1. hər gün eyni təranələrə qulaq asdığı anlardır.
insanın böyüdüyünü anladığı anların tam tərsidir. eyni səhvləri təkrar hərgün edərkən fərqinə varılan anlardır.

daha neçə dəfə eyni səhvi edəcəksən deyə sayırsan. hər saydığın gün körpünün sonuna daha da çox yaxşınlaşırsan. sonda havalar gurlaşır səslər keyləşir heçnə hiss etmirsən və böyüdüyünü sanırsan sonra digər körpü gəlir adı əbədi dönüş ama dönüş sadəcə adındadır və keçmişə sadəcə metaforik qayıdabilərsən. körpülərin birində keçmişi hər düşünəndə kiçilən gələcəyi hər düşünəndə böyüyən ekiz bacılar dayanır boyları eyni olana qədər gözləməlisən keçə bilməkçün, ancaq onda indinin özündə olacaqsan
atalar ölmədən oğulları kral olmur deyə təkrarlayacaq yaşlı bir dərviş növbəti körpülərin birində, atanı öldürmədən keçəm bilmirsən körpünü, açması məcazisidir.
körpülərin birində dəfələrlə xəyanətə uğramalısan qisas almadan, son xəyanəti edən sən olmalısan, özünə,
başqa birində heç kimin anlamadığı bir dildə danışacan, bütün ağrılarını o dildə qışqıracan, hamı eşidəcək ama heç kim anlamaycaq. hamı tərəfindən görməməzdən gəlinmədən keçə bilmirsən
hamının sənə daş əvəzinə söz atacağı bir keçid var nəfəsini tutub keçməlisən,
hamını günahlandıracağın bir körpü var, özündən başqa hamıda bir səhv tapmalısan,
işığı tapacaq hamının səni tək buraxacağı tuneldən keçəndə yoluna işıqsızlarla sonra özünlə davam et, işığı tapanlar səni istəməyəcək,
özündən başqa hamı olmaq istədiyin çox qapılı evə çatanda hamının sən olmaq istədiyi çıxışı tapmalısan,
heç kimin səni istəmədiyi gün çatanda hamının səni istəyəcəyi günə qədər keçəcək vaxt. dirilik suyunu üstünə töküb səni hissələrə ayırmalarını izləməlisən.
böyüdüyünü anladığını düşündüyün anda özünü böyümədiyinə inandırmalısan,

keçidlərin birində əlində saramaqonun mavi pələnglər kitabını daşıyan həmin kor olduğunu düşünən qocanı görəcən,
onu kor olmadığına inandırmalısan,
açması memento mori.