim, bibim( bu hərəkətini dərk edənə kiminən sevdiyim insanlardan idi) məni uşaqlardan ayırıb darvazadan yola gətirdi. qarşıda bir qadın gedirdi, üzü görünmürdü, sadəcə, arxadan görə bilirdik.başındakı yaşıl şal eynilə anamın şalına bənzəyirdi. bibim qadını əli ilə göstərib, anan gedir bax, qaç ardınca get. qadın xeyli uzaqlaşmışdı, mən də uşaq ayağı ilə öncə çağıra çağıra, cavab vermədiyini gördükdən sonra balaca addımlarla qadının arxasınca getdim. hardasa 500metrdən sonra bir döngədən öz küçəmizə dönən yolda olduğumu başa düşdüm, qadının da düz getdiyini görüb anam olmadığını anladım.geri də qayıda bilmədiyim üçün öz evimizin qarşısında gedib gözlədim.hələ də o tənhalıq, qorxu, nigarançılıq hissini yaşayıram düşündükcə. atamgil bütün bildikləri yeri, yaxınlıqdakı su arxlarını, evləri belə axtarıblar. hazırlaşırmışlar ki evə yaxın yerdəki su kanalını axtarsınlar. o vaxt yanacaqdoldurma məntəqəsi olmadığı üçün rayonda, benzin evdə, butulkalarda saxlanılırdı. atam da evə gəlib ki maşına benzin töküb sonra yola çıxsınlar. hələ də atamın məni görəndə ağlaya ağlaya qucaqladığı yadıma düşür. qapının kəndarında oturub səssiz səssiz ağlamaqdan gözlərim şişmişdi. qış ayı olduğu üçün də küçədə kimsə yox idi, mən də möhkəm üşüyürdüm. atam əllərimi isitdi, məni qucaqlayıb anama apardı. bibimin nə düşündüyünü, mənim nə üçün maşınların sürətli şütüdüyü yolda getməyimi istədiyini böyüdükdən, atam dünyasını dəyişdikdən sonra yaxşı başa düşdüm, lakin, sevdiyin insanların bu qədər qəddar, etinasız, xəyanətkar və tamahkar olmağı, o balaca uşağın soyuqda tək, nigəran qalmağından, üşüməyindən, ağlamağından daha çox incitdi məni. bu yəqin ki məndə travma yaradan bir xatirə idi ki, 21-22 ildi çıxmır ağlımdan. bütün təfəvvuratları ilə qalır beynimdə

    8 əjdaha!

    24.01.2018 02:26,
    150. hardasa 4 yaşım olardı anam əməliyyat olunacaqdı. mən də tam bilmirdim əməliyyat nə olan şeydi, amma onu bilirdim ki, anamı kəsib nəsə götürəcəklər. anam dedi səhər gedib axşam qayıdacam. yəqin ki, fikirləşib gec gələcəm desə ağlayaram ya da qoymaram getməyə ona görə yalan deyib. bir neçə gün keçdi anam gəlmədi. elə bilmişdim ölüb məndən gizlədirlər. hər gün də evdən biri xəstəxanaya gedirdi, biri bizi saxlayırdı. elə bilirdim növbə ilə yasa gedirlər.

    5 əjdaha!

    26.02.2018 15:36, xəzpaltolumadonna
« / 18 »



üzv ol
Modalı bağla





əlaqəli xəbər bütün xəbərlər →
politics Qasırğalar uşaqlıq xatirələrimi məhv etdi. Qızımın xatirələrini necə sənədləşdirə bilərəm? science Uşaqlıq xatirələrini “yenidən yazan” terapiya uğursuzluq qorxusunu azalda bilər sport Kilmarnock “daha çox dəstəyə ehtiyac duyur” amma səbr azalır azerbaijan Rus milyarderleri 2026-cı ilin başlanğıcından bəri 28 milyard dollardan çox itiriblər

...