+9 əjdaha
7. uzun zamandır ki bu barədə fikirləşirəm. bəzən fərqində olmuruq bu sonların. belə sonlar olduqca qorxudur məni. təsəvvür et, bir dostunla mesajlaşırsan, amma bilmirsən ki bu həyatdakı son mesajındı ona. hansısa sevdiyin bir kafedə oturursan amma bilmirsən sonuncu dəfədi burdasan. hətta hər səhər evdən çıxıb gedirsən işə, ağlına gəlmir ki bu son gedişin ola bilər, bir daha qayıtmayacaqsan. bu yaşadığın son gündür. bu yeməyi bir daha heç vaxt yeməyəcəksən. misalları uzatdıqca uzatmaq olar...fikirləşirəm ki əgər bu sonları qabaqcadan bilsəm nə edərdim?
deyəsən ağır depressiyadayam.
yazının davamı olacaq.