1. azərbaycan xalq cümhuriyyətinin cəmi 23 ay yaşadığını unudanların ağız büzdüyü arqument. halbuki çox uzağı yox, bakıdan 15-20 km məsafədə yerləşən kənd və qəsəbələri gəzsələr cəmiyyətin azadlıqlara hazır olmadığını, hətta layiq olmadığını görə bilərlər. nə qədər ki insanlar bir-birinin həyatına müdaxilə edəcəklər, nə qədər ki elementar dövlət məfhumlarını anlamayacaqlar və nə qədər ki vəzifədə olmağı pul qazanmaq vasitəsi tək görəcəklər, bu torpaqlarda ağzınızın suyunu axıtdığınız qərbin "azadlıqlar"ı kök salmayacaq.
ümumiyyətlə, əksər insanlarda belə fikir var ki, "niyə filan ölkədə vəziyyət qərbdəki kimi deyil". niyə də olsun?! axı skandinav ölkələrindən tutmuş kanadaya kimi əksər dövlətlər bu günün şəraitinə çatmaq üçün illərlə mübarizə aparıblar, dəfələrlə hər şeyi yenidən başlayıblar, xalqları öz mentalitetini dəyişib. indi o dövlətlərdəki siyasi sistemi gətirib 3-cü dünya ölkəsinə tətbiq etmək nə dərəcədə doğrudur?
1992-ci ildə bu cəmiyyət populist çıxışları ilə məşhur olan namizədlərdən birini, konkret olaraq nizami süleymanovu prezident seçəcəkdi. seçkilərə müdaxilə nəticəsində əbülfəz elçibəy prezident seçildi. o da 1 il sonra qorxusundan hər şeyi atıb qaçdı.
rəsulzadə və silahdaşları ideal dövlət qurdular. fəxr edilməli məqamdır. lakin dövləti yaşatmaq da dövləti qurmaq qədər vacibdir. məhz buna görə hal-hazırki idarəetmə sistemi azərbaycan üçün ən uyğunudur. rəsulzadə nə qədər vacib şəxsiyyətdirsə, əliyev də onun yolunu davam etdirdiyi üçün vacibdir. "müsavat partiyası" möhürünü mühacir biznesi üçün istifadə edənlər isə özlərini rəsulzadənin yolçusu adlandırır. ancaq onun heykəlini birlikdə ziyarət etməyi bacarmırlar.
bir başqa yazar da benevolent dictatorship modelini nümunə göstərib. cahil kütlələr üçün faydalı anlayışdır. lakin karantin dövründə insanları evdə saxlamağa da hökumətin gücü çatmadı. hələ "acından öldük" deyib mağazaları boşaltmaq kimi riyakarlıqları da ayrı müzakirə mövzusudur.