üzeyir mehdizadə

hər dəfə bu adamı dinləyəndə keçmişdən qalan bir kəsim xatirələr canlanır gözümün qabağında. 5-ci 6-cı sinifdə oxuyardım. coca cola dəmir butulkası formasında kalonkam var idi, əl boyda. sağa sola gedib oxudurdum mahnılarını. o vaxt bu adamın xəstəsi olmamaq mümkün deyildi, elə indi də. adam bütün təbəqəyə xitab edirdi o vaxtlar. avarasından tutmuş, biznesmeninə kimi qulaq asılır indinin günündə belə.

(youtube: )

gecəyə bir şeir paylaş

Gece gündüz dolaşırım tenhalarda menhalarda
Benim annem güzel anem beni koyver
Sağ yanımda bir sızı var, sol yanımda yandım aman altıpatlar
Bu dert beni verem eder

Eğri büğrü bakar oldum boyunbağı takar oldum şaşkın oldum
sakar oldum
ikide bir yüreğimi dağa taşa diker oldum
Şunca yıl karanlıkta göz kırpmaktan bıkar oldum
Benim annem şeker annem gençlik elden gitti gider

Dama çıktım damdan düştüm kılıç kestim esrar içtim
Şahin oldum keloğlanın külahını kaptım kaçtım
Yâre ağlar güler uçtum yarı yolda yorgun düştüm
Benim annem kadın annem bu nasıl iş bana deyver

Gece gündüz düşünürüm tenhalarda menhalarda
Aman annem güzel anem beni koyver
Sağ yanımda bir sızı var, sol yanımda dağlar duman altıpatlar
Bu dert beni adam eder.

Ataol behramoğlu

səhər tezdən yuxudan durmaq

hədəfləri, görüləcək işləri, yaşamın yoğunluğunu bir tərəfə qoysaq özü özlüyündə gözəl bir şeydir. şəxsən mən görüləcək işlər naminə hər səhər saat 6da yuxudan oyanmaram. insanı ən gümrah tutan, gününü az da olsa yaxşı edən faktorlardandır məncə. bacara bilməsəm də, hər zaman xəyalında olmuşamdır. xüsusilə qış aylarında günəşin doğmasına hələ çox var ikən, bir də qardan yağışdan yağdımı çox gözəl hiss etdirir insana. sanki səhər tezdən duranda daha çox dərk edirsən dünyada olduğun duyğusunu. hələ o səhərlərin ilk siqareti necə möhtəşəm dadır tərif edə bilmirəm. tələsməkdən zəhləsi gedən insanların vazgeçilmezidir səhər tezdən durmaq. mənim üçün günə şəhərin böyük yarısından daha erkən başlamağın xoşbəxtliyidir bu. səhər tezdən duranda fərqinə varıram göy üzünün başqa rəng olduğunu, əsl səhər yeməyi necədir? acmaq hansı duyğudur? , səhər tezdən düşünnək belə xoş gəlir insana. günortaya yaxın harasa söykənib mürgüləmək hələ. yorğunluğun mərmi kimi gəlib keçdiyi, ildırım tək çaxdığı anlar.

sıra mədəniyyəti

ömrüm boyu sumqayıtda yaşamışam. buranı az çox tanıyan adam bilər ki, küçədə çox insan olmur burada. müəyyən saatlarda vapşem insan görmək çətindir. marketindən tutmuş, gəzməli yerlərinə kimi. bunun səbəbi sumqayıtda yeni şeylərin olmaması, açılmasına da təşəbbüs göstərilməməsidir deyə gəlir mənə. ama son illər xeyli adam sayı çoxalıb, adam sayı ilə bərabər maşın axını da müəyyən saatlarda probka səviyyəsinə gəlib çıxıb. 5 il bundan populyar məkanlarda sıra yox kimi bir şey idi. indiki gün adam əlindən yer tapmaq olmur. mənə hər zaman qəribə gəlmişdir sıra. çünki, elə çox gözləməmişəm. indinin günündə də gözləmirəm, kiçik bir quyruq gördüm çıxıb gedirəm. bəlkə də sıra mədəniyyətinin olmaması savadsızlığın göstəricisidir. adamlar kfc sırasında bir-birlərin qırırlar, halbuki qarınlarını bu gün evdə ya da başqa məkanlarda doyura bilərlər. söhbət orasındadır ki, osturub qabağa düşmək istəyirlər sıçıb dala düşmürlər. adamın qalır içində. xarici görünüş də çox rol oynayır. 1 həftə bundan qabaq pizza hutda sıra gözləyirəm. yaxşı geyimdə olan adamları qəbul edirlər, maraqlanırlar, mən qalmışam qıraqda. mənim də əynimdə iş paltarım var idi, yaxşı vəziyyətdə deyildi paltar, yağ dağılmışdı üstümə. mənə də ləzzət eləmədi axı. hələ bir qız var gəlib ki, burda sıra gözləmək lazımdır? səncə sıra gözləmək lazımdır ya yox? mən də dilxor dilxor baxdım bunlara biraz. sifarişi alan qaqaş da gözucu baxır mənə, sonra digər müştərilərlə maraqlanır hahaha. ayıp lan. mən də içdən sizin sıranıza mı kaldık lan lolipoplar deyib çıxdım məkandan. bir də getmərəm yəqin ki, ümumiyyətlə bu tipli məkanlar esnaf mədəniyyətini yıxmaq üçün yaradılıb və süni, maddiyyat xəstəsi insanları ilə boğuq bir atmosfer olaraq qalacaqlar. bu məkanlarda niyə sıra mədəniyyəti olmayacaq? çünki, müştəriləri ilə real bir duyğu paylaşımı edən kollektivləri olmayacaq heç zaman. hahaha yenə mövzudan saptık haralara gəldik amk. uzun sözün qısası, sıra gözləmək ömür qısaldır, gözləməyin, gözləyirsinizsə də yerinizə sıraya girən adamın günahı sizin boynunuza yazılacaq. ^^

sözlük yazarlarının qəribə zövqləri

bilmədim hansı başlığa yazım. onsuz gözümdən yuxu tökülür. yaddaşa həkk olunan bəzi zövqlər vare. necə deyim. uşaq vaxtlarımızdan hələ indiyə kimi bizə sirri aydın olmayan gözəl duyğular. o duyğular ki, həyatımızın bir dövründə zövqə çevrilir. bəsit ama parçalara ayırmaqda çətinlik çəkdiyimiz zövqlər. məsələn anamızın hekayələrinə qulaq asıb yuxuya getmək. həm də yerdə. çox əyləndiyin dostlarınla qədr gecələrinə qalmaq, ya da səhərdən axşama qədər qaçsı tutdu oynamaq. sırf onlardan ayrılmamaq üçün bəhanələr gətirmək. dar küçələrdə özümüzü axtarmaq yerinə, gecənin bir vaxtı zır kefli evə gəlib divanda yatmağı zövqə çevirmək bəsitliyin əlamətidirsə daha da çox sevib anlamk verə bilmədiyim xoşbəxtlik içində özümü yuxuya vermək.

kürd

ağrılı kürd ömər. boş zamanlarında ismet özel şeirləri oxuyur və tarkovsky filmləri izləyir. özü də bir şairdir. şizofreniya xəstəliyindən əziyyət çəkir. o yazmağa başlayanda yenidən başladı kainat. qazandı nifrətini beyinsizlərin. heç kimi alova atmadığı müddətdə durduq yerə tənqid hədəfi oldu hər zaman. nə qədər oxusa, nə qədər çalışsa da onların gözündə ruhu saxtadır və doğruların altında əzəlib qalan bir dövrün son məzlumu olaraq qalacaq. dərin bataqlıqların adamı, doğru insanlara rast gələndə incildən çıxmış isa kimi gəlir adama bu kürd dostumuz. təəssüf ki, bunu anlayacaq qədər qorxaq deyil insanımız.

ştrafnoy

(bax: cərimə meydançası)

kəndli olmaq

kənd uşaqları həmişə ən saf duyğularla bəzəniblər. əllərində nə varsa onu yarı bölüb paylaşarlar səninlə. bekar olanda azarda fırlanıram. kürdəmirdən olan bir gənclə bakı şəhərindən qoşulan gəncin danışıq tərzi eyni deyil. şəhərdə hərə bir minenyada yaşayır. elə bil tərəfini bəlli etməyənə pis baxırlar. ən böyük etiket sahibləri elə şəhərlilərdir. kəndçi adam sənin qayğına qalar. şəhərli adam psixoloji problemlərindən danışar, kəndçi adam pendir çörək düzəldib verər sənə ac qalmayasan deyə, şəhərli adam qəpiyin söhbətin eliyər. kəndçi adam standart bir saç kəsimi bilir ancaq, şəhərli adam gündə özün bir imicə salır. kəndçi adam öyrənəndə dərindən götürür mövzunu, şəhərli adam hansısa bir kəsin sözündən qıva gedib həyatını uçuruma aparır. kəndçi adam allaha şükür etməyi bilir ömür daraldıqca, şəhərli adam allaha söyüş söyməyin fərqli metodların kəşf edir hər dəfəsində. belə hara hərliyib fırlasan etiket atırsan ikisinə də. dəyişdirə bilməyəcəyimiz şeydi. necə ki, azərbaycan avropadan geridədir, kənd də şəhərdən yaşam səviyyəsi baxımından geridə qalır. əlbət nisbi anlayışlardır bu ki, dağa çəkilib özünü dünyanın sahibi adlandırmaq da asanddır. əsas olan insani duyğulardır və bizi yaşadacaq tək şey. hərbi xidmətdə də kənd uşağı ilə şəhərin uşağı arasında uçurum qədər fərq var idi. şəhərlilərə dildə çatdırmaq olmurdu, kəndçilərə qolda. nə yorum sizi eşq olsun cibuti əhlinə deyilən saxlığa machito.

yarmarka

azərbaycan xalqının nə qədər pis yaşadığını göstərən yerlər. bir gün gedib çox yox yarım saat insanlara baxsanız, görərsini azərbaycan insanın həyat səviyəsini. paketlərində daşıdıqları balaca, çürük ucuz olan meyvələr. çox güman belə yaşam onların haqqı deyildi. yarmarkada işləyən bir əmi danışır. deyir ki, hələ axşam düşəndə lap kasıb təbəqə gəlir və yerə düşən, əzilmiş, pis gündə nə varsa alıb aparırlar ki, nədi uşaqlarına axşam yarı ət yarı bulğur yarpaq dolması bişirsinlər. çox pis görüntüdür. allah xalqımızı bu vəziyyətə salanlara lənət eləsin.

sözaltı günlük

yenə yazmaq bir dərd aldı. bizim də yolumuz burdan keçir hara getsək. özümü tükənməz bir xəzinə hesab edib, buraxa biləcəyim tək dəniz buradır. aylardır boşuna avar çəkirəm elə bil. gələcək adına heç bir şey düşünmədən günlərimi yola verirəm. bəlkə fəsilsəldir bilmirəm. arada bir problem olanda, ayılıb nə edirəm deyə özümə sual verəndə bədbəxt kimi içməyə getməkdən başqa heç nə gəlmir ağlıma. aylardır içmək istəyirəm, planlaşdırıb içimdəki qurdu doyuzdura bilmirəm. yalnızlıq o qədər ağır, o qədər şirin gəlir ki. nə qayıtmaq istəmirəm yalnızlığımın komalarına, nə də başqa yolum yoxdu ona fikirləşirəm. çətindir sözlük. mən də istəyərdim, vecsiz olub çırpınmamağı seçməyi. yolsuzluq çətindir. nə istədiyini bilməmək. istəyərdim kədərli bir musiqi oxuyum, kədərlə. bunu belə bacara bilmirəmsə, niyə yaşayıram? məcbur olduğum bir şeylərin dalınca qaçmaq elə də ağır gəlmir, amma, yolsuzluq deyilən şey gecələr yatmağa qoymur, gündüzlər bir ot kimi gecəni gözləməkdən başqa bir poxa dərman deyil. fikirləşirəm, görəsən insan övladı ən çox nəyə sahib olsaydı içsəl sıxıntıları minimuma enərdi. bəlkə bir korun təlaşla qaçmağı qədər belə sıxıntı sahibi deyiləm, amma, yerimdə dayana bilmirəm. aylardır bu belədi. yaşım keçir, hələ də əbədiyən saxlaya biləcəyim doğru dürüst xatirə sahibi deyiləm. bir siqaretim var bir də hara dönsəm qayıdıb gəldiyim dörd divar. bilmirəm, sözlük. yazmaq öz mənasını itirənə qədər yazacağam buralarda. danışmağa qorxduğum, özümə belə pıçıldadığım hicran gözyaşlarımı axıda biləcəyim bir yerlərin olması yaxşı gəlir.

bozbash pictures

izlənməsi zövq verən seriallar toplusu. zatən məqsədimiz bir serialın düşündürməsidirsə, azərbaycandan uzaq dururuq. bu işi görən əfsanələr var. boş vaxtlarda, yuxun gəlsin istəyəndə, yemək yeyəndə, nə bilim ala ürəyin sıxılanda, bir şey izləsəm başım qarışar deyəndə izləyirəm bu adamları. nədir bu insanımızın bu qədər nifrət qusmağı? güya ki, sənin səviyyən nədir ki, oturmusan pazlayırsan bu programı çıxardıb ərsəyə gətirəni? hamı beyni nəyə çatır onu izləyir. oturub anlamadığın min bir dənə fəlsəfə serialı izləməklə olmur bu işlər. yeri gələndə bozbash pictures bir fəlsəfədir, cəmiyyətdəki problemləri bəsit şəkildə insana izlətmə metodudur. gülməli də adamdırlar. bir azərbaycan erkəyinin çata biləcəyi pik səviyyədir şəmi şöşü kimi zarafat etmək. onların danışıq tərzində, davranışlarında bir sosial mesaj var. onlar bir aktyordur və dövrlərinə görə yaxşı səhnəciklər yaradıblar. izləyin, izlətdirin. anlamadığınız boş-boş podcastlara saatlarla qulaq asmaq yerinə gedin bir bozbash pictures səhnəciyi izləyin. ><