yazarların ilk pornoya baxma hekayələri

4-də oxuyurdum, dostumgilə getmişdim dərsim üçün kompüter lazım idi deyə. Qız birinci mənə odnoklassiki göstərdi, bir az sıxılıb qorxdum. Sonra porno göstərib güldü ki, bunlara bax axaxaxa. Mən də insan bədənin tanımıram. Cinsi orqanın məqsədi ancaq çiş eləməkdir deyə bilirəm. Havalarda uçuşan ağfason mayeləri görəndə ciddi mənada qorxmuşdum. Ürəyim çox pis bulanırdı. Hələ üstəlik sonra başım ağrımağa və fırlanmağa başladı. Vəziyyətim kritik idi, həqiqətən. Reallığın ağırlığını qaldırmağa gücüm və yaşım yetmirdi.

Sonra hardasa 6-7 il cinsi temalar mənə ürküdücü gəldi. Məktəb partalarında, divarlarında gördüyüm "xnxx" yazısı yenə həmin videonu yadıma salıb ürəyimi bulandırırdı. Travmam o qədər pis təsir etmişdi yəni vaxtında.

Uşağın öpüşməklə istehsal olunduğunu bilən mən üçün əlbəttə çətin olardı bunları qavramaq. Özü də qrup seksi göstərmişdi göt uşağı.

depressiya

(baxma: depressiyaya demək istədiklərimiz)
Cındır.
Uşaqlıq travması kimi şeydi. Yaşatdıqları bəs deyilmiş kimi hələ keçib gedəndən sonra qoyduğu pox-püzürü də təmizləməli olursan. Maraqlısı odur ki, depressiyaya səbəb uşaqlıq travmaları da olur elə.

Nə var nə var 1-2 il çökmüşdüm deyə bədənimə gəlməyən zərər qalmadı. Birinci arıqlayıb çöpə döndüm, sonra dərim oldu bütün səpki-yara-mara, sonra saçım töküldü, yatmaqdan oynaq ağrılarım da əmələ gəldi. Hələ dişlərimi demirəm. Həm depressiyanın öz gərginliyi, üzərinə də gəlin bu problemlərin gətirdiyi narahatlığı. Adam göt gününə düşür afedersiniz. Düzəltməyə çalışa-çalışa dermatoloq oldum day.

Düzdür e, müsbət tərəfləri var bu illətin. Amma soxdum onun müsbət tərəfinə də, mənfi tərəfinə də.

istənməyən abırsız qonaq uşağı kimi gəlib günümüzü qara edir, gedəndən sonra da 3 gün "evi" təmizlətdirir. Pox balası.

evin balaca uşağı olmaq

Avantajdır.

Bir müddət məsuliyyətin daha az olur, rahat yaşayırsan. Az-maz düşüncə və analiz qabiliyyətin varsa bunu "şans"a çevirirsən. Böyük uşağın etdiklərini özün üçün götür qoy edirsən, atırsan cibə gələcəkdə lazım olur. Ən sadəsindən misal çəkim. Bacım məndən 4 yaş böyükdü. O məktəbə gedəndə mən baxçaya, o yuxarı sinfə keçəndə mən ibtidai sinfə başlamışam. Baxçada oxuyanda artıq ibtidai sinifdən əsas şeyləri öyrənmişdim, məktəbə başlayanda da bilirdim ki, 5-ci sinifdən məktəb həyatım necə dəyişəcək. Hələ böyük bacı/qardaşın savadlıdırsa, bəxtin lap gətirib. istədiyimi ondan öyrənib sinifdəkilərdən bacımla aramdakı yaş fərqi qədər irəlidəydim. Onlar qüvvəti təzə öyrənəndə mən artıq triqonometriyaya keçmişdim. Onlar 9-cu sinif imtahanına hazırlaşanda mən bacımın ali riyaziyyat kitablarından təzə şeylər öyrənirdim və s.

Bacım bütün həyatını mənə danışdığı üçün nəzəri təcrübəm də yaranmışdı. ieltsə hazırlıq olsun, şəxsi münasibətləri olsun, düşüncələri olsun. Hamısı mütləq ki mənə təsir edib. Bəzilərin lazımlı, bəzilərin mənasız görüb özünü formalaşdırır insan. Hazıranazir də olursan bir növ. O ieltsə necə hazırlaşmaq lazımdır sualı üstündə 1 il baş sındırıb axırda bir sədətə gəlir və mən həmin nəticəni götürüb 1 ilimi itirmirəm. Motivasiya məktubunun lazım olacağını bilib hər ay məktub yazıb refresh edirəm və s. Və i.a. ən primitiv şeyləri.

Bir dənə pis tərəfi odur ki, sən balacasan və onların gözündə çox gec böyüyürsən. Daim idarə etməyə çalışırlar. Sənə daha çox qadağa qoyurlar, "ağlın kəsmir", səhv edərsən deyə. Day bilmirlər ki, elə böyük bacı/qardaş qədərik, bəlkə daha artığı. Ona izin verib, bizə isə "olmaz" deməyiniz çox gülməlidir üzünüzə demək kimi çıxmasın.

Digər dezavantajı da müqayisədir. Ən zəhləm gedən hissəsi. Bacım nerddi, göstəriciləri həmişə yuxarı olub. O universitetə qəbul olub, bitirəndə gördüm ki, 650 bal yığmaq, qiymətlərin hamısının A olmağı böyük bir şey deyil. Əvvəldən özünə lazım olanı təyin edib ona uyğun hazırlaşırsan, vaxtını başqa şeylərə də ayırıb qəşəng yaşayırsan özün üçün. Sırf ona görə 600-ə yaxın balımla mənə evdə kəsilmiş kimi baxırdılar.
Ya onların doğrularına zidd nəsə edəndə, ən sadəsindən - qulağa ikinci deşik açdıranda "səndən böyük bacın eləməyib, nolub"? Söhbətləri başlayır.

Amma və lakin, onların bu cür olduqlarını qəbul edib, bacardığın qədər öz qərarlarınla yaşamağa başlayanda - ilk başlar nə qədər dava-qırğınlı və çətin olsa da - bir müddət sonra öyrəşirlər. iqtisadi azadlıq əldə etmisənsə bu müddət bir az da qısalır və axırda başa düşürlər ki, evə gec gəlirsənsə o demək deyil ki, əxlaqsız yola düşmüsən, sadəcə gecə gəzməyi xoşlayırsan.

Gördün? Sən onları qəbullanıb sakit davam elədin, indi də onlar səni qəbullanır və qarşılıqlı sakit həyat yaşayırsınız bir-birinizə çox da müdaxilə etmədən.

yazarların ruh halı

Yük altında. Bütün dünyanın qəmi üstümdəymiş kimi.
Gördüyüm hər dərdi-səri özümün bilib qəmə batıram. Əl tutmağa, kömək etməyə çalışıram, alınmayanda dəhşət çox üzülürəm. Necə yəni, əlimdən heç nə gəlmir indi? Edə biləcəyim heç nə yoxdur? Olsun da, nolar. Ucundan-qulağından nəsə olsun. Dərdi həfifləsin, köməyimiz dəysin.

O qədər həmin hissləri, ya qohum-əqrabasını yaşamışam ki, hər kədəri maksimum hiss edə bilirəm. Hiss etdikcə də özümünküləşdirirəm. Sonrası da məlum.

2 cür oluram gün ərzində: ya gülürəm, ya da üzüm asılır. Gülmürəmsə, stabil də dura bilmirəm. Tezcə gəlib dikəlirlər başımın üstündə. "Gülməklə məşğul deyilsənsə, bizlə məşğul ol." Güləndə də backgroundda onlardır e, o heç. "Amma gülmürsənsə, 100 faiz bizə yönəl, bizdə qal."

Ya mahnıya qulaq asıram, hansısa notları toxunur, yenə bir-bir düzülürlər gözlərimin önünə. Sonra gözümü tərlədirlər bacardıqları qədər. Bir cıqqan sıxışdırırlar da düzü. Elə olur hamısı gəlib yığılır boğazıma. Su-mu içə bilmirəm, boğazımda qalır. Axırda zob olacam yəqin.

Nəysə ki, bu günlərdə bir az tək, bir az yorğun, bir az miskin, az-maz bezginəm. Amma çökmüş və əl çəkmiş yox. Düzəlir də yavaş-yavaş. Yox?
Hə, bir az da ağıram. hardasa 3-4 ton qədər. Gəzəndə yeri yarıb içinə girəcəkmişəm kimi. Girsəm alisanın yolun gedərəm ümid edirəm. Bəlkə orda dovşanla rastlaşıb dərdləşdik.

flexitarianizm

Flexible və vegetarian sözlərinin kombinasiyasından əmələ gəlmiş diet növü; həyat tərzi.

Flexitarianizmin fokuslandığı nöqtə odur ki, bu cür qidalanmanı seçən insan vegetarian kimi davam etsə də, arada ət yeyə bilir. Arada deyilən, istədiyin vaxt və istədiyin qədər mənasına gəlmir. Məsəl üçün, 2 həftə 0 ət istifadə etdiyin halda 2 həftənin sonunda 1 porsiya yemək olur.

2 ildir adını bilmədən flexitarian imişəm. Vegeratian və vegan diet növləri haqqında araşdıranda "yaxşı, hər şeyi qavradım, şüurlu şəkildə qidalandıqda insanın ürəyi ət istəmir, bəs birdən ürəyim lap pis ət yemək istəsə nə edəcəm"? Fikirləşib belə qərara gəlmişdim ki, özüm maksimum fayda vermək adına bir düzən qurum. 1 ay yeməyim, sonra canım istəsə yeyim. Onsuz da insan bədəni yaşıl qidaya keçiddən sonra elə qəşəng təmizlənib sağlam hala gəlir ki, çoooox nadir halda ət istəyə bilir. Elə olurdu filan vaxtda ət yeyəcəm dediyimdə belə ət yeməyim gəlmirdi.

Nəyə görə flexitarian?
Çünki özümü qısıtlamaqdan xoşum gəlmir. Məqsəd antioksidant, mineral və vitaminlərlə zəngin bitki mənşəli, fitokimyəvi qidalarla qidalanıb sağlam həyat sürməkdirsə, mən müəyyən zamanlarda ət yeyərək yenə bacardığımın ən yaxşısını edirəm, eyni zamanda da ağız dadımı kəskin şəkildə dəyişmirəm.

Müsbət cəhətləri də odur ki, vegetarian və vegan qida tərzlərinə nisbətdə davam etdirmək daha asandır. Fərqli bir şey dadmaq istədikdə gec tapılan, ya baha olan məhsullara üz tutmursan. Yediklərin daha çox nutrient-dense olur, yəni az kaloriylə çoxlu qida ehtiva edir və bədənə lazım olan qidalarla zəngindir və s.

(baxma: semi-vegetarian)

sözaltı sözlük

Belə haqqında çox danışıb, çox bəlli eləmirəm, amma mən sevirəm e sözlüyü. Şərtsiz sevirəm özü də. Çöküb yerlərdə sürünəndə də, intellektual yazılardan partlayanda da, lap durğunluq dönəmində də.

Arada oturub fikirləşirəm ki, indi təsəvvür elə 16 yaşın var, sözlüklə tanış olmamısan və olmayacaqsan. implicit costun necə ağır olardı axı. Tanışlığın real və yaxın dostluğa çevrilən yazarlar olmayacaq, nə vaxtsa gecə sıxılanda "qarışdır" funksiyasın zorlamayacaqsan, mübahisə və müzakirələrə girməyəcəksən, bildiklərinin səhv olduğu sənə deyilməyəcək, ağrı-acıdan qıvrılanda, sevincdən göyün yeddinci qatına çıxanda bunları paylaşmayacaqsan, ağlına sual gələndə "yazarlardan biri cavab verər" deyib üz tutduğun məsləhətxana olmayacaq, postlarda hava ağırlığında söhbətlər etməyəcəksən, fərqli fikirlər oxumayacaqsan, oxuduqca özünü tanıma yolunda addımlar atmayacaqsan, beynində sual yaranmayacaq, umbay yağışına tutulandan sonra sənin də bəyənilmədiyin halların olduğu gerçəyiylə üz-üzə qalmayacaqsan, sırf entri yazmaq üçün öz ixtisasınla bağlı araşdırmalar edib entri girməyəcəksən. Bəli, sırf entri yazmaq üçün saatlarımı həsr edirdim mövzu ətrafında araşdırmaya. Axırda 2 abzas şey çıxırdı, amma necə xoşbəxt olurdum söz6 sözlük standartlarına cavab verən entri yazdığım üçün, yazdığımı camaat oxuduğu üçün. O qədər araşdırdım ki, bir müddət sonra universitetdə keçirilən dərsləri artıq "entri üçün əvvəldən öyrənmiş" vəziyyətinə gəlmişdim. Necə gözəl çağlar idi.

Düzdür, yazdıqlarımı başqa formada da yaşaya bilərdim, ancaq sizcə də sözlük bunun üçün çox ideal deyil? Sizcə də ən yaxşı versiyasın yaşamamışıq həmin sadalananların?

Hər şey bir yana, həmin insanları tanımamış öləcəkdik bəlkə. Fikirləşəndə necə vahiməli görünür axı. insan resursumuzun səviyyəsi necə olacaqdı?

Bəli, bizi də sözlük adam edib çıxardıb ortaya. Danmırıq bunu, böyük iftixar hissiylə deyirik. Canım sözlük, gözüm sözlük.

Kaş mücərrəd bir şey olmasaydı. Ancaq 0 və 1-lərdən ibarət olması faktı incidir. Ona görə deyirəm sözlük lüğəti və seçilmiş entrilərdən ibarət kitab yığaq, heç olmasa maddiyyata çevrilsin sözlüyün bir hissəsi.
Fiziki varlıq olsaydı da möhkəmcə qucaqlaşsaydıq, söhbətləşsəydik. Bəlkə onda ötürə bilərdim ona bəslədiyim bu ülvi hissləri, sevgini. Bu qədər üzvü, bu qədər yazını çiynində daşımaq asan olmamalıdır, bəlkə bir dərdi, bir sıxıntısı var bizə deyə bilmədiyi.-*
yoxsa yavaş-yavaş animizm yoluna girəcəm, sırf sözlüklə rabitəyə girə bildiyimə və məni eşidib başa düşdüyünə inanmaq üçün.

Keçirik əsas suala: Sözlük olmasaydı mən kim olardım?
Bütün məsələ budur.

tombili

Fenomen pişik.
Pilləkən üstündə verdiyi pozla bir vaxtlar məşhur meme siması olub.

Sonra böyrək çatışmazlığından ölüb və 17 min imza toplanılaraq bələdiyyə icazəsi alınıb və həmin şəklin çəkildiyi yerə könüllü heykəltaraş tərəfindən heykəl düzəldilib qoyulub.

iş müsahibəsi

Bir-iki kəlmə söhbət etdikdən sonra sənin beynində suallar yaradan, bildiklərinə şübhə yaradıb araşdırmağa sövq edən və yeni nələrsə öyrənməyə vəsilə olan həmin o əjdaha dost, tanış, insan kimidir. imtahan da, müsahibə də.

Özünün hansı səviyyədə olduğunu görürsən. Əyər-əksiklərini, güclü və zəif tərəflərini müəyyən edirsən. Ola bilər özgüvən qatsın, ola bilər biliksiz hiss etdirib özgüvəni azaltsın - ki, biz "ay bunu bilmirəm, davam etməyim" deyənlərdən yox, "ay mən bunu bilmirəm, qoy öyrənim" deyənlərdən olaq. Bir müddət sonra o qədər öyrəşib, püxtələşirsən ki, müsahibəyə "söhbət", maraqlı fəaliyyət, timidus demiş "gym-ə getmək kimi" baxırsan. Özünü yaxşı mənada göstərmək xoşuna gəlir, sənə maraq göstərib müsahibə müddətini uzadan, sualı-sual dalıyca yağdıran müsahibə götürənlərlə üzbəüz oturub düz gözlərinin içinə baxaraq, səndən məmnun qalmış baxışları görmək sənə özünü hiss etdirir.

Əvvəllər dəhşət çəkinirdim. "Onsuz qəbul almayacam" deyib getmədiyim imtahan və müsahibələrin sayını unutmuşam. indi də getdiklərimin. istənilən halda, istənilən nəticə ilə bizə mütləq nəsə öyrədir. Lazım olan da budur.