mənsur matt

postmodern şeirin atası hesab olunacaq yazar

sevgili coca-cola,
imkan ver yaşayaq.
bəsdi qırdın afrikanı,
eşitmişəm bütün bəlaları
sən törədirsən.
sevgili coca-cola,
götür qardaşlarını da,
fantanı, pepsini, spraytı,
israili, amerikanı,
çıx həyatımızdan.

sevgili coca-cola,
eşitmişəm dişləri ağardırsan,
unitazı, kafeli parıldadıb
dəmir pası açırsan.
sevgili coca-cola,
apar bizi buralardan,
qaytar azadlığımızı,
heç bir işə yaramırıq,
unitazda pox qalığıyıq,
guya ki axına qarşıyıq.

sevgili coca-cola,
rəngin niyə qaradı?
o qədər qırmızı böcəyi
hardan tapırsan?
sevgili coca-cola,
sən guya diktatorsan?
sevgili coca-cola,
əvəzedilməz daddasan,
burda jalə şirələri,
bağdadda da sən.

yazarların ruh halı

telefonu yanmish yazarin evden tapdigi nokia n73-le yazib, sabah editleyeceklerinden.

ruh halim birden-bire varlanib, pula ehtiyaci qalmadigindan boshluga düshen çoxillik stajli fahisheninki kimidi.
dünen gece (dünen idi?) dostumuz kafkaeskin #182129 entrysinden sonra özüne yazib, sebebini sorushdum, ele gözlediyim cavabi verdi.
menim veziyyetim daha ferqlidi. bele baxanda her sheyim var... ehtiyacim olan her shey * telefonu çixmaq shertile : wi-fi parolunu qirdigim qonshum; kitablarim; kompüterde yüzlerle mahni, onlarla film, pdf kitab, herden girib 5-6 cümle silib, 3-4 cümle yazdigim yarimçiq hekayelerim; bir mena görmediyimden münasibetleri dondurdugum çox genish çevrem; yemeyim; siqaretim ve s. bashqa heç neye ehtiyacim da yoxdur.

yeri gelmishken, siqaretle bagli yeni qenaete gelmishem - ümumiyyetle, tez-tez yeni qenaetlere gelirem - siqarete ehtiyacim nikotinden dolayi deyilmish. çekmeye bilirem, yeni. çox da ferqi olmur. sadece, siqaret yashamagi asanlashdirir. nece asanlashdirdigini sorushdugunuzu eshidirmish kimiyem. bele izah edim: siqaret günü dilimlere bölerek daha qisa vaxtlara ayirib, monoton heyatin dözülmez uzunlugunu aradan qaldirir. gün erzinde etdiklerimizi siqaret chekme intervallarina sigishdiririq. meselen, filme baxmazdan evvel siqaret chekirsen ki, bir de iki saatliq film bitende çekesen. o araliqdan sonrasini düshünmürsen. hele bu araligi yashayim, sonrasina baxariq deyirsen.
nümune verim. yemeye bashlayanda çörekden teqribi bir dilim ayirirsan ve hemishe o dilim bitende doymush olursan. ne az olur, ne çox. yemeyin o dilimlik olur, yeni (ne ugursuz nümune oldu bu).

men uduzmush adamammi? kenardan baxanda eleyem, yeqin. amma mene göre zaten fani cismimin qazanmasi mümkün olan bir shey yoxdur ki, uduzum da. meselen, ölkeden getmek... çoxunun arzusudu. amma men buna lüzum görmürem. kafkaeskkimi macaristanda uduzmaqdansa, evimde uduzmush olaram. ne gerek var ki bu hengameye?
uduzmaq meselesini psixoloq tebirince götürsek, sözlükdeki her kes müeyyen qeder uduzmushdur. uduzmayan adam niye burda yazsin ki? ele entryler görürem sosiologiya, politologiya, tibb, fizika ve s. barede ki, "bu adamlar niye burda yazirlar axi?" deye düshünürem.
özümüzü aldadiriq, yoldashlar. maarifçilik, öyretmek eshqi, zirt-pirt... sadece uduzmushlugumuzu yola vermek üçündü. emin olun ki, "ilhamla ireli!" köynekli gencler bizden çox daha xoshbextdirler.

ne ise, çox uzatdim. ruh halimi siksinler, bu nedir bele?! bir de sözlükdeki anonimlik çox bombadi e. çoxdandir söyüsh istifade elemirdim.

iki deqiqe sonraki edit: niye redakte eleyim ki? bu da bele qalsin. n73-ün haqqini tapdamayim.

allah

tanıtım verməkdə çətinlik yaradan başlıqdır. belə deyim:
allah - nənəm gilin evinin çardağında yaşayan, taxtaların arasından gizlincə mənə baxan ağ saqqallı, əsəbi, özünü uşaq kimi aparan babadır.
yaddaşımın ən uzaq künclərindən tapdığım, dumanlı bir xatirə var. 4 yaşım olardı, yəqin. nənəm gildəydim. nəyəsə ağlayırdım. xalam əlimdən tutdu, həyətə çıxardı və evin çardağını göstərib, "bax, allah ordan baxır, sən belə elədikcə hirslənir" demişdi. o gündən evin çardağıına kim çıxsa, allaha yemək-filan apardığını düşünürdüm. həyətdə yaramaz bir iş tutanda çevrilib çardağa baxırdım ki, bəlkə ordan reaksiya verər.
bilmirəm niyə, amma "allah" deyəndə ağlıma kül rəngdə uzun bığları, qıyıq gözləri, başında dairəvi, qırmızı rəngdə papaq olan və bu görüntüyə təkcə enli çiyinləri də daxil olan bir kişi gəlir.

mənə görə allah, insanların özlərinə bənzər, insani xarakterlərdən yaratdığı, ona çatmağa çalışdıqları idealdır. bu səbəbdəndir ki, bu idealın kriteriyalarını tapdalayanda günah hissi baş qaldırır - bu vicdandır.

müxtəlif dinlərdə, müxtəlif cəmiyyətlərdə mental təfəkkürün formasiyasına görə allahın xarakteristikası da dəyişkəndir. məsələn, aqressiv, natamam psixologiyalı müsəlman cəmiyyətlərinin allahı da özləri kimi mənfəətcildir. amma, məsələn, paganizmin allahı insanların içinə sığınıb, onları daxili zənginliklə mükafatlandırandır. türkmillətli xalqların allahı mühafizəkar, slavyanlarınkı yenilikçidir və s.

ümumilikdə, allah mizahdır. ali idarə sistemidir. ona həqiqətən gərək var, çünki insanoğlu başqa cür xaotiklikdən yaxa qurtara bilməz. bu səbəbdən də bir cəmiyyəti dəyişə bilməyin ən praktik yolu, isanların allaha baxışını dəyişməkdir. bunun ən bariz sübutu islam təriqətləridir. ki, dünən namaz qıldığı məscidi bu gün partladanlar göz önündədir.

killer queen

dəfələrlə sözlükdən gedirəm yazıb, getmək bilməyən
(baxma: repdən gedirəm)
(baxma: rüzgar repdən getdi)
(baxma: get qayıdan şaybadı)

dünyanın ən xoşbəxt insanı

əli kərimlidir. necə olduğunu özü də bilmir, kafası yeter lan.
(bax: ukrayna müxalifətinin əli kərimlinin məsləhətinə qulaq asmaması)