+21 əjdaha
4. səni sıxılmağa məcbur etməsi. əslində əsgərlik elə də təriflənəsi yer deyil. amma bunu hazırda sadəcə əsgərlikdə yaşaya bilirsən. ömrünün heç bir mərhələsində əsgərlikdə sıxıldığın kimi sıxılmırsan, və bu sıxılmağın da önünü nə iləsə ala bilmirsən. çünki nə telefon var, nə sosial mediya, nə reels, nə film, nə sosial mühit, nə dost, nə tanış. bir sözlə insanın başının qarışmasına səbəb heç bir vasitə yoxdur. bu sıxılmanın pik həddini xüsusilə naryada çıxanda, hələ ki gecə 2-4 növbəsində dərindən və sümüklərinə qədər yaşayırsan.sıxılmağın yaxşı bir şey olduğunu əslində əsgərliyin 3 ya da 4-cü ayında fərqinə varmışdım. çünki beynimin təmizləndiyini hiss edirdim. ömrümün heç bir anında belə sağlam mühakimə apardığım, özüm və həyatım haqqında fikirlərimi düzgün şəkildə analiz etdiyim olmamışdı.
sıxılmaq haqqında çox yaza bilərəm. amma qısa şəkildə onu deyim ki, mülki həyatda insanların həyatdan kifayət qədər həzz almamalarının əsas səbəbini lazımi qədər sıxılmamaqlarında görürəm. yəni nə bilim, adi yemək yeyəndə belə fikrimizi qatmaq üçün mahnıya, qısa videolara baxmaq belə nə qədər sıxılmaqdan qaçdığımızı və bundan qorxduğumuzu göstərir.
sıxılmağın ardında isə çox şey var. naryada çıxanda gecə növbədə keçirdiyim o 2 saat mənə 20 saat kimi gəlirdi, çünki çox fikirləşirdim və başımı qatmağa heçnə yox idi. bu ilk başlar çox çətin gəlsə də, sonradan mənə zövq verməyə başlamışdı. çünki fikirlərimin üzərində nəzarəti ələ almağa bacarmışdım. yenə də hər şey haqqında fikirləşsəm də, fikirlərimi dinləməyi, nəticə çıxarmağı bacarırdım. 10 saat dayanmadan dağa baxaraq fikirləşəndən sonra kazarmaya bütün çakralarım açılmış şəkildə qayıdırdımahaha. zarafat edirəm, belə ilahi bir dəyişim də gözləməyin, amma öz fərqindəliyi çox artırır.
əlqərəz sıxılmağı mülki həyatda hərbidəki kimi etmək olmur. hələ şəhər yerində yaşayırsınızsa, bunu etmək, çox iddialı səslənsə də, mümkünsüz kimi bir şeydir. lakin əsgərlik bunu sənə məcbur etdirir. bu isə sənin həm öz fərqindəliyini pik həddə çatdırır, həm də uzun zamandır dadmadığın hissləri yenidən daddırır. bunu yazanda bir xatirəm yadıma düşdü. ilk 3 ay mən heç mahnıya qulaq asmamışdım. zabitin biri mübariz tağıyevin yada sal məni mahnısını qoşduqda bu mahnının həzzini iliklərimə qədər almışdım. yada sal məni mahnısına mülki həyatımda da qulaq asmışdım, amma heç vaxt mahnının hər komponentini bu cür ruhumda hiss etməmişdim. deməyim odur ki, lazımi qədər sıxılanda yeni doğulmuş bir uşaq kimi olursan. hər şeyin dadına və ləzzətinə ilk dəfə baxırmışsan kimi hiss edirsən.