azərbaycanda gay olmaq

çox rahatdır.
birincisi ona görə ki, marjinallığın ucuna vurma istəyində olan insanlarımız daha nə edə bilərəm deyib maviliyə gəlirlər. dünyanın heç bir yerində mən istədiyimi edərəm deyən, hər cür haqqından xəbərdar mavilər heç yerə lüt getmirlər. normal insan olurlar, sadəcə cinsi seçimləri fərqli olur. yəni ad günü partisinə lüt gedən maviyə cinsi seçimində əlaqəsiz olaraq nə poxsan axı sən deməy istiyərdim. fikrimdə mən hər şeyi edərəm, azadam, heç kim mənə qarışa bilməz deyən yeniyetmədən fərqi yoxdu. azərbaycan kimi hələ gayliyin absurd bir şey olduğunu qəbul edən ölkədə buna heeç ehtiyac yoxdu. ən azından məhləmizdə petuxları istəmirik deyə mitinqə çıxan yoxdu hələ ki. bəlkə gay parad keçirilmir amma anti gay nəznində də heç nə keçirilmir.
ikincisi ona görə ki, mavilik absurd olduğu üçün heç kim sənin mavi ola biləcəyini düşünmür. hər ay dəyişən həmcins sevgilivi evə dostum deyə gətirib öz otağıva keçsən evdəkilərin ruhu da incimir. çünki beyinlərində o variant yoxdu. homoseksuallığ azərbaycanda sadəcə söz, petux sadəcə söyüş kimi var. ortastatik azərbaycanlı kiməsə petux deyəndə, onun petux olduğuna inanmır sadəcə söyür. və ya mavi anlayışı onlar üçün bir zamanlar tbilisidə duran kişi fahişələrdən ibarətdi.
bundan başqa, azərbaycandaki gaylər bir-birinə çox dəstək olur. normal işi olan mavilər aşağıdaki həmcinslərinə kömək edir. çünki bütün dünyada azınlıqda olurlar.
və də, bəli, azərbaycanda təsəvvür belə edə bilməyəcəyiniz qədər mavi var. özləri də bomba insandırlar, məhz petux deyillər.* yazar burdan hamısına salam göndərir niyəsə

wish you were here

bir pink floyd klassiki.
qrupun köhnə üzvü syd barretə yazılmışdır. günümüzdə daha çox cümlə qurulanda sevgili ağla gəlir və 6 yaşından pink floyda qulaq asan biri bunu sevgilisinə oxuyur da, zənnimcə mahnını əfsanə halına gətirən dostluğa, "səngər yoldaşlığı"-na yazılmış olmasıdı. və təbii ki, mükəmməl sözləri və musiqisi.
ilk kəşv etdiyim gün bütün günü qulaq asıb ardında yuxumda mahnını mırıldanmış, gecə mahnıyla yatmış səhər oyandığımda oha falan olmuşdum yanee. musiqidə narkotik effektinin sübutu ilk o gün görmüşdüm.
türkiyənin istanbul deyə bir şəhərinin the wall deyə bir barında 70lik deyə bir qrup ifa edirdi bu mahnını. 70ci illərin mahnılarının hamısını oxuyub çalıb oynayıb sonda bu mahnını oxuyanda əllərimi yanıma salıb, pivəmi və siqaretimi əlimə alıb təslim olurdum mahnıya. o an bir mahnını oxuyan bir də mən olurdum elə bil. mahnı başladığı kimi ikimiz də bir çarəsizliyə yorğunluğa bürünürdük. mahnını da bir yerlərdəki bir səngər dostumuza oxuyurduğ. indi nə desəm belə nə danışıre bu olacağ amma nəm... anlatılmaz yaşanır dadında bir şey idi. sonradan mahnı oxuyan dedi ki, o mahnını oxuma yerinə çatanda həmişə sərxoş olurmuş içki səbəbilə mahnının sözlərini də mənə baxıb ağzımdan oxuyub xatırlayırmış. * gülümsəmə . belə yəni (baxma: səmimi gördüm paylaşdım.)
dediyim odu ki, əfsanədi o mahnı, nəsə başqa bir şeydi.
əlavə:
we're just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year,
running over the same old ground.
what have we found? the same old fears.
wish you were here.