durduq yerdə mesaj atan köhnə sevgili

an etibarilə elədiyim şeydi. köhnə emailləri açmışdım, birdən bir zamanlar sevgili olduğum qızla əməlli-başlı emailləşmişdik. düz 3 il bundan qabaq. mən də eləmədim tənbəllik, götürdüm emailə cavab yazdım. nəbilim, arada sistem bug verir də. cavab yazmayacaq, gözləmirəm, yazsa update edərəm entry-ni
Edit: götürüb nömrəmi verib sevgilisinə, qaqaş da wp-dan yazıb.
- salam, filankəsdi?
+ Aha, necə bəyəm?
- filankəsi tanıyırsan? (Qızı deyir)
- dedim, hə.
- necə biri kimi tanıyırsan?
+ Baxır, sən nə barədə soruşursan?
- aranızda nəsə olub?
- yo, narahat olma. Burdan sonra yazmadım, nömrəni də sildim. Qaqaş uşaqdı, hiss olunur, amma day bu nə sualdı, aranızda nəsə olub? birincisi heçnə olmayıb, o qədər yanıq biri deyiləm ki, hər danışdığım qıza cinsi obyekt kimi baxım, normal dost kimi danışdığım o qədər adam var ki. Həm, lap olsa belə kim keçmişdə olan şeyləri deyər ki? bu qədər güvənmirsən qıza, get özündən soruş da ala. Başqasının sözü ilə münasibətiniz dəyişəcəksə, nəbilim day.

yazarların ən sevdikləri meyxanaçılar

bir şeiriyyat, əruz sevən biri olaraq aydın xırdalanlı, sonra da vüqar biləcəri.meyxana tarixi aydından əvvəl və sonraya bölünür. onun kimi hər qafiyəsi original fikir səsləndirən demək olar ki yox kimidir. axund azər məktəbi elə-belə adamlar yetişdirmir. aydın əvvəlki kimi (2001 de gəlsin) qalsaydı, bu gün ona yaxın dura biləcək ikinci bir adam tapılmazdı, həm də meyxana indiki kimi zir-zibillə dolmazdı. vüqar biləcəri də öz dəsti xətti ilə seçilirdi, amma heyf çox cavan və vaxtsız getdi. Allah hər ikisinə rəhmət eləsin.
maştağa məktəbindən indiyə kimi ən savadlı kadr kimi elçin çıxıb. deyirlər ki, o vaxtları məştəğə toylarında ağasəlimin yanında həmişə bir stolu boş qoyarmışlar hörmət naminə. bu da çox vaxt həmin stolu çəkib altına oturarmış. həm güclü deməyi var idi, istər deyişmə, istər musiqili meyxana, avazı da çox super, həm də kənd əhalisi ona toylarda dəhşət şabaş verərmiş. köhnələr bilir, o vaxtları toylarda çox belə dəxlisiz adət var idi, göydən pul səpmək, indi də var, amma çox az edirlər. toya az pul yazdırıb, amma ortalıqda pul cırmaq. o zamanlar da ən çox şabaş elçinə gedərmiş. bilə-bilə məşədibabaya öldürdülər. rəvayətə görə, qafiyə də deyəsən "bir səndə, bir gün məndə" olub. məşədibaba deyirdi ki, mən içkili idim ona bir dənə bıçaq vurdum, sonra meyiddə 3 dənə gördüm. həm kərimlə ağamirzə onu maşında bir xeyli kəndin içində fırladıblar ki, qan itirsin, ölsün. nə maraqlıdır, vaxtilə ana üstündə bir-birini vuran meyxanaçılar illər sonra nənə zarafatı eləməyə başladılar, sanki nənə ana deyil də. atanı peysər çıxarsan da olar, əsas özün çıxmayasan.
rəşad nə qədər qırğın desə də, həmişə rəqibin alçaldır. bir də çox mənəm-mənəm deməyi var. iki sözündən biridə böyük qardaşlara, içəriyə salamdı. nolub ala? şairsən normal məsləhətli, cavanlara örnək ola biləcək söz denən də. elə nəşə, narkomaniya, türmə həyatı..
bir də musiqili meyxananı efirə çıxaran nizami rəmzi olub, onu da məştağa məktəbi bəyənmirdi, həm ağasəlim ilə arası yaxşı deyildi. ağasəlim o ekolun ağsaqqalı idi deyə, nə deyirdi o idi. amma, tam səmimi güclü biri olmayıb, bəlkə də yaxşı deyən vaxtları olub, 90-ların video kassetlərində ortabab deyir həmişə, eynən ağamirzə, bacısıoğlu.nə vaxt baxırsan əli qulağının dibində. həm o vaxtdı ədəbi dil baxımından meyxana o qədər inkişaf eləməmişdi. soxasox idi konkret, təki sözlər düzəlsin. ən asan qafiyəli sözlər də "an", "ət" sonluqlu sözlər.
əruzda parıldayan digər sima pünhan alatavalıdır. gələcəyi parlaqdı. təki o da yolun azmasın.
hə bir də efirə yaxın olan, palatka məclislərindən uzaq meyxanaçılar da var. vüqar maştağalı, namiq məna, namiq qaraçuxurlu.

heç kim ram edə bilməzdi məni əzəldən,
bir sevgili cananın önündə farağatdım (aydın xırdalanlı)

mənə də indiki əsrin yeni fəryadı deyərlər,
buna nakam qalan eşqin acı fəryadı deyərlər (vüqar biləcərli)

əgər min-min canım olsa, fədadır istəsən verrəm,
sənə,dilbər, olan yerdən dilim gəlməz deyim yoxdur (məşədibaba)

sual verilsə pünhana, ölüm deyilmi ayrılıq?
cavaba yox ehtiyac, sual özü cavabdır (pünhan alatavalı)

beşincini də deyəcəkdim, vüqar imkan vermədi

kafein

#316383 bu entry-də deyildiyi kimi ara sıra ürək döyüntülərim olur. amma əvvəlcədən səbəbini yazım, nəticəsini özünü çıxardın.
hələ orta məktəbə gedəndə 6-ci sinifdən hər gün səhər günə cola ilə başlayırdım. 0,5-lik cola və kətə. boş mədəyə buz kimi cola necə olar? əlbəttə, ağrıdırdı, amma super bir şey. (hastasıyızzzz dedeee) sonra zamanla lap dəhşət aludəçisi oldum. günə ən azı iki litr cola içirdim. həm də o vaxtdı cola zero filan da yox idi, var idisə də yerli bazara girməmişdi. gözləntilərin əksinə nə obezəm, nə dişlərim çürükdü (tam əksi mirvari kimi parıldayır). evdən də day bezmişdilər, gündəlik anadan cola pulu alırdım. məhlədəki dükanı da gic eləmişdim day. hər dəfə dükana girəndə bilirdi nə alacam. hələ bir dəfə uşaqlarla cola ilə qəhvəni qarışdırıb içmişdik. heçnə, 5 dəq sonra ürək döyüntülərimiz artdı.
xaricə gələndə bir müddət tərgitdim, çünki burda qiymətlər baha idi. mənim zamanında 70 qəpiyə iki litrlik cola alırdıq ala. hardasa bir ilə yaxın içmədim, sonra yenə başladım. yorğun və yuxulu olanda qəhvədən daha çox cola təsir edir, həm də baş ağrı vermir. amma qəhvəni südsüz və ya ağardıcısız bir başa içəndə başım ağrıyır. ona görə həmişə cappucino favorim. südü də laktosasız, please, laktosaintolerant-am.
bakıdakı ilə burdakı cola arasında dəhşətli dərəcədə fərq yoxdu. olsa da qazında olar, o dakı bəlli miqdar siropun yerinə vurulan qazlı suyun dərəcəsindən aslıdır yəqin. hə, bir də klassik pepsi ilə cola arasındakı fərq: pepsi colaya nisbətdə daha soft-dur,elə bil. yəni içəndə o fərqi bilirsən. nədənsə həmişə colaya nisbətdə ucuz olur, yəqin alan yoxdu, nə vaxt baxırsan endirimdədir.
(bu entry cola içilərək yazılmışdır)

azflix

Hər şeyin əvvəlinə az zırlamaqla milliləşdirəndə elə bilirlər ki, keyfiyyətli şey olacaq. Ön yarğılı deyiləm, amma nolardı yerli brend adı olardı? Ona da tənbəllik edib " buta" adı filan qoyarlar. Həm netflix-də hər kateqoriyada film, serial var. Bizdə siyasi/mafiya, sci-fi nəsə çəkmək olar? La casa de papel-in az versiyasını mərkəzi bankda çəkmək istəsən, yaşma ssenarist qarışıq bütün kino heyətini tutub basar içəri, adını da qoyar dövlətə xəyanət, hakimiyyəti ələ keçirtmək cəhdləri.
(bax: azsamand )

qasım süleymani

Son zamanlar YouTube alqoritm-ləri sayəsində bir xeyli videosu çıxıb qabağıma, ingilisdilli iran təbliğat maşını...
Süleymani yaxşı və ya pis adamdır deyə bilmərəm, haqqına da girmirəm. üzərinə düşən vəzifəni yerinə yetirib. indi biz kiçik dövlətik deyə, qonşu dövlətlərdə geosiyasi marağımız yoxdu deyə, digər böyük dövlətlərin hərəkətlərini, maraqlarını asan mühakimə edirik. Tam tərsinə olsa, biz iran/Türkiyə boyda olsaq, iraqa, suriyaya dövlət maraqlarından dolayı girsək, bizim generallarımızdan biri, məsələn xalqın sevgisini qazanan general polad Həşimov şəhid olsa, biz onu sevməyəcəkdik? Ya xalq qəhrəmanı edib, plakatlarını küçələrdə divarlara, dirəklərə vurmayacaqdıq. Necə ki, indi edirik. Sadəcə bizdəki iranpərəstlərin dəhşətli dərəcədə reaksiya verməsi adama təəcüblü gəlir. Süleymani eldən deyil, beldən deyil. Nolub? şok olmağına, yalan yox mən də olmuşdum, fikirləşdim ki, iranın cavabı öz çapında çox sərt olar. Üzdə nəsə hərəkət olmadı, oldusa da çox da nəzərə çarpmadı. Bir iki silah anbarını vurdular, sonra məlum oldu ki, oralar sən demə boş imiş. Heç yadımdan çıxmaz, Trump canlıya çıxıb birbaşa "son of bitch" demişdi Süleymani haqqında.

planeta parni iz baku

Biri var idi, biri yox idi, bir zamanlar bu şəhərdə kvn (Клуб весёлых и находчивых–şən və hazırcavablar klubu). "Baba"nın qılıncının dalı-qabağı kəsən vaxtı bunlar hamı ilə məzələnə bilirdilər. istər soft, istər hard şəkildə prezidentindən ən sıravi adamına kimi hamıya sözünü deyə bilirdilər. Sanmayın ki, ölkədə demokratik ab-hava var idi. yox, Sadəcə "baba" deyilən şəxsin xeyir-duasını almışdılar. Həm özü konsretlərə gəlirdi, həm də konsertdən sonra istər pərdə arxasında, istərsə də kabinetində planet parni iz Baku uşaqları ilə görüşürdü. Adamlar zamanında prezidentin qabağında prezidenti lağa qoymuşdular ilhamla birlikdə. O zamanlar həm insafən kvn-nin komandası güclü idi. Anar Məmmədxanov kapitan kimi güclü kadr idi. Papanın gül balasının, ilhamçikin də yeyib içən vaxtları, "damağı çağ, kefi kök, can Bakı oğlanları" mood-unda takılırdılar. O zaman anar ilk gənc deputat olaraq 25 yaşında milli məclisə seçildi. Babadan sonra daha yuxarılara ilişə bilmədilər, nə də prezident konsertlərə gəlmədi. Hansı nazirə ilişsələr idi, avtomatik başağrısı olacaqdı. Ona görə zəif bəndlərə, hacıbala, Ziya kimi, bir də yerli sosial problemlərə, şou-biznesə ilişdilər. O dönəm həm də məhəllə yarandı. Bu şəhərdə ilə super bir şey ortalığa qoydular. 2003-2006 arası, səhv eləmirəmsə. Kvn-də həmişə bir ana qırmızı xətt olub: avarə, bisavad, zəmanədən şikayət edən bakılı qədeş (lər), köhnə vaxtlar/kişilər, rus dilli elita, sovet sevdası. Bakının elitası da məhz bu rus dilli elitadır. Halbuki, o avarə, tin uşağı olan yaxçı oğlanlar hər kənddə, hər qəsəbədə kilo ilə satılır. Kvn isə onun biraz ədəbli ekrana çıxarıla bilinəsi formasıdır.
Ekran qadağası... Guya prezidentin xəbəri yoxmuş ( yalançını sikmirlər, elə bir avantajı da var). Mədəniyyət xadimlərinin prezidentlə görüşündə, hər kimi bunlar da razılıq edəndən sonra, bəs bizi efirə buraxın filan mə deyib mələməyə başladılar. insafən, bir dənə orda Afaq bəşirqızı şikayətlərdən danışmışdı. Soxasoxda bəxrəmçik də Tağıyevin heykəli qoyulsun filan təklifini irəli sürdü. Guya bu elit takılır, mədəni irsimizə, qədirşünas xadimlərimizə sahib çıxır, qayğı göstərir. Nəysə, efirə buraxdılar..
Komediyada indiki kvn nədirsə, siyasi arenada da aslan ismayılov odur. Şaha və onun ailəsinə dəymə, saraydan tutmuş rəiyətə kimi ürəyin kimi istəyir min çap. Ağ yu, qara sər. Amma " padişahım, çox yaşa" sözünü tez-tez zikr elə..
Yəni belə, ölkədə hər şey gülüşdən tutmuş, aldığımız nəfəsə kimi nəzarətdədir. Nə vaxt gülə bilərik, nəyə gülə bilərik, hamsı bəllidir.
... heç yadımdan çıxmaz, nazarbayev Bakıya gələndə natiqin (bəhrəm) arvadı soruşur ki "
natiq hara gedirsən?"
" Ala, nəbilime nazarbayev gəlir, onu qarşılamağa gedirik"
" Nazarbayev kimdi?"
" Nəbilime Türkmənbaşı"
O zaman uşaq idim anlamırdım, illər sonra subliminal mesajı başa düşəndə nə qədər güldüm alaa.. indi də gülürəm bu entry-ni yazanda. Türkmənbaşı..

adhd

Səviyyəli xəstəlikdi. Bir ara müayinə olundum, sonra başın buraxdım. Diqqət pozğunluğunun qarşısını almağın sadəcə bir yolu var. Mümkün qədər multitasking-i rədd eləmək. Bir də mimimalist yaşam tərzi. Ətrafda nə qədər fikri dağıda biləcək şey varsa uzaq tutmaq lazımdır. Bunlar alınmırsa, hələ də nədəsə diqqət dağılırsa, mütləq kimsə yanında olmalıdır xatırlayıcı kimi (reminder), yoxsa iş çətin olar. Mən bu yaşda belə hara gedirəmsə, əldə çanta ilə gedirəm. Deadline-ları, görüşləri çatdıra bilmirəm bəzən. Bunun da üstünə ara sıra ruh düşkünlüyü, ertələmələr gəlsə, heçnə, biabırçılıq.
Hiperaktivliyin də qarşısını ancaq planlı və disiplinli yaşamla almaq olar.
Bu qədər neqativin içində pozitiv yanları da var. Çeviklik, qısa zamanda ağla gəlməyən möhtəşəm problem həlləri. Çünki, beyin içəridən qaynayır, ona problem göstər, milyon dənə çözüm göstərsin sənə. Ona görə bu tip insanlar hər şeydən tez bezir, nəsə edəndə yarımçıq qalır, kimsə danışanda sonuna kimi qulaq asa bilmirik. həm diqqət pozğunluğundan dolayı, həm də hiperaktivliyin gətirdiyi o "sonunu bilirəm də, next elə" tələskənliyi. Çox zaman başqaları tərəfindən də ədəbsizlik kimi qarşılanır. Çünki, aşağı-yuxarı nə edəcəyini/deyəcəyini bilirəm də: Qısa kəs. Həmişə ehtimal düz çıxmır, əlbəttə ki. Elə olsa, toplanıb Allah deyərik.
Düz iki il müddətində müalicə olundum. Birinci il və ikinci il mrt elədilər, dəxlisiz yaddaş testləri filan. Axırda soruşdum ki, "bəs bu testlər nə mənə, baba?" Cavab olaraq söylədilər ki, bəlkə alzheimer xəstəsisən. Dedim, mənim qısa yaddaş pozuntum var, uzun yaddaş yox ki. keçmişi dünən kimi xatırlayıram. Flashback-lər ömrümə oturub. Nəysə, bir dərman yazdılar, mütəmadi olaraq atmalı idim. Yaddaş pozuntusu olana deyirsən ki, " bax aa yaddan çıxmasın, hər gün bu tabletkanı at" antik yunandan bu yana fəlsəfənin özü hələ belə paradoks görməyib. Nəysə ara sıra atırdım, yalan yox. Dərman guya beynin sağ və sol yarımkürələrinin fəaliyyətini bərabərləşdirəcəkdi. Nəticədə noldu? Ətrafımda baş verən hadisələrə kinodan bir kadr kimi baxırdım. Səslər və kadrlar tanış gəlirdi, amma nöqtələri birləşdirib bir anlam verə bilmirdim. Dərmanı saxladım. Bir il sonra yenə həkimin yanına gedəndə soruşdu ki bəs hiperaktivliyin necə oldu? Yazdığım dərmanı atırsan? Dedim, əslində yox. necə yəni " əslində yox?" Mən də dedim ki, onu indiyə kimi atsaydım, lom bürcünün zodiakına çevrilmişdim. Güldü, keçdi, daha heçnə yazmadı.
Bir sözlə, müalicəsi tamamilə mümkün deyil, amma müəyyən qədər nəzarətdə saxlamaq olar. Ancaq müsbət cəhətlərindən maksimum faydalananda mükəmməlin də üzərində bir şey ortaya çıxır. Geniş xəyal dünyası, aşıb daşan enerji düzgün yönləndirilsə, bir wunderkind ola bilərsiniz. Bu tip insanlar üçün ən ideal sənətlər rəssamlıq/riyaziyyat və bu qəbildən peşələrdir ki, hardakı disiplin yox, nəticə önəmlidir. Dağınıq, amma keyfiyyətli həyat tərzi.
Hə bir də problemə yönəlik biri olduğumuz üçün daim başımız bəlada. durduq yerə heçnədən problem yaradan tipik. Onsuz da dinc dayana bilsəydik, adımız "hiperaktiv" olmazdı ki.

üç il sonra gələn edit: bu həftə ev/ailə hekimimdən məktub almışam. açdım, baxdım ki, 3-cü dəfə bu illətlə diaqnostika olunmuşam. ciddi müayinə olunmağın zamanı gəlib. son zamanlar özümdə həm psixoloji, həm də mental olaraq problemler, pozuntular sezirdim.
mən: yalnızlıq, stress, günlük problemler, varoluşsal sancılar, gələcək qayğıları, bitmək bilməyən doktora tezi və s. və i.
adhd: eee, biz burda boşunamıyız, babayiğit?

bioloji cins nisbətinin pozulmasına görə azərbaycanın ikinci olması

azərbaycanın hələ də kəntəzoy erasında yaşamağına bir işarədir. bizim cəmiyyətdə qadının yeri və haqqı yoxdur. hə, təssüf ki, belədir. qız uşağı olanda sanki ailənin namusu təhlükə altına düşür, irsi quruyur. normal bir irs olsa, deyəsən dərd yarı. görən də deyəcək yəqin hansısa zadəganlığın davamı üçün mütləq oğlan övladı olmalıdır. qız övladını hər şeydən məhrum etməklə elə bil ki ona layiqli həyat bəxş edirlər. anlamırlar ki, məhrum etdikləri şeylər daha bir "tık" uzaqlıqdadı. istənilən şeyə-namus, əxlaq adı altında illərdi cəmiyyətdə tabu kimi sırınan hər mövzuya- sadəcə telefonla çatmaq olar. heç kim, cinsindən asılı olmayaraq, övladının gizlində nə etdiyini bilə bilməz. doğru nəzarət basqı ilə, çəkindirməklə, məhrumiyyətlə yox, məhz güvənlə, açıq ünsiyyətlə başlayır. qadağan olunmuş meyvə şirin olar. valideyn nəyisə qadağan edəndə sadəcə "olmaz!!!", "eləmə!!", "dəymə!!" "öldürərəm!!" deməməlidir. uşaqda istər-istəməz maraq oyanacaq. "Niyə olmaz?" "niyə dəyməyim?". və qorxudan niyəsini valideynindən yox, internetdən soruşacaq. nəticə həmişə pozitiv olmur.
Bakı kəndlərin də hələ də 4-cü sinifdən qız uşağını məktəbdən çıxardan ailələr var. dəhşətdi. səbəbini soruşsan sadəcə deyəcək ki "qız uşağı nədi, oxumaq nədi?!".eyni zehniyyət, eyni düşüncə tərzi. sonra da deyirsiniz ki, molla nəsrəddin uzaq görən idi. onlar uzaq görən olmayıblar, biz yerimizdə sayırıq.
hələ bir tip kişiciklər də var ki, psevdomodern düşüncəsi ilə həyat yoldaşlarının yalnız bəlli sahələrdə işləməyinə razıdırlar, hardan ki onların namuslarına təhlükə gəlməsi az ehtimal oluna bilər. müəlliməlik, həkimlik, baxça və s. atam balası, xəyanət eləmək istəyən qadın onu elə edər ki, özündən şübhələnərsən, nəinki ailəndəki qadından.
təssüf ki, bizim cəmiyyətdə qadınların emansipasiyası başlamayıb. rol model ola biləcək nümunəvi qadınlar da azdı. uğurlu həyat hekayəsi olan qadınlardan söhbət düşəndə ilk ağla gələn sual bu olur: "subaydı?" "onda, saxlayanı kimdi? "kimlə görüşür?" daha anlamırıq ki, istəmədən və icazəsiz kimlərinsə həyatına müdaxilə elədik. bəlkə, həmin xanım klassik ailədəki qadın yerinə karyera yolunu seçib, həyatını bucür yaşamaq istəyir. bu söhbət bir zaman eynilə istədiyim qızla olmuşdu. dedi ki, unini qurtarım, tez bir zamanda evlənəcəm. burda parantez açım, qız tanınmış biridi, çox da gözəl karyera yolu var, ər çörəyinin eşqi ilə yanmır. soruşdum ki, niyə bu qədər tez evlənməyə tələsirsən ki? dedi ki, bizim cəmiyyətdə qadın yuxarı qalxdıqca arxasıyca çox şaiyələr gəzir, ona görə. keçən ay evləndi... (baxma: gözümde canlanır, koskoca mazi, sevgilim nerede, ben neredeyim)
bir sözlə, azərbaycan adlı bu siyasi məkanda istənilən azadlıqlar, o cümlədən qadın azadlıqları tamamilə məhv edilib. onlara qarşı olan bu qədər sərt basqıya, nəzarətə və ən əsası çürümüş mentatilə qarşı bəzən sərt şəkildə reaksiya verirlər. bu da tamamilə normal bir şeydi. yayı nə qədər çox sıxsan, o qədər üzünə sərt qayıdar.

sözlük favori ilk 11 yazar

Sözlük fəaliyyətinə görə "favori 11-lik" tərtib olunubsa, sözüm yox. Elə de aktiv deyiləm burda. Arada bir gəlib qeyd kitabçası kimi nələrisə yazıb gedirəm. Amma futbol bacarığına görə bu heyət yığılıbsa, biraz yalnış var (Gülüş smayliki). Həm yerli, həm xarici karyerası olan biri kimi 10 nömrəni ver mənə kapitan bandı ilə (bir messi fanı daha) otur skameykada çay keyfi ilə oyunun dadını çıxar. əzbər pozan bir texnika, sürət desən Qısa zamanda 0-dan 100-ə yığmada tam bir dünya rekoru, porsche gts nisbətində hərəkətlilik. Yox yenə desən ki, əsas oyunu playmaker-lər mərkəzdən qurar, yenə bir 8 nömrə ilə (iniesta sevdalısı) elə paslar ötürüm ki otur təkrarına saatlarla bax; sürətini itirmədən adresə təslim; pdk porsche ikili transmissiya. Artıq hərəkətə də ehtiyac yoxdu, sadəcə yerində qal, top özü sənə toxunub qapıya girəcək, bilyard daşı kimi.
Bunları da keçdik, önəmi olan qapıçıdır desən, ən azı məğlubiyyətəsizliklə sözlüyü qapıda qoruya bilərəm.
Bu qədər hərtərəfli olan təkcə mən deyiləm, məhlə futbolundan gələn hər kəs aşağı yuxarı belədir, komandanın udması üçün nələr etmezdik ki?

sözaltı etiraf

etiraf deyəndə, şəxsi fikirlərimi, ağlımdan, ürəyimdən keçənləri yazacam, bir növ yaşanmış həyat hekayələri. hərəsi bir başlığa sığdığı üçün birləşdirib bura yazdım. bir növ memuar kimi..
səhər uniyə qatarla gedirdim. qatardan çox tez-tez istifadə edirəm. yol boyu mənzərə, təbiət, yaşıllıq, nağıllardakı kimi.. hər şeydə simmetriya var. bir də bunlara bəzək olan yollar, yol kənarı evlər, qəsəbələr, kilsələr. bir sözlə otur landşaftı izlə, rəsm əsəri çək. necəki məktəb vaxtı tüstüsü çıxan çay kənarı evlər çəkərdik, böyüdüm, gəlib o mənzərəni öz gözlərimlə gördüm.
başımı pəncərəyə qoyan kimi xəyal apardı, digər şəhərə hələ yarım saat var. apardı bir qərib xəyal yaman məni uzaqlara...
uşaqlığım düşdü yadıma, məktəb vaxtı. onda hələ ibtidai sinifdə oxuyurdum, sinifdə ən dəcəl uşaqlardan biri idim. əslində dəcəlliyimin səbəbini illər sonra öyrənəcəkdim, amma köhnə bakı mühiti, kim bilir ki belə şeyləri? sinifdə 3 nəfər dost idik. mən, emin, əhməd. dəhşət aramız zor idi. üçümüz də futbol xəstəsi, üçümüz də oxuyan, ələxsus da riyaziyyatdan, üçümüz də dildən iti. dalaşqan tiplər deyildik. yaşadığım kənddə dini mühit çox ağır bastığından məni də qoymuşdular quran dərslərinə. daha doğrusu atam. molla da çox qoca idi, nə vaxt gedirdim, məsciddə yatırdı, elə mən oyadırdım. əlqərəz, əlifbanı bir həftəyə çıxdım.keçdik quran oxumağa, fatihə və ixlası əzbər bildiyimdən, onu sürətlə oxuya bilirdim. molla hər dəfə oxuduğun ayələri yerini soruşanda çaşıb qalırdım. çünki hərf birləşmələri çox ağır gəlirdi və öyrətmə metodu da çox pis idi, hələ üstəlik qaf hərfini düzgün çıxarmağımı da tələb edirdi. o yaşda uşaqdan boğaz səsini çıxartmağı istəmək sadəcə dəlilikdi. bir də üstəlik məsciddə tez-tez quran oxuma dərsləri olurdu, mən o vaxtdan introvert biri kimi ictimai yerdə çıxış edə bilmirdim. gözləyirdim hamı getsin, sonra yaxınlaşım, onda da dərs bitirdi. 4-cü sinifdə dinlə aramız ayrıldı. yox mən dini inancı və ya dindar olaraq qaldım, amma dini bu kəsimdən öyrənmədim. bir növ axundzadə həyatı.
yay vaxtı həmişə kəndin kitabxanasından kitablar götürüb oxuyurdum. cəfər cabarlıdan tutmuş, klassik ədəbiyyatımızdan, dünya ədəbiyyatına. bunu bilmirəm kim demişdi mənə. ailəmdən biri deyildi. çünki ailəmdə məndən başqa kimsə elmlə məşğul olmur(du). deyəsən, emin nə vaxtsa demişdi ki kəndin kitabxanası var, istəsən abunə ol. o zamandan bu yana ədəbiyyata olan maraq yarandı, daha doğrusu azərbaycan dilinə. mənə azərbaycan dilini sevdirən, modern azərbaycanlı necə olmalıdır fikrini yeridən şəxs cəfər cabbarlı olub. "oqtay eloğlu", "sevil" dəhşət əsərlərdir. sekulyar təfəkkür necə olmalıdır ilk dəfə mən bunlardan öyrənmişəm.
hə, riyaziyyatdan güclü idik, üçümüz də, kənddəki məktəblərarası yarışda birinci yeri tutduq. məktəbin qrupunda yenə həmin trio. yadıma gəlir, direktor rəhilə xanım–hələ indi də direktordur, ilham gedəcək, o getməyəcək, inanın– hamı səhər sırasına düzüləndə bizə rəngli boya və fırça hədiyyə eləmişdi. çox dəxlisiz bir şey idi, amma hədiyyədir də.. düzdü, fərdi olaraq dəhşət rəssamlıq qabiliyyətim var idi uşaq vaxtı, amma kimsə bunu məndə kəşf eləmədi. daha sonra sinif yoldaşlarım deyirdi, onların da mənim həyatıma elə təsiri yox idi axı.
sonra qəsəbələr arası yarışda finalda uduzduq. komandanın kapitanı bayrağı işarədən əvvəl qaldırmışdı. cavabı bilə-bilə oturub rəqib komandaya baxdıq. amma riyaziyyata olan marağımız ölmədi. yenə bu trio 6-ci sinifin tamamında o zamanlar məhşur olan türk litseylərinə imtahan verdik və qəbul olduq. sadəcə öncədən daha çox pul istədilər deyə, ödəyə bilmədik. mən daha sonra başqa litseyə imtahan verdim, qəbul oldum. və beləliklə 6-ci sinifdən yollarımız ayrıldı. bununla da qismən mənim o kənd mühitindən, məhlə uşaqlarından əlaqəm kəsildi. sadəcə futbol oynayandan oynayana bir-birimizi görürdük.
futbol.. biz də zamanında sevdik, sevdalandıq, həm də necə. gecə-gündüz üçümüz də futbol oynayırdıq. emin biraz toppuş idi, həm də bizdən bədəncə iri, mən orta nə arıq, nə də hündür, əhməd isə həm cılız, həm balaca. amma çevik idi, yalan yox. mən onlarla ya məktəbdə, ya da mərkəzdə görüşüb oynayardıq. məktəblərarası da futbol olardı hərdən. futbolla bağlı xatirələrim çoxdu, yaz-yaz bitməz. hələ də oynayıram ara-sıra. xəstəlikdi. sadəcə bizdə istedadları zamanında üzə çıxaran yoxdur, hamsı batıb gedir..
6-ci sinifdən 7-ci sinifə keçən yay mən o uşaqlardan ayrıldım. yeni həyat, yeni insanlar. hər yol ayrıcında kimlərisə itirmişəm, istəmədən həm də. bir növ gəmi kapitanı kimi, limana kimi hamı səninlədir. elə ki, limana çatdın, onlar enirlər, yeni insanlar gəmiyə daxil olurlar. ya da olmurlar,kim bilir. məcbur yola tək çıxmalı olursan.
o yay həyatıma yeni bir söz girdi, hansı ki indiyə kimi mənimlədir: disiplin. hər gün səhər tezdən durmaq, hər şeyi zamanında etmək və s.
qatar çatdı, mən də ayıldım xəyal dünyamdan. nədənsə son zamanlar flasback olan hadisələr uşaqlıq dönəmimi daha çox əhatə edir. bəlkə oralarda kimlərəsə və nəyəsə yenidən ehtiyacım var, ya da tam tərsinə, bilmirəm..

Edit1: həm də illər sonra gələn edit, tam 3 il sonra. Dəyişən nələr var həyatımda? Çox şey. Tam anlamıyla back to future eləəmişəm, yenə əvvəlki mən eynilə bu entry-də deyildiyi kimi disiplinli biri, hər gün 9-da yatıb 4 və ya 5-də dururam, sosial şəbəkə filan yox, tam sürət irəli və karyera hədəfli işlər görürəm. Həyatım eynilə şəhərini qoruyan sonuncu qladiatora bənzəyir, daim mübarizə, qan-tər. Asalnıqla heç bir şey alınmır nə hikmətdirsə. Və nə qəribədir ki, bu tərəfdən məni nə qədər yorsa da bir tərəfdən sevinirəm, çünki inanılmaz bir təcrübə və həzz qazandırır. Bacarmaq hissi. Dəhşət bir hissdi. Və hər dəfə bacaranda, geriyə dönüb baxıb deyirsən ki, elə bu??? Buna görə? Yenə olsa, daha yaxşısını edərəm, halbuki onu edən zaman stressdən, əsəbdən məhv olmuşdum. Nəbilim, qəribə bir həyatım var.

edit2: vol 1.2. son yanvar həftəsindən, yeni bu birinci gündən bu yana full monk mode və disiplinə keçmişəm, spotify, youtube silinib, telə girmirəm, özəl whatsapp silinib, onsuz da indiyə kimi yaxın çevrədən bir xəyir gəlmədi mənə. bunca zamanda bu qədər ağır depresiya, işsizlik keçirdim, yalnız bir nəfər zəng edib arayırdı vse. gerisi konkret vur, tulla. bu ilin sonuna kimi əsgəri rejimdə bütün boşluqları doldurmağa çalışacam. 9-10 arası yatıb, 4-5-də qalxıram, direkt duş, sonra qəlyanaltı, ya işə gedirəm, ya da günlük rutin. yolda da ancaq kitab oxuyuram. son 4-gündə bir dənə də olsun, musiqiyə qulaq asmamışam. freebuds pro full charghed qalıb elə. çöldə kofe filan yoxdu. gic-gic şeylərə də pul xərcləmirəm, ən azından.

köhnə uşaqlığıma dönəcəm, amma daha yaxşı halımla... back to future...

qarabağ

bugün qələbə paradı ilə yekunlaşmış müharibə. qarabağ üçün bundan sonra yeni bir səhifə açılır. nə qədər uğurlu olacaq, onu zaman göstərəcək. digər regionlarla müqayisədə qarabağın inkişaf etməsi üçün əla fürsətlər var. ilk baxışdan deyəcəksiniz ki, axı normal bir şərait yoxdu, hər şey dağıdılıb. hə, elədir. amma, boş və dağıdılmış ərazidə yeni nəsə qurmaq daha rahatdır nəinki infrastrukturu yanlış olan bir ərazidə yenidənqurma və bərpa işləri aparmaq. sadəcə qarabağ üçün normal hər şeyi planlı şəkildə əhatə edən yol xəritəsi çizilməlidir. hansı rayonda hansı tarixi binalar, muzeylər və s. olub, müharibədən əvvəlki iqtisadi, demoqrafik, sosial vəziyyət necə idi, əhalini, yerli və xarici investorları regiona necə cəlb etmək olar və s. və ilaxır. azərbaycanın və bütövlükdə regionun və digər qonşu ölkələrin inkişafı qarabağdan asılıdır. qarabağ nə qədər inkişaf etmiş bir region olsa, o qədər də ölkənin digər şəhərləri, rayonları inkişaf etməyə məcbur olacaqlar. biz nə qədər inkişaf etsək, digər qonşu qafqaz ölkələri bizlə məcburi rəqabətə girib inkişaf etməli olacaq. söhbət burda ermənistan və gürcüstandan gedir.
bügünkü paradda ən maraqlı məqam təkcə əzələ gücümüzün nümayişi deyildi, ərdoğanın da dilindən deyilən azad olunan qarabağ rayonları idi. nə o, nə də ilham əliyev xocalı, xankəndi, ağdərə, ağcəbədi adı çəkmədilər. 7 rayon bizdədi, bəs geridə qalan 4 ya 5 rayon (xocavəndin də bir qismi)? orda kimlər yaşayır? qondarma dq dövləti ləğv olunubsa, niyə həmin rayonların adını çəkmirik, ya çəkə bilmirik? rus sülhməramlıları niyə bizimlə ermənistan arasında məhz sərhəddə yox, xankəndinin içərisində məskunlaşıb? açıq və cavabsız qalan suallar, suallar...
biz isə cavabı bəlli olan fikirlərin üzərindən danışacağıq. bu yaxınlarda belorusiyanın prezidenti lukoşenko ilə ermənistanın keçmiş prezidenti serks sarksisyanın səs yazısı yayıldı. ətraf yeddi rayonun 5 milyard qarşılığında bizə verilməsi. pis bir şeydi? yox. 7 rayon üçün nəinki 5 hətta 10, 15 milyar da təklif eləmək olar. bütün qarabağ üçün, əlimdə imkan olsa, şəxsən 20 milyard da verərəm. nəticədə ərazi bütövlüyü təmin olunur. ora qoyulan investisya uzun zamanda geri dönüşü özündən qat-qat çox olacaq və ən əsası itkisiz torpaqlar geri qaytarılacaqdı. bəlkə də, razılaşıblar, kim bilir? sadəcə hər iki xalqın gözündə hakimiyyət "baxın əlimizdən gələni elədik" düşüncəsini yeritmək üçün müharibə lazım idi. siyasi reallıq və hakimiyyət üçün şəhid ədəbiyyatı keçərli deyil. necə deyərlər: "sülh romantiklərin işidir, savaş isə günümüzün bir gerçəyidir".

ermənistan və azərbaycan: mehriban düşmən və ya adəmlə iblis kimi. ikimizi də allah (rusiya) yaradıb. bizi yaradarkən iblisə baş qoşmamağı, iblisə isə bizi (ərazi bütövlüyümüzü) tanımağı əmr edib. əvəzində isə hər ikimizə öz cənnətini (snq, başqa adi ilə müstəqil dövlətlər birliyi) vəd edir. ağıllı azərbaycan (adəm) və tamahına qalib gəlmiş ermənistan (iblis) əslində öz regionlarında özlərinə cənnət qura bilərlər. sərhədləri açıb, bütün sahələrdə əlaqələri bərpa eləsələr, bir-birinə qarşı bir daha nifrət qusmasalar, bu qədər həngaməyə də ehtiyac qalmaz. biz gedib zəngəzurda, göyçədə, irəvanda evib alıb məskunlaşıb yaşayırıq, onlar da gəlib bizim cəmiyyətə qaynayıb qarışarlar. bu qədər asan həlli olan məsələləri nəinki illərdi, əsrlərdi böyütdükcə böyüdürük. ipimizi də vermişik onun bunun əlinə.
bugün də rəsmi şəkildə göyçə və zəngəzura ərazi iddiası elədik paradda. hə, tarixi torpaqlarımızdır. valla, billa, mən də vətənpərvərəm, amma gündəlik sosial həyatımda bir loxma tikəyə möhtac qalacamsa, böyük azərbaycan yoxe, varsın böyük turan qurulsun, yenə də bir əhəmiyyəti yoxdur. keyfiyyətli həyat yaşamaq lazımdır, rəqəmlər sadəcə statistika üçün geçərlidir.

intihar səbəbləri

Son zamanlar beynimdə fırlanan bir fikir. Direkt intihar yox, əlbəttə ki, dini inanclı biri olaraq, haramdır. Amma belə ölüm gəlsə, geriyə baxmadan qaça-qaça gedərəm. Səbəbləri çoxdur əslində, doymuşam həyatdan, yaşamağa ciddi bir həvəs qalmayıb. Son zamanlar da hiss edirəm ki, ağır depressiyadayam. Nə qədər təklik olar, ala. Ölüb eləsəm, ciddidən, meyidin otağımda iy verib iylənəcək, ən tezi bir həftə sonra biləcəklər.
Hərdən gijdilaxiskoy suallar verirlər, bəs korona sizin həyatınıza və planlarınıza necə təsir elədi? Evdə sixilmirsiniz? Məndə, koronadan əvvəl necə idisə, korona dönəmində də elədi, ondan sonra da elə olacaq. Dəyişən sadəcə təqvimdəki tarixdi, vəsəllam.
Nəysə, kefinizi pozmayım, əhvalım düzələndə bu entry-ni də silərəm. Hələlik qalsın

8 noyabr zəfər günü

Bu müharibə barədə iki fikrim tamamilə düz çıxdı (köhnə entry-lərdə yazmışam). Noyabrın 9-u bayrağımızın Şuşada dalğalanması, bir də xarı bülbül məsələsi. Ikinci versiyanı mən şəhidlərin əziz xatirəsinə yox, Şuşaya edilən əməliyyata verilməsini söyləmişdim. Şübhəsiz ki, şəhidlərimiz və qazilərimiz bizim üçün əzizdirlər. Ölənlərə rəhmət, qalanlara can sağlığı!
O ki, qaldı, 10 noyabr sonra 8 noyabr məsələsinə. 10 noyabr kaputilasiya olan gündü. Müharibə rəsmən bitir, əslində məntiqlidir. Amma ki... Niyə əvvəlcə o gün seçilib, sonra dəyişildi bilirsiniz. Türkiyə hər şey də paz olduğu kimi, burda da qəmiş oldu. Həm də hiss olunur ki, 10 noyabr qərarını ilham Əliyev özü heç kimə məhəl qoymadan imzalayıb. Çünki, onun fikrincə qalib odur. Vəsəllam! O müharibəni bitirib. 8 noyabr isə Şuşa azad olub, yəni ondan da sonra müharibə davam edirdi. 10 noyabr təslimiyyət olmasaydı, gedəcəkdi sonuna kimi.
Eynilə ikinci dünya müharibəsindəki kimi 45-in aprelində artıq rus tankları berlinə girmişdi, mayda səhv etmirəmsə, almanlar təslim olur. Amma yenə də müharibə gedir. Ta ki yaponlar sentyabrda naqasaki/ Xirosima hadisəsi olandan sonra silahı yerə qoyanda. Təslimiyyət oldu, müharibə bitdi.
Zəfər bayramınız mübarək! 10 və ya 8 fərq eləmir. Əsas odur ki, bu zəfər bizimdir, inşallah da əbədi olar!