bir neçə nüansa toxunmaq istəyirəm, uzun sürən keşməkeşli yoluma istinad edərək.
Fikrimcə psixoloji yardım almağı düşünən hər bir şəxs əvvəl bəzi şeyləri dərk edib, daha sonra seanslara başlasa həmin period onun üçün daha yüngül keçər. məsəl üçün, psixoloqa gedən kimi heç nə düzəlmir. seansdan çıxdıqda rahatlamış olmursunuz, qayğılarınız azalmır, problemləriniz həll olmur. yeri gələndə əksi olur, amma həməncə nələrinsə yaxşı getdiyini hiss eləmirsiniz. əgər belə olsa, oturub araşdırın, bəlkə də o coachinglə məşğul olur? "2 seansa səni düzəldəcəm" deyirsə, araşdırmayın heç, atın getsin. çoxumuz ondan daha çox psixoloquq yeri gələndə.
psixoloqa dərdini çəkdiyiniz hər hansı bir şeyin həlli üçün gedirsinizsə, dərdiniz 5 qat arta bilər. artmalıdır. niyə? çünki heç vaxt ağlımıza gəlməyən, fikirləşmədiyimiz, ya qaçdığımız şeylərin fərqinə varırıq. fərqinə varmaq qədər ağrılı bir şey var bu həyatda? nəyisə dərk etmək qədər, niyə belə olduğunu, təməlində nəyin yatdığını bilmək qədər. reallıq insanı çox zaman incidir, bəli. incinəcəksən də. ağrıdan qıvrılıb qala da bilərsən, dözməyib seansları yarımçıq da qoya bilərsən. necə ki 3 dəfə etmişəm bunu. başlamışam, gücüm çatmayıb atmışam. sonra yenə, sonra yenə. təbii ki, bunlar birbaşa insanın problemindən və özündən asılıdır. mənim situasiyamda problemlərim məndən daha güclü idi, qorxub qalmışdım bir qıraqda və bu çox normal reaksiyadır başlanğıc üçün.
bir də başqa şey var, ilk seanslarda maksimum rahat olub (məsələn, ağlamaq istəsəniz ağlayıb), içinizdə heç nəyi saxlamayıb demək istədiklərinizi necə var elə desəniz, psixoloqa anamnestik məlumatların əldə olunmasına kömək etsəniz ilkin mərhələni daha tez başa vurmuş olarsınız. həm ona rahat olar, həm sizə. o sadəcə sizi analiz edib dərdinizi öyrənməyə çalışır. çox tipik suallar gələ bilər, önəmsiz deyil heç biri. yuxarı cümlədə "kömək etmək" yazdım ha, bax bu köməklik bütün yardım alacağınız dövrə aiddir. əgər nəticə görmək istəyirsinizsə, psixoloqla birlikdə işləmək lazımdır. o ki sehrbaz deyil. siz özünüzə yardım etməyə çalışmadıqca, təkbaşına necə aça bilər düyünlərinizi? sizin yerinizə. əməkdaşlıq kimi düşünün. o təkan verir, o görməyə vəsilə olur, icraat da sizin üzərinizə düşür, belə deyək.
hər adam psixoloqa gedib nəticə də ala bilmir ha, bunu demədən olmaz. bu da yenə birbaşa xarakterdən, insanın qəbullana bilmə dərəcəsindən, baxış bucağının nə qədər genişlənə bildiyindən asılıdır. məsələn, gedib deyirsən ki, dostlarımla yığışıb oyun oynayırdıq, filankəslə sözüm çəp gəldi savaşdıq. psixoloq sənə situasiyasını olduğu kimi göstərib, əgər səhvin varsa, sənin davranışının məntiqi xəta olduğunu deyirsə və bunu qəbul etmirsənsə, əksinə coşub daşırsansa, həqiqətən səhv olduğun ağlının ucundan belə keçmirsə, özünə sığışdırmırsansa, psixoloqun sənə edəcəyi çox şey qalmır, təəssüf ki. o ancaq sənə məsləhət verə bilər ki, bu da düzgün deyil. psixoloq məsləhətçi deyil. nə edəcəyini sənə deyə bilməz. sadəcə kömək edə bilər. əgər gördüzsə ki, başlayır bunu filan cür elə, belə yox elə danış, bu cür davran, onda düzələcək bla bla bla. alert! böyük red flagla qarşı-qarşıyasız, atın getsin. sizlə danışan yüngül coachinglə məşğul olan bir şəxsdir...
yox, əgər gördüz və hiss etdiniz ki, terapevtik əlaqə içində deyilsiniz, ciddiyə alınmırsınız, onunla münaskbəti yenidən gözdən keçirməkdə fayda var.
Seans aldığınız dövrlərdə çox əsəbi ola bilərsiniz, həssas, dəymədüşər də ola bilərsiniz. Hətta bunların sağalmayacağını düşünüb özünüzü səfil kimi xarakterizə edə bilərsiniz. Hamısı çox normaldır. Mən daxili çaxnaşmadan, fikirləşməkdən bilmirdim nə edəm. Ona görə çalışırdım bu mövzular haqqında videolara baxım, məsələn, depressiya haqqında kitablar oxuyum ki, bu periodu şüurlu şəkildə keçirə bilim. Kömək edirmi? Əlbəttə edir. Əgər yaxın dostunuz, olanları olduğu kimi danışa bildiyiniz adam varsa, bu sizin üçün çox, amma çoooox böyük şansdır, xoşbəxtlikdir. Demişəm axı, təklik öldürür. Mən heç kimlə heç nə danışa bilmirdim deyə çətin idi. Ürəyimdəkiləri boşaldıb ağlamaq istəyirdim, amma kimə? Məcbur hisslərimi basdırırdım. Onda da başqa cür təzahür edirdi. Məsələn, kimsə "necəsən?" Soruşanda özümü tuta bilməyib hönkürtü vururdum. Ya evdə siçan öldürüləndə "siçanı niyə öldürdüz?" Deyib ağlayaraq hay salırdım. Halbuki, o cümlənin yerinə "məni niyə dinləmirsiz?" Cümləsini hayqırmaq istəyirdim. Belə yəni. O yaxınınızdan bərk-bərk yapışın. Çox köməyi dəyəcək.
Axıra yaxın sizə bir az üzücü xəbər vermək istəyirəm: hər yara sağalmır. Acı gerçək budur. Hər yara sağalmaq üçün deyil. Sizə yaxşı təsir etməyən hər hissdən qurtulmaq mümkün deyil. insan yükü dedikləri budur, deyəsən. Ömürlük yük. Üstünə düşən sadəcə səbr etməkdir. Əlindən gələni elədin, düzəlmədi. Eybi yox, canın sağ olsun. Əvvəl-axır üstü küllənəcək. Həyata həmişə küskün qala bilərsən. içində həmişə bir yamaq qala bilər. insan halı.
Xəfiflətmək üçün bir yol kəşf etmişəm: problemlərdən fayda çıxarmaq, başqalarına bu yolda kömək etmək. Məndə alınmadı, alınmır deyə, çalışıram bu mövzuda ehtiyacı olanlara yardım edim, heç olmasa onlarda yaxşı təsir edən bir şey olsun. Heç olmasa bu qədər dibləri görməyimin xeyri dəysin. Nə edək e, özümüzü öldürəsi deyilik ki? Yaşayaq da özümüz üçün. Dəyər yaradaq, dəyər qataq. Xeyir verək, yaxşı təsir edək. Onsuz da axırda ölürsən. Səhv demirəm ki?
Bir də, insan dərdi qədər böyüyürmüş. insan çay kimi dəmlənirmiş. açıq da ola bilirmişik, tünd də. Biz bir az çox dəmdə qalmışıq, deyəsən. Amma eybi olmaz, canımız sağ olsun.
(youtube: 
)
)Hər şeyin davamı da var, sonu da.
P.s: yenə deyim, şəxsi təcrübələrimdən çıxış edərək yazmışam entrini. Ona görə bir az çox neqativ fikirli olubmuş. 9-u düzəlibsə, sadəcə 1-i düzəlməyib bu da var və həmişə hamıda belə olmur. Düzəlir, keçir.-*
