pişik

həyatı gözəlləşdirən şeydi, doğrudan deyirəm.
ən bomba anti-stress varlıqdır. götürürsüz küçədən bir bala. xəstə və bitli, ac, pis gündədirsə, lap yaxşı. götürün, çimizdirin, veterinarına aparın, yedizdirin, həm o balanı qurtarmış olun, həm də özünüzə bala qazanın.
aylıq xərciniz ilk vaxtlar bir az çox ola bilər, çünki qurd dərmanı, bit dərmanı, hətta lap balacadırsa, süd içə bilmirlər deyə daha fərqli şeylər almalı olacaqsınız. bir də ilk 1-2 peyvəndi pul aparacaq, amma ondan sonra hər şey qaydasına düşür.
mənim bu balam ilk balam olduğu üçün və pişiklər haqqında daha əvvəl heç bir fikrim və biliyim olmadığı üçün qorxurdum. həm qorxurdum ki, ona yaxşı həyat təmin edə bilmərəm, həm də qorxurdum ki, infeksiyası daha da ciddiləşər və sairə.
bina blokundan tapdığımız bu balacanı anası atıb getmişdi, həmişə oynadığı bir bacısı gedib gəlməmişdi, qardaşını isə başqa qonşulardan biri götürübmüş.
yəni tək tənha o qaranlıq blokda tanımadığı insanları görə-görə yaşamalı olub bir müddət. sonra qrup yoldaşım onu tapdı və sahibləndirmək istədi, mən də könüllü oldum.
ilk dəfə qrup yoldaşımdan götürüb veterinara aparmaq üçün çantama qoyanda o qədər qorxurdum ki, birdən incidərəm, birdən ağrıdaram deyə, ifadə edə bilmərəm.
sonra veterinara getdik. gördüm ki, gələnlərin hamısı cins pişiklər, cins itlər. sahibləri varlıqlı insanlar, hamısı qəşəng markalı maşınlardan düşüb girirlər içəri. sonra başa düşdüm ki, doğrudan, bu bala ilə bizim çox ortaq nöqtəmiz var.
ikimiz də sadə ailələrdən gəlib sonradan belə yarım-yarımçıq qoyulmuşuq. çox emosional və qeyri-rasional yanaşmadır, bilirəm, amma doğrudan o moment həmin düşüncələrdən az qala oradaca oturub ağlayacaqdım.
nəysə, mənim balacam həm məni 15 dəqiqə idi ki, görürdü, ətrafdakı insanları da qəribə-qəribə izləyirdi, yəqin ki, ağrıları da var idi. çantam kifayət qədər rahat deyil idi, yalnız hava alsın deyə üstünü aça bilirdim.
evdə də onunçün yer düzəltmişdim. biri qumu üçün, biri də özü otursun, yatsın deyə (heç vaxt orada yatmır hələ də).
nəysə, artıq 4 aydır bu balaca mənimlədir. keçən ay pasportunu aldıq, illik peyvəndlərini tamamladıq. 1-2 aydan bir bit dərmanı və qurd dərmanı verməli olacağıq.
özü xasiyyətcə soyuqdu deyə yalnız yatmaq istəyəndə və oyananda yaxınlaşır, özünü sığalladır. bir də mən evdə kompüter başına oturub oyun oynamaq istəyəndə klaviyaturanın yanında oturub oyunuma baxmağı çox sevir.
belə bir varlığın olması sakit, səssiz evdə tək yaşayan adam üçün ilk başlarda çox qəribə gəlir. çünki öyrəşmisən tək əlin, tək başın. öyrəşmisən evdə sakitlik olsun. amma doğrudan da, balaca uşaq kimidi. adam evə getməyə tələsir, qucaqlamağa, öpməyə tələsir.
yemək bişirirsən, gəlir stolun üstündə dayanıb diqqətlə baxır. bişirdiklərini yaxınlaşdırırsan ki iyləsin, iyləyib bəyənməyəndən sonra çıxıb gedir -*
bir sözlə, cins pişiklər gözəldilər, razıyam. amma küçə pişiklərinin üzərində olan naxışlar hətta, bəlkə də, cins pişiklərdən belə gözəl gəlir mənə. anayam, mən obyektiv yanaşa bilmirəm, məni qınamayın.
bir sözlə, pişik sahiblənmək istəsəniz, facebookda, instagramdakı səhifələrdən yardıma möhtac pişikləri götürün, xahiş edirəm. ilk təcrübəsi olan insanlar məsləhət axtarsalar, sevə-sevə bildiyim şeyləri onlarla bölüşə bilərəm.

azərbaycanda jurnalistika

#276314 uşaqlar, məzun oldum.

bu 4 ili sizə necə başa bilərəm ki, allaha da xoş getsin, özümə də, bilmirəm. nə pox kimi günlər idi ala. o nə pasyak, o nə acınası günlər idi.

bu 4 ildə mən 5 internship keçdim. 1-ci kursdan bəri bir çiynimdə kompüter çantam, bir çiynimdə dərs materialları ora-bura qaça-qaça axırı bir pox da olmadı. indi 5 internship-filan dedim, burada tanışlar çıxsa, tanıyan olsa, tanışlıq verməyin, profilimə-zada da keçib oxumayın heç nə sizalla.

nəysə, yaxşı çox aqresiv olmayım ki, kimsə nəsə öyrənmək üçün oxuyursa, kefi pozulmasın.

əvvəlcə, jurnalist olmaq istəyirsinizsə, jurfakda oxumağa ehtiyac yoxdu. orada oxuyan uşaqlar sizdən artıq deyil, əksik də deyil. "jurnalist mütləq bunun təhsilini almalıdır" fikri çox doğrudur, peşə etikası, peşə prinsipləri jurnalistika kimi ictimai fikri formalaşdıran peşə üçün çox önəmlidir. amma bu peşəni siz nə aduda, nə bduda öyrənə bilməyəcəksiniz.

imkan, tanış varsa, universitetdə tamam fərqli ixtisas üzrə oxuduğunuz zaman hansısa tv və ya radioya, sayta praktikaya gedin və özünüzə yer edin sektorda. 4 il sonra siz həm başqa ixtisas üzrə diplom almaq şansınız olsun, həm də 4 illik təcrübəniz.

jurfak sizə əsəb, stres, ədalətsizlik prinsiplərini dərindən təhlil etmək və sairədən başqa heç nə qazandırmır. bəlkə, azərbaycan universitetlərində heç bir fakültə sizə bunlardan başqa bir şey qazandırmayacaq, orası doğrudur, amma ən azından, jurnalist olmaq üçün özünüzə bu zülmü verməyə ehtiyacınız olmadığını indidən sizə deyim.

diplom müdafiəsi nazirliyin qərarı ilə ləğv olundu, amma mən diplom mövzumu özüm təklif etmişdim və doğrudan, innovativ və yeni mövzu olduğu üçün dərindən araşdırıb 50 səhifəyə yaxın diplom işi yazmışdım deyə ərizə yazıb diplomumu könüllü şəkildə müdafiə etmək istədiyimi bildirdim. hə bax nolsun. nə vecinə alan oldu, nə normal qulaq asan. nə innovativ e, istəyirsən, gəl lap jurnalistikada nəsə ixtira elə, bax belə cəhənnəmə ki.

ondan sonra, ən əsas məsələ işdir siz fakültədə oxumaq üçün özünüzü öldürdünüz, ürəyiniz getdi, lap girib oxumağa başladınız. heç bir müəllimin, praktikaya getdiyiniz yerlərdə redaktorların sizi öz tərəfinə çəkməsinə icazə verməyin. media sektoru, doğrudan, çox axmaq adamlarla doludur. axmaq, tərbiyəsiz insanları çox görə bilərsiniz, ayıq, diribaş olun ki, onların ətrafında fırlana-fırlana hansısa iyrənc kruqlara girmiş olmayasınız.

bilmirəm, bundan sonra olacaqmı, amma bdu jurfakına daxil olan hamı bir mənalı olaraq facebookda uzun-uzun statuslarla ona-buna söz atmağa öyrəşib. bu, hələ bizdən 5-6 il əvvəl məzun olanlardan gəlib çıxan ənənədir. ona görə sizdə bu cürə olsa, fikir verməyin, fakültədə özünü göstərmək istəyən, tanımadığınız adamları dostluğunuza qəbul etməyin, başınızı aşağı salın, işinizi görün, sizə nə lazımdı.

intriqalar, fakültə daxili çəkişmələr son 1-2 ildir çox azalıb. fakültə yaxşılaşmalıdır, çünki ora çox bomba dekan müavini gəlib. amma ora daxil olsaz, əlinizi vicdanınıza qoyun, siz də yaxşı tələbə olmağa çalışın. ən əsası haqqınızı müdafiə edin hər zaman. bizim qrupa həyasız kimi baxırdılar, məsələn. amma balımızı kəsməyə, bizə qarşı ədalətsiz addım atmağa cəsarəti çatmırdı həmin ədalətsiz şəxslərin.

ondan başqa, ingilis sektoruna daxil olmaq istəsəniz, gözləntiləriniz çox böyük olmasın, amma siz ieltsə hazırlaşın öz gələcəyiniz üçün. yəni planınız necədirsə, ielts almaq söhbətini də ona uyğun qurun. dərsdə azərbayan dilində danışan müəllimə görəndə onda bu səhvi tutun, material verməyən müəllimənin başını xarab edin və ən əsası, intermediate-dən aşağısınızsa, ingilis dilli fakültəyə ingilis dili öyrənmək üçün verməyin. gələcək qrup yoldaşlarınız sizə görə əziyyət çəkməli deyil. ingilis dilini bilmirsənsə, ingilis dilli bölməni kodlaşdırmada yazma, amma ingilis dilin yaxşıdırsa, o ingilis dilli qrupdan çox şey gözləmə, özünü inkişaf etdirməyə davam elə.

başqa sualı olan olsa, özümə yazsın, uzun-uzun məlumat verərəm, yoruldum yazmaqdan, uşaqlar.

azərbaycanda təhsilin geri qalma səbəbləri

(baxma: inamsızlıq )

yenə o şablon və kobud hesablamanı edək: 10 cavan adamdan 8-si, bəlkə də, 9-u indi etiraz edib bəyənmədiyi cəmiyyəti düzəltmək üçün tək nəsə edib buna nail olacağına inanmır. idealizm yorucudur - bəyənmədiyin şeyi bəyəndiyin hala gətirmək üçün effort sərf etmək uzun illər və ağır işlər tələb edir. belə şeylər isə inamsızlıq varsa, mümkün olmur. ona görə təhsilin geri qalması hamı üçün fakt olsa da, onu düzəltmək üçün etiraz edən adamlar əlini daşın altına qoymalıdır.

orta məktəbdə, əsasən, daha çox yuxu yatsınlar, daha az yorulsunlar deyə direktora 800-1000 manat rüşvət vermiş insanlar buna - yəni "əşi guya tək mənlə nə düzələcək" arqumentinə bəraət qazandırırlar, sonra universitetdə yorulmasınlar deyə ayrıca rüşvət verirlər, sonra o bədbəxt universitet 2 faiz təhsil verirsə, onu belə almırlar və nəticədə, əlbəttə ki, iş tapmırlar. yenə dönüb-dolaşıb "fak dı sistem"ə gəlir söhbət, lakin gəlməyi də bir şeyə yaramır e, o ki insanlar bir az özlərinə dönüb baxmadılar, çətin nəsə düzələr.

sistem bərbaddı, universitetlərimizin təhsili, tələb etdikləri şeylər, sözün əsl mənasında, zibildi, amma özümüz də heç nə üçün cəhd etmiriksə, sonradan yenə bütün günahı ətrafdakılara atmaq da "bir az şov bence".

azərbaycandakı telekanallar

gəncədə baş verən hadisələrdə canlı yayım etməyə icazəsi olmayan, yaxud özlərinin canlı yayıma çıxmadığı, amma 10 noyabr günü, siyahını paylaşdıqları əsas dövlət kanalının müxbirlərinin utanmadan-qızarmadan 10 metr aşağı düşüb şəhidlər xiyabanında canlı yayıma çıxdığı kanallardır.

ölkədə çətinlik olanda yaxşı gizlənməyi bacaran, amma yaxşı gündə işçilərin çıxıb canlı yayında sevinc qışqırıqları atan, pul üçün ekrana gərəksiz verilişlər verib izləyiciləri günahlandıran, istənilən mövzuda özü-özünü təkzib edən, yenilikçi gənclərə yer vermək istəməyən, imkansızlıqdan ora gələn gəncləri özləri kimi qəliblərə salan utandırıcı medianın bir hissəsidirlər.

əsl üzləri isə belədir (ətrafımdakıların təcrübəsindən): bəziləri ora müxbir kimi işləməyə gələn artıq çəkili tələbələrə aparıcı olmaq üçün "arıqlamalısan" deyə təzyiq göstərib mental sağlamlığını pozan və o insanların da tək çarəni dərmanla, gic-gic otlarla arıqlamağına səbəb olan redaktorlara sahibdirlər. sizi ora 1 aylıq yoxlanış üçün götürərlər, amma 2-ci ayınızda işiniz qarşılığında maaş tələb etsəniz, tələbə olduğunuzu deyib yerinizdə otuzdururlar. yaxşı müdiriyyətə sahib olan kanallarda isə "qoca qurd" dediyimiz köhnə jurnalistlər işə yeni başlayan müxbirlərə "sizdən jurnalist olmaz" deyə-deyə yenə aldıqları maaşı burunlarından gətirməkdə əladırlar. daha sonra canım sizə desin, tanış-tunuş köməyi ilə təcrübəçi kimi oraya daxil olmuş insanların təcrübəçi olduqları kanal haqqında hərarətli nifrətlə danışmaqlarına baxmayaraq, lazım gələndə hər yerə o 1 aylıq heç nə etmədiyi dövrünü soxuşdurması halları da mövcuddur.

telekanalların da niyə bu gündə olduğunu deyim: son cümləmdə qeyd etdiyim o bütün gənclər lazımi yerdə dəlisov-üsyankar, lazımi yerdə qatı yapçı olmağı çox yaxşı bacarırlar. bu da onları gələcəyin vəzifəli adamı edir: ikiüzlü, özünə lazım gələn şəkildə davranan, artistliyin bədəndə əksi. öz cızığından dönməyən tanıdığım 5-6 bilikli, savadlı cavan isə hər freelance işinə görə minimal maaş alıb kənara durur, onlara da heç kimin təqdiri lazım deyil, heç reklam da etmirlər işlərini, müəllimlərinə də yaltaqlanmırlar. və böyük ehtimalla, 10 il sonra sektorda bu savadlı, ümidli, idealist uşaqları yox, yaltaqlanmağı sevən, müdirinə yalnız eşitmək istədiklərini deyən insanlar qalacaq.

gələcəyimi onlardan birində nəinki görmək, düşünmək belə istəmirəm, bu günlük neqativlik kvotamı doldurdum, təşəkkürlər.

yaradıcı ağıllı gözəl insanların yalnız olması

yaradıcı, ağıllı, gözəl (söhbət fiziki gözəllikdən gedirsə) insan olmaq bəs deyilmiş demək, adam olmağı öyrənməli imiş dediyimiz haldır.

yaxın ətrafımdan və ümumi müşahidələrimdən misal gətirirəm, bir insan uzaqdan çox mükəmməl görünürsə, amma reallıqda tənhadırsa, özünü, əsasən, pis hiss edirsə, demək, bu adamda nəsə çatmır, o çatmayan şey isə "yaxşı xasiyyət"dir.

fikir vermisinizsə, cəmiyyətin qaqaların, qlamurların üstünə düşməsi də buna görədir, əslində. hamı artıq sosial şəbəkə tənqidlərini görə-görə elə düşünməyə başlayır ki, əsas olan intellektual, savadlı, məqsədli, işi-gücündə olmaqdır, sonra baxırsan ki, onları yavaş-yavaş yerinə otuzdurmağa başlayırsan, amma insanlarla münasibətlərin zibil kimidi, çünki təhtəlşüurun yaradıcı və ağıllı olmaq üçün hədəfyönümlü olmaq, insanları çox ətrafında tutmamaq fikri ilə doludur. bu da xasiyyətə təsir edir, ondan sonra vay efendim niyə yalnızam.

dokubaku beynəlxalq sənədli film festivalı

2 il əvvəl haqqında yazdığım və o 2 ildən sonra tərkibində baş verməyən hadisənin qalmadığı sənədli film festivalıdır. daxili və xarici problemləri olmasaydı, xeyli iş görəcəkdilər istər əvvəlki komanda ilə, istər indiki. bu il əsas icraçı direktor kimi oqtay namazovu görürük dokubaku staffında. saytlarını yeniləyiblər, instagramlarında yeni postlar paylaşıblar, yeni əməkdaşlıqlar qurublar və sairə, və ilaxır.

ələlxüsus, möhtəşəm xəbərlərlə qayıdıblar. etiraf etmək lazımdır ki, onların kiçik pub, kafe, yaxud geniş teatr zalları, mərkəzlərdə keçirdikləri nümayiş günlərinin yerini vermir, amma onlayn nümayiş təşkil ediblər. 7 gün ərzində bu platformadan qeydiyyatdan keçərək nümayişləri pulsuz izləyə bilərsiniz. filmlərin kateqoriyalarını, sinopsis, yaxud açıqlamalarını oxumaq üçün, treylerlərinə baxmaq üçün dokubakunun saytına keçid edə bilərsiniz.

çingiz abdullayev

qoşulduğu radioverilişdə ilham əliyevə milli qəhrəman adı verilməsini təklif edən yazıçı, ziyalı, ictimai xadim və daha bir çox şey.

gəlin qəbul edək ki, rus telekanallarında qoşulduğu debatlarda hər zaman bizə lazımlı biri olub, bizi çox yaxşı təmsil edib. amma elə bil bu insan yalnız xaricdə yaxşıdır, Azərbaycanda hər şeyi bir-birinə qarışdırır. onsuz da, yazdığı kitablara qarşı hər zaman mühakiməm olub, bir kitabını da alıb oxumaq keçməyib içimdən, indi də görürəm ki, o kitablar elə bil elə-belə yazılıb ki, adı olsun "yazıçı" .

bu gün, həqiqətən, hər kəsin nəsə təklif edəsi tutub. izləyiciləri çox olan insanlar telefon və kompüterlərini özlərindən uzaqda tutsaydılar, əla olardı.