kataloniyaya məhəbbətlə

Corc oruell'in şəxsi təəssüratlarına əsaslanan, ispaniya vətəndaş müharibəsindən bəhs edən 1938-ci ildə yazılmış əsəridir. Zəngin ədəbi irsə malik olan corc oruell yaradıcılığını sadəcə "1984" və "Heyvanıstan" kimi əsərlər ilə məhdudlaşdırmaq düzgün olmaz. Ədibin bir çox əsəri öz aktuallığını hələ də qoruyub saxlayır.
"Kataloniyaya məhəbbətlə" sənədli romanı ispaniya vətəndaş müharibəsində yazıçının yaşadığı real hadisələrdən ilhamlanmışdır. Belə ki, corc oruell 6 ay ispaniyada həm faşitlərlə mübarizədə, həm də barselonadakı vətəndaş müharibəsində iştirak etmişdir. Təbii ki, yazıçının burada keçirdiyi müddət onun püxtələşməsində əsaslı rol oynamış, gələcəkdə ona şöhrət gətirən əsərləri yazmasına böyük təsir göstərmişdir.
"Kataloniyaya məhəbbətlə" sənədli romanı 1936-1939-cu illərdə ispaniyada yaranan hadisələrlə bağlı tarixi mənbə kimi də nəzərə alına bilər. Ümumiyyətlə, oruell sözügedən hadisələrlə bağlı mənbələrin düzgün olmadığını bildirmiş, təəssüratlarını qələmə alarkən də mümkün olduğu qədər neytral mövqe tutacağını əsərdə qeyd etmişdir. Çünki yazıçının fikrincə, qəzetlər və jurnallar hadisələri öz mənafelərinə cavab verən tərzdə yazırdılar. Xüsusən də, kommunist qəzet və jurnalları.
Sözügedən əsəri iki hissəyə bölmək, fikrimcə, daha müvafiq olar: birinci hissədə yazıçı cəbhə və vətəndaş müharibəsində başına gələn hadisələri təsvir edir, ikinci hissədə isə o dövrün siyasi abu-havasından söhbət açır. Siyasi mövzular olan hissələr əsərin cəmi iki fəslini əhatə edir. Buna baxmayaraq, əsərin təəssüratlardan bəhs edən hissələrində də yazıçı az da olsa, siyasi motivlərə yer vermişdir. Oruell həmin dövrdəki qarmaqarışıq siyasi mübarizələri, partiya arası münaqişələri mümkün olduğu qədər asan dildə başa salmağa çalışmışdır. Təəssüf ki, başa düşmək o qədər də asan deyil idi. Əsərdə o qədər partiya adı var idi ki, hamısını bir-birinə qatırsan.
Təəssüratlardan bəhs edən hissələrində isə yazıçı müharibənin iç üzünü, onun törətdiyi fəsadları oxucuya geniş şəkildə təsvir etmişdir. Öz şəxsi təssüratlarına əsaslanan oruell deyir ki, müharibə gijdıllax bir şeydi. Yəni böyük vətənpərvərlik hissi ilə cəbhəyə gələn əsgərlər ilk həftədən sonra vətən, torpaq kimi məfhumları yaddan çıxarırlar. Onlar yalnız soyuqdan donmamaq, düşmən gülləsinə tuş gəlməmək - bir sözlə, sağ qalmaq uğrunda mübarizə aparırlar. Həmçinin əsər müharibənin sadəcə yuxarı təbəqənin mənafeyinə xidmət etdiyini, bir ideologiya uğrunda mənasız yerə minlərlə insanın öldüyünü dönə-dönə vurğulayır.
P.s. əsərin maraqlı məqamlarından biri o idi ki, corc oruellin özü könüllü kimi cəbhəyə gəlməmişdən qabaq, kommunistlərə münasibəti elə də kəskin deyil idi. Hələ kommunizmi faşistlərə qarşı ən yaxşı silah kimi görürdü. Lakin ispaniyada keçirdiyi müddət ərzində kommunistlərə olan münasibəti mənfi mənada bir xeyli dəyişmişdir.

the matrix resurrections

Mənə görə matrix trilogy bugünə qədər çəkilmiş ən yaxşı sci fi filmdir. Davamının çəkilməsinin isə həm yaxşı, həm də pis tərəfləri var. Bildiyimiz kimi, Holivudda istehsal olunan filmlərin əksəriyyəti box office'i partlatmaq məqsədi güdür. Güman edirəm ki, Matrix'in 4-cü filmi bu məqsədlə çəkilməz, yoxsa çiçək kimi ssenarinin içinə pox qoyarlar.
Təbii ki, filmi görməmiş pis bir iş ərsəyə gələcəyini demək ədalətli olmaz. Çünki, Blade Runner 2049 çıxanda da bu cür fikirləşirdim, amma film çox keyfiyyətli idi.

Yaxşı tərəflərinə gəldikdə isə, ilk öncə onu qeyd etmək istəyirəm ki, watchowski qardaş-bacıları underrated rejissorlardandı. Ümumiyyətlə, matrix filmində saysız-hesabsız simvollar və işarələr vardır, bununla yanaşı filmdə olan əsas fəlsəfəni anlayan çox az adam var. insanlar daha çox filmdə olan aksiyon səhnələrini izləməyi sevirdilər, buna görə də film tam olaraq başa düşülməyib, və hal-hazırda da filmlə bağlı çoxlu teoriyalar var. Elə buna görə də, matrix izləyicilərə təqdim edildikdən sonra, watchovski'lər matrix'in əsl hekayəsinin insanlar tərəfindən aydın başa düşülmədiyini görüb, 9 fərqli hekayədən ibarət The Animatrix animasiyasını yayımladılar. The animatrix bir növ matrix'i başa düşmək üçün təlimat kitabçası idi. Belə ki, animasiyadakı hekayələrdən biri olan "a detective story"də ölən, qeybə çəkilən və dəli olan detektivlər matrix'i izləyən 3 cür izləyicini təsvir edir. Ölən detektiv matrix'i başa düşməyənləri, dəli olan detektiv matrix'i yarımçıq başa düşənləri və qeybə çəkilən detektiv isə matrix'i tam başa düşənləri təmsil edir. Lakin animasiya kütlə arasında çox yayılmadı. Sözümün canı odur ki, the matrix 4 belə əfsanəvi filmin kütlə arasında daha çox tanınmasına səbəb ola bilər.
Yeri gəlmişkən onu da qeyd etmək lazımdır ki, watchovskilər matrix'in davam filminin çəkilməsini yaxşı qarşılamayıblar. Ümumiyyətlə, filmin nədən bəhs edəcəyi sual altındadır. Yəni üçləmədə hekayə tam bitmişdi. Neo və trinity obrazlarını davam filminə necə urcah edəcəkləri mənə də maraqlıdı.

capernaum

2018-ci ildə istehsal olunan, hekayəsi Lübnanda keçən son illərin ən yaxşı dram filmidir. Capernaum sözünün mənası fransızca xaos deməkdir. Həmçinin incildə də adı çəkilən kənddir və çox xaotik olduğuna görə, lənətlənmişdir. Rejissor Nadine Labaki filmin ilkin ssenarisi yazarkən "Bu cəhənnəmdir və biz cəhənnəmdə yaşıyırıq" demişdir və filmə Capernaum adını vermişdir.
Film Zain adlı uşağın ailəsini məhkəməyə verməsi ilə başlıyır. Daha sonra məhkəməyə qədər olan müddətdə Zainin başına gələn hadisələri izləyirik. Film sadəcə uşaqların gördüyü əziyyətlərdən, istismarlardan bəhs etmir, həmçinin mövcud hüquq sisteminin miqrant uşaqlara olan laqeyd münasibətini tənqid edir.
Rejissor Labaki rola ən uyğun uşağı tapmaq üçün Lübnan küçələrinə öz adamlarını göndərirdi. Uzun axtarışlardan sonra Zain Al Rafeea özü ilə eyni adlı obrazı canlandırmağa layiq görülmüşdür. Zain filmdə ifa etdiyi obraz ilə, demək olar, eyni həyatı yaşamışdır. Məktəbə getməmiş, küçələrdə böyümüş, istismara məruz qalmışdır. Labaki Zain rolunun yaxşı canlandırılmasına "Zain bir çox şeyə məruz qalmışdır, onda uşaqlığını itirmiş, yetişkin olmuş uşaq müdrikliyi vardır. Elə buna görə, rolu bu qədər yaxşı ifa edə bildi. Çünki bildiyi şeyi edirdi." deyərək münasibət bildirmişdir.

munich security conference

Nikol Paşinyanla ilham Əliyevin debatı olan görüş. Görüş yenə şablon söhbətlərin təkrarı oldu. Paşinyan elə Ata Abdullayevlə, Bəxtiyar Hacıyevlə olan arqumentlərini burda yenə təkrar edib. Konfrans boyu dayanmadan bir-birlərini təkzib edirdilər. Elə bil iki boomer oturub çayxanada söbət edirdilər, ortada bir domino çatışmırdı.
Həm də konfransda iştirak edənlər də məsələ ilə bağlı yetərli məlumatları yox idi, sual çox verilmədi. ikinci sual biraz yaxşı idi. O da Rusiyalı jurnalist tərəfindən verilmişdi, hansı ki məsələyə biraz da olsa, bələd idi.
P.s. paşinyanın iki dəqiqədən bir micro revolution siyasətini ortaya soxması dəxlisiz idi, elə bil, reklam eləməyə çıxmışdı.
Baxmaq istəyənlər üçün:

(youtube: )

azərbaycan müxalifəti

Azərbaycanda siyasi və hüquqi inkişafın ləng olmasının ən başlıca səbəblərindən biri müxalifətin olmamasıdı. Biraz dərinə ensək, sosial inkişafa da xeyli dərəcədə zərər vurur.
Ümumiyyətlə, müxalifət pis bir şey deyil. Partiya anlayışının əsas prinsiplərindən biri müxalifətlik prinsipidi. Yəni əgər ölkədə heç bir müxalifət yoxdusa, ya həmin ölkədə avtoritar rejim fəaliyyət göstərir, ya da ki hökumətin apardığı siyasətdən heç kimin xəbəri yoxdu. Fikir ayrılığı hər sahədə yarandığı kimi siyasətdə də bunun baş verməsi normaldı. Hətta demokratik dövlətlərdə inkişafın böyük bir hissəsi müxalifətin payına düşür. Çünki müxalifət olan yerdə rəqabət var, rəqabət olan yerdə də inkişaf var. Və belə bir nəticəyə gələ bilərik ki, ölkənin inkişafı üçün müxalifətə münbit şərait yaradılmalıdı ki, sağlam fəaliyyət göstərə bilsinlər.
inkişaf etmiş ölkələrdə hökumət müxalifəti düşmən kimi görmür, əksinə onlar ikisi də eyni məqsədə-ölkənin inkişafına xidmət edirlər. Məsələn, Böyük Britaniyada "kölgə kabineti" deyilən bir qurum var, hansı ki həmin qurumda ancaq müxalif fikirli şəxslər yığışır. Və belə bir maraqlı məqam var ki, həmin qurumu hökumət özü maliyyələşdirir. Bunun nəticəsində də "kölgə kabineti" hökumətə siyasətlərində olan boşluqları və onun həll yollarını göstərir. Hökumət də bu boşluqları aradan qaldırmaq üçün müəyyən addımlar atır.
Azərbaycanda belə münbit şərait olmadığına görə, nə müxalifətçilər fəaliyyət göstərə bilirlər, nə də ki düz-əməlli müxalifətçi əmələ gəlir. Müxalifət anlayışı youtuber olmaq deyil. Kütləvi informasiya vasitələri müxalifətçilərə şərait yaratmalıdı ki, öz fikirlərini xalqa çatdırsınlar.
Parlamentin 70-80 faizinin eyni partiyanın üzvlərindən seçilməsinin nə dövlətə, nə də cəmiyyətə xeyri var. Bu o deməkdir ki, heç bir konsensus olmadan, hakim partiyanın istənilən qanunu qəbul edilə bilər və bu demokratik dövlət prinsipinə ziddir. Tək partiya, tək ideologiya olan yerdə inkişaf çox ləng gedir. Elə bunlara görə, Azərbaycanda müxalifət deyilən bir şey yoxdur, olsa da, özlərini yaxşı ifadə edə bilmirlər.

92-ci oscar mükafatları

Sinematoqrafiya cəhətdən 2019-cu il çox uğurlu il oldu. Bu ildə istehsal olunan filmlərin əksəriyyəti güclü işlər idi. Buna görə də, oskar namizədlərinin siyahısı açıqlananda, bilinirdi ki, seçim etmək çətin olacaq. Demək olar hər kateqoriyada elə vəziyyət yaranmışdı ki, hansı film oskara layiq görülsəydi, bu seçimi unfair hesab edən kütlə yaranacaqdı.
Məni ən çox təəccübləndirəm The Irishman filminin tək bir oskar da almaması idi. Heç olmasa, best supporting actor'da Al Pacino'a gözüyumulu oskar vermək olardı. Brad Pitt'də əla rol aparmışdı, amma kamon da Al Pacino hara, Brad Pitt hara.
Parasite filmi isə təkcə bu gecəyə deyil, həmçinin bütün oskar tarixinə damqa vurdu. Xarici dildə olmasına baxmayaraq, ən çox oskar qazanan filmlərdən biri oldu.
Gecənin ən maraqlı anlarından biri isə, Avanger filminin Best Visual Effect kateqoriyasında oskar qazanmaması idi. Bildiyimiz kimi, filmin büdcəsinin kalan hissəsi bu vizual effektlərə xərclənmişdi. Yəni ki, qaqaş, hər şey pul deyil, bir dənə rejissor çıxar az pulla elə vizual effekt edər ki, oskarı başına atmaq istəyərsən.
Gecənin ən gözlənilən oskar mükafatlandırılması isə Joaquin Phoenix'ə aid idi. Joker filmində insanüstü aktyorluğu ilə son zamanlarda özündən çox danışdırmağı bacaran Joaquin Phoenix oskarı qazanmasaydı, bəlkə də üçüncü dünya müharibəsi çıxardı.
Jojo Rabbit isə oskarı qazansaydı, sevinərdim, amma qazanmasaydı, çox da pis olmazdım, çünki həddən artıq güclü rəqiblər var idi. Oskarı qazanmasında ədalətsizlik görmürəm, layiqli namizədlərdən idi.
icmal olaraq, oskarların layiqli namizədlər tərəfindən qazanıldığını düşünürəm. Ədalətli idi. Kaş azərbaycanda da deputatları oskarı seçənlər seçəydi.

bojack horseman

Təxminən 1 həftə əvvəl final verən Neftlix'in ən uzun ömürlü animasiya proyekti. Daha çox Rick and Morty ilə müqayisə edilir, amma mənim fikrimcə, çox dəxlisiz müqayisədi. Hər iki animasiya fərqli mövzuya, obrazlara və üsluba malikdir. Sadəcə nihilistik abu-havanı ikisində də görmək olar.
Animasiyanın mövzusu sit-komu 18 il əvvəl yayından qaldırılan Bojack adlı atın başına gələn hadisələrdən bəhs edir. Əvvəlki şöhrətini itirmiş Bojack şəxsi problemləri aşaraq daha yaxşı insan olmağa çalışır. Replikaları əjdaha olan animasiyadı. Mən çox bəyəndim, bacardığım qədər də animasiya ilə bağlı öz nəticələrimi göstərməyə çalışacam.

Sit-komlar və animasiyaların əksəriyyətində xoşbəxtliyə çatmaq o qədər də çətin deyil. Bütün problemlər asanlıqla həll olunur, axırda hamı biri-birilə qucaqlaşır və booom xoşbəxt sonluq. Ancaq qəbul etməliyik ki, real həyat heç də belə deyil. Bojack Horseman da real həyatla amerikan media həyatını kontrastlı şəkildə müqayisə edir. Belə ki, animasiya boyu Bojack'in sit-komu 'Horsin around'dan kadrlar görürük. Sit-komda xoşbəxtliyə çatmaq o qədər də çətin olmadığı halda, Bojack'in real həyatındakı problemləri elə də asanlıqla həll olunmur. Ümumiyyətlə, animasiya 'xoşbəxt sonluq' anlayışına da başqa bir perspektivdən yanaşır. Məsələ burasındadır ki, ən xoşbəxt olduğun ana çatsan belə, yenə də 'xoşbəxt olduğun an'dan sonrakı gün var, və həmin sonrakı gündə yenə sən əvvəlki sən olursan. Animasiyada da Bojack hər sezonda bir hədəf seçir və bildirir ki, o hədəfə çatsa, xoşbəxt olacaq. Məsələn, birinci sezonda kitabının çıxması, başqa bir sezonda filminin nümayiş olunması və yaxud oskarı qazanmaq. Bu hədəflərə çatsa belə, yenə də 'anlıq' olaraq xoşbəxt ola bilir. Sual yarana bilər ki, bəs necə xoşbəxt olmaq olar? animasiyada olan fəlsəfəyə görə, loru dildə desək, hər şeyin başını buraxandan sonra xoşbəxliyi tapmaq olar. Təbii ki, burda söhbət hədəflərin və yaxud məqsədlərin başını buraxmaqdan getmir. Əsas məsələ xoşbəxtliyi tapmağın başını buraxmaqla əlaqəlidi. Animasiyada olan Cuddlywhiskers obrazının dili ilə desək "Həyatımda ilk dəfədir ki, xoşbəxtəm və bundan pis heçnə hiss etmirəm. Nə qədər acınacaqlı olduğunuzu anlamaq üçün uzun müddət lazımdır və bunun belə olmaması lazım olduğunu görmək daha uzun çəkir. Yalnız hər şeydən imtina etdikdən sonra xoşbəxt olmaq üçün bir yol tapmağa başlaya bilərsiniz". Animasiya bu fəlsəfəyə də realistik yanaşır və Bojack'in xoşbəxtliyi tapması o qədər də asan başa gəlmir. Bəlkə də, animasiyanın belə nihilistik mövqeyinə görə seriya boyu 'xoşbəxt sonluq' görmürük. Xoşbəxt anlar olur, ancaq animasiyanın abu-havası elədir ki, həmin anları izləyəndə belə insanın içində buruqluq qalır. Bojack'lə yanaşı digər obrazların da həyata baxışları animasiyanı təktərəfli konsepsiyadan xilas edir. Princess Carolyne, Mr. Peanutbutter, Todd, Diane animasiyaya rəng qatan obrazlardandır. Sizi əmin edə bilərəm ki, animasiyanı izləyərkən obrazlarda özünüzə aid balaca da olsa, nəsə tapa biləcəksiniz.

--spoiler--

Final bölümü ilə bağlı çoxlu teoriyalar var. Bəziləri Bojack'in öldüyünü, son bölümün Bojack'in beynində keçdiyini, bəziləri isə Bojack'in ölmədiyini bildirirlər. Bojack'in öldüyünə dair əsaslı dəlillər olsa da, subyektiv fikrimcə, Bojack'in ölümü animasiyanın əvvəldən bəri vermək istədiyi mesaja xələl gətirə bilər. Bir növ animasiyanı ucu açıq bitiriblər. Çox güman, hər izləyicinin özünə görə nəticə çıxarması üçün hazırlanmış bir final idi.

--spoiler--

foster the people

Müasir dövrün ən güclü rok qruplarından biridir. Qrupun yaradıcısı və solisti Mark Foster Hollywood'da barda işləyib və ilk demolarını da orda yazıb. Qrupun ən məşhur və kariyeralarında dönüş edən mahnısı 'Pumped up kicks'dir. Hər mahnılarında olduğu kimi, bu mahnıda da aktual mövzuya toxunulub. Mahnı qısa müddətdə viral olmuş və qrupa böyük şöhrət gətirmişdir.
Lokal olaraq yavaş-yavaş tanınmağa başladıqları vaxtlarda musiqi şirkəti ilə müqavilə bağlayırlar. Qısa müddət sonra isə 'Torches" albomlarını yayımlayırlar.
"Torches" albomu mənim ən sevdiyim albomların başında durur. Tək-tük albomlardandır ki, hər mahnısının özünün aurası var və albomda yer tutsun xətrinə yazılmış mahnılar deyillər. Ölkəmizdə çox bilinməsə də, "Torches" albomunun Amerikada bir generasiyanın üzərində böyük təsiri olmuşdur.

1917

2019-un səs gətirən işlərindən biridi. Benedict Cumberbacht və Andrew Scott'un da kasta daxil olmasına baxmayaraq, hər biri filmdə 2-3 dəqiqə görtərilir.
Film iki əsgərin vacib məktubu başqa bir alaya aparmasından və yol boyu başlarına gələn hadisələrdən bəhs edir. Filmi ilk başda tipik müharibə filmi zənn etmişdim, amma rejissor filmi elə çəkib ki, filmi izləyərkən, sanki sən də əsgərlərin arxasına düşüb onlarla gedirsən. Onların hiss etdikləri həyacanı sən də hiss edirsən.
Müharibənin əsl üzünü göstərən filmlərdəndi. Nə qədər vətənpərvər olursan ol, müharibə vaxtı həmin milli dəyərlər, vətənpərvər hissi yada düşmür, tək fikirləşdiyin burdan necə canını qurtara biləcəyindi. Eyni mövzuda Erix Maria Remarkın 'qərb cəbhəsində təbəddülat yoxdur' əsərini də tövsiyə edirəm.
P.s. ingilis müharibə filmi olduğuna görə yenə təktərəfli yanaşma hiss olunur. Müharibə hər iki tərəfə ziyan vurur. Hələ nisbətdə alman əsgərləri daha ağır şəraitdə döyüşürdülər.

the irishman

Bu ilin ən iddialı oskar namizədlərindən biridi. Filmin ilk anonsunu eşidəndə ikinci Goodfellas gəldiyini hiss elədim. Doğurdan da, filmi izləyərkən Goodfellas'da olan vibe'ı tutmaq olur. Ümumiyyətlə, yaşayan əfsanələri bir yerə yığan filmdi. Rejissor Martin Scorsese, aktyorlar Robert de Niro, Al Pacino, Joe Pesci. Bir də belə kastı, yəqin ki, bir yerdə görməyəcəyik.
Film Neftlix tərəfindən təsdiqlənməmişdən əvvəl başqa bir şirkət filmin çəkilməsini öz üzərinə götürmüşdü. Lakin filmin büdcəsi çox olduğuna görə, şirkət filmdən imtina eləmiş və Neftlix tərəfindən alınmışdır.
P.s. filmin büdcəsinin kalan hissəsi üçlüyün sifətlərinin qrafika vasitəsi ilə cavanlaşdırılmasına sərf olunub.
--spoiler--



--spoiler--
Film bir irlandiyanın mafiyaya qatılmasından və qatılmasından sonra başına gələnlərdən bəhs edir. irlandiyalı ilk zamanlar 'əyləncəli' görünən mafiya işlərinin qocaldıqca peşmançılığını çəkir. Film bir növ insana "ə gijdıllaxlar, bu yolun sonu yoxdur, axır-əvvəl 120 ilə sikdirirsiz" mesajını verir. Onsuz Martin Scorsese'in əksər filmlərinin mövzusu bundan ibarətdir. Özünün də dediyi kimi "cinayət gözəldir, əgər siz gənc və axmaqsınızsa".

plaza dili və ədəbiyyatı

Daha çox plazalarda işlənsə də, Azərbaycanda tədris dili xarici dil olan fakültələrdə də tələbələr tərəfindən işlənir (xüsusən də tədris dili ingilis dili olan). Yəni, dərs materiallarını ingilis dilində oxuyursan, sonra həmin mövzu haqqında danışanda iki dili həftəbecər eliyib ortaya nəsə çıxartmaq istəyirsən. Özüm də ingilis dilində təhsil alıram və hətta yeri gələndə məllimlərimiz də plaza dilindən istifadə edir.
Ümumiyyətlə, səbəb kimi Azərbaycan dilinin kasadlığını görmürəm. Çünki istifadə edilən sözlərin Azərbaycan dilində ekvivalentini asanlıqla tapmaq olar. Sadəcə bu dildən istifadə edənlər işlərinin əksəriyyəti ingilis dili ilə bağlı olduğuna görə, danışanda istər-istəməz ingilis sözlərindən istifadə edirlər.

jojo rabbit

2019-cu ilin ən yaxşı filmlərindən biridi. Filmdəki hadisələr müharibənin sonlarını yaşayan Nazi Almaniyasında cərayan edir. Uşaqlıqdan Hitler sevgisi ilə böyüdülən 10 yaşlı Jojo öz evlərində anası tərəfindən gizlədilmiş yəhudi qız tapır. Daha sonra Jojo ilə qız arasında keçən hadisələri izləyirik.
Oskara dibinə qədər layiqdir, lakin rəqibləri çox güclü olduğuna görə, oskarı alması müşkül məsələdi. Filmin ən yaxşı tərəfi, fikrimcə, rejissor işi idi. Məsələ burasındadır ki, bəzi yerlərdə müharibə, ölüm kimi güclü dram səhnələri olmasına baxmayaraq, filmdə olan əyləncəli aura itmir. Film həm güldürür, həm ağladır, həm də güclü sosial mesaj verir. Hə bir də, filmdəki Hitler obrazı çox pizdes idi.

papillon

Henri Charriere'in öz həyat təcrübələri əsasında yazdığı romanı. Roman əsasında 1973 və 2017-ci illərdə çəkilmiş iki film mövcuddur.
Həbsxana mövzusunda çəkilmiş ən yaxşı filmlərdən biridir. Potensial olaraq " The Shawshank Redemption"la dirəşə bilər, hələ anasını da ağladar.
Film 25 yaşlı Papillon ləqəbli Henri Charriere'in şərlənib həbsə düşməsi ilə başlayır və film boyu həmin şəxsin hər cür divijeniya ilə həbsdən qaçış cəhdlərini izləyirik.

--spoiler--

Film insana azadlığın nə qədər dəyərli olduğunu bir növ hiss etdirir. Axrıncı səhnədə Deganın özünün getməyib Papillon'u tək başına göndərməsi ən 'axuyet' edici səhnələrdən idi.
Papillonla Deganın dostluğu da filmin özəyini təşkil edən faktorlardan biri idi. Bəlkə də, Dega olmasaydı Papillon qaça bilməyəcəkdi və ağlını itirəcəkdi. Bir növ Deganı qorumaq onun məqsədinə çevrildi və bu məqsəd onu 12 il boyunca sağ tutdu.
Uzun sözün qısası, 'pizdes' kinodu, izləyin, kayf alın.

pulp fiction

Tarantinonun imdb balına görə mübahisə doğuran filmi. Kimiləri tərəfindən masterpiece adlandırılan, kimilərinə görə isə həddən artıq overrated olan filmdir. Subyektiv fikrimcə, Tarantinonun stilinə bələd olan, sinematoqrafiyanın təkcə aksiyon səhnələrindən ibarət olmadığını dərk edən insanların bəyənəcəyi bir filmdir. Rejissor işi, aktyorların rolu ifa etməsi, soundtrekləri, ən əsası da dialoqları möhtəşəm olan tək-tük filmlərdən biridir.
P.s. saatın hekayəsinin danışıldığı səhnə ən bomba səhnələrdən biridi.
https://www.youtube.com/watch?v=YFtHjV4c4uw

möhtəşəm türk mahnıları

Turetski mahnılara çox qulaq asmasam da, bəzi qruplar var ki, doğurdan da, keyfiyyətli musiqi istehsal edirlər. Onlarında əksəriyyəti də rok qruplarıdı. Məsələn, Manganın Şehri-Hüzün albomu türk rokunda ən yaxşı albom olmağa namizəddi. Həmçinin türk rap-də də yaxşı mahnılar var. Təbii ki, söhbət rap-in underground vaxtlarından gedir. indiki mumble rap stilini bəyənmirəm. Allame, Joker, köhnə Şehinşah hiphop janrını türkiyədə layiqincə təmsil edən ən yaxşı sənətkarlar idi. Ümumiyyətlə, indiki vaxtda da turetski mahnıların səviyyəsi həddən artıq aşağı düşüb. Bunun da səbəbi, məncə, tələb-təklif anlayışı ilə bağlıdı. Yəni belə deyim ki, Hipokondriyak kimi mahnısı olan türk rok qrupu Zakkumun, son zamanlar da manıslar kimi geyinib "meyhane" mahnıları çıxartmalarına ən əsas səbəb insanların təklifinə cavab verməkdi.