darıxmaq

bu hiss o qədər aldadıcıdır ki.birdən gəlir,bütün hisslərivi yıxıb yerini daha coşğulularıyla əvəzləyir.xatirələri gətirir gözüvün qabağına,simaları,səsləri,elə bil hər şey məhz indi baş verirmişcəsinə canlı.əslində bunların keçmişdə qaldığını bilməksə səni dibsiz boşluğa çəkir.bax,budur darıxmaq.fərqində olmaq ki,artıq o insanlar yoxdur,o məkanlar uzaqdır və o hisslər əlçatmazdır.bütün varlığıva bir düşüncə hakim kəsilir: get tap o insanı,yaz ona,danış onunla,get baş çək o yerlərə.boş cəhdlər.o insanlar artıq həminki deyil,o hisslər eynilə təkrar oluna bilməz.darıxmaq çox güclü hissdir və bununla kifayətlənmək lazımdır.xatirələri yada salıb,həyata davam etmək.qaytarmağa çalışmaq,o insanların indi başqa olduğunu görmək daha çox əzab verməkdən başqa işə yaramır.bəzən belə lazımdır,xatırla,darıx,vəssəlam.

kurzgesagt

videolarının izləyicilərdə ekzistensial krizis yaratmasını nəzərə alıb 2017də optimistik nihilizm adlı video hazırlayıblar.açığını deyim,2013dən mövcud olan bu kanalla 2017də hazırlanmış bu video sayəsində hələ təzə tanış olmuşam.bu kanalla əlaqəli və ya əlaqəsiz ekzistensial krizis keçirən hər kəs üçün bir növ işıq ola bilər.psixoloqumun dedikləriylə eyni şeyləri deyirlər demək olar ("hər şeyin mənası olmaya bilər,amma tam əks perspektivdən baxsaq hər şeyin bir o qədər mənası var" "canlı olmaq,kainatın bir hissəsi kimi mövcud olmaq bizə daha çox kəşf etmək, bütün hissləri,həzləri dadmaq imkanı verir") amma bunu daha effektiv və digər videolarının da sayəsində bir "bütün" halında təqdim ediblər.baxmaq istəyənlər üçün həmin video:

(youtube: )

momo

“Momo və ya zaman oğrularının və oğurlanmış zamanı insanlara geri qaytaran uşağın qəribə hekayəsi” alman yazıçı Michael Endenin məşhur əsəri.
Hələ də ara-ara bu əsəri uşaq kitabı adlandıranlarla rastlaşmaq mümkündür,bu isə həmin insanlar üçün çox məyusedici vəziyyətdir.şəxsən düşünmürəm ki,kimsə bu kitabı oxusun və nəsə əldə etməsin.məşhurluğuna rəğmən oxumayan və hətta bir şans belə vermək haqda düşünməyənlər üçün bir neçə oxuyarkən altını xətlədiyim hissələri yazıram,bəlkə maraq oyadar kimdəsə;
-“ Bax,Momo,bilirsən nə baş verir?Bəzən qarşıma upuzun bir küçə çıxır.Elə bilirəm axırı yoxdur.
O zaman tələsməyə başlayırsan.Getdikcə daha sürətli..Hər dəfə qabağına baxanda yol qısalmır.Daha sürətli,daha əzmli,daha qorxuyla çalışırsan,sonra nəfəsin kəsilir,gücdən düşürsən.Küçə isə qarşında uzandıqca uzanır.insan belə etməməlidir.
Küçəni bütünlüklə görüb düşünməməlidir.Həmişə sonrakı addımı,sonrakı nəfəsi və sonrakı süpürgəni..Həmişə bir addım sonra nə olacağını.Yalnız o zaman zövq ala bilərsən.
Bir də baxırsan,addım-addım bütün yolu bitirmisən.Bunun necə olduğunu anlamadan və yorulmadan.Vacib olan da budur”.—“ insanlar vaxta qənaət etdikcə,vaxt azalırdı”
-“ Zaman nədir?
Bəlkə,həmişə mövcud olduğu üçün eşidilməyən musiqidir?”

intihar

uşaq vaxtından düşünmüşəm ki,intihar edənlər çox bəsit insanlardır,hanısa uğursuzluğa,ya da hansısa insana görə həyatlarına son verirlər,bəlkə də kimdənsə intiqam almaq üçün.o barədə hələ də eyni fikirdəyəm.heç bir uğursuzluq,çıxmaz yol intihar üçün səbəb deyil.və bir kimsə intihardan əvvəl öləndən sonra yaxınlarının reaksiyasını düşünürsə,deməli həqiqətən də bəsitdi.
amma bu hamıya aid deyil.mənim vecimə də deyil arxamca nə reaksiya verərlər,neçə gün ağlayarlar və ya nə dərəcədə təəccüblənərlər.not yazmaram,açıqlama vermərəm.
mənə görə kimsə intihar etmək üçün səbəb gətirirsə,o insan bu barədə elə də ciddi deyil.məsələ intihar etməmək üçün səbəb tapa bilməməkdir.
əvvəllər necəsə başıma bir şey gələr ölərəm düşüncəsi vahiməli,kədərli emosiyalar yaradardı məndə,sonralar tam neytral yanaşdım.son zamanlar isə qeyri-iradi olaraq bir rahatlıq,xoşbəxtlik,daxili sakitlik yaratdığını gördüm.bir neçə dəfə isə hansısa ölümcül xəstəlikdən söz düşəndə içdən içə ona tutulmaq istəmişəm,kimisə maşın vurub deyəndə mənim başıma gəlsə necə olardı deyə düşünmüşəm.intihar etməyin məsuliyyətindən azad olmaq üçün bu yollar həmişə ideal görünüb.
mən bilirəm ki mən yaşasam da ölsəm də dünya dönməyə davam edəcək,bilirəm ki bu saniyənin özündə intihar etməmək üçün heç bir səbəbim yoxdu.amma kaş olardı.mən illərlə yer kürəsində olub bir işə yaramıyıb axırda da heç var olmamış kimi ayrılan bəsit biri olmaq istəmirəm,hərçənd belə hər şey daha rahat olardı.güclü olmaq istəyirəm,ölümün cazibəsinə qarşı ayaqlarımı bərk bərk yerə sıxacaq qədər güclü bir varlıq.