əjdaha lazımdı
izlə
dostlar
mən
googlla
orhan pamuk
-
haluk bilginer
-
az bilinən mükəmməl filmlər
-
yazarların sevdikləri əsərlər
-
zeki demirkubuz
-
masumiyet
-
unudulmaz kitab cümlələri
-
yeraltı
-
rakı
-
məsləhətli filmlər
başlıqdakı ən bəyənilən yazılar:
+7 əjdaha
1. "Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. Bilseydim, bu mutluluğu koruyabilir, her şey de bambaşka gelişebilir miydi? Evet, bunun hayatımın en mutlu anı olduğunu anlayabilseydim, asla kaçırmazdım o mutluluğu." deyə başlayan və hardasa kitabın yarısına qədər o anın hansı an olduğunu öyrənmək üçün oxudan kitab. mənə elə ilk cümlə bəs eləmişdi. səhv eləmirəmsə 2013 idi, bu kitabı qonşu qızı vermişdi. mən də oxumayacağımı sanıb bir qırağa atmışdım, sonra açıb birinci cümləni oxuyanda ilişib qalmışdım. sonra da, itirmişəm deyib qaytarmamışdım -* orhan pamukun deyəsən elə taktikası budu. bir müsahibəsində deyirdi ki, "bir roman yazmağın ən çətin hissəsi nə onun adıdı, nə hekayənin uzunluğu. ən çətini ilk cümlədi və ən çox zamanımı da o alır".
sevgi, obsessiya mövzusunda yazılmış çox qəşəng əsərdi. bilirəm bir çox insan bu mövzuları aşıb artıq, 23 yaşında həyatın hər üzünü görüb və kantın dediklərinin daha önəmli olduğunu, sevginin də mənasız, şişirdilmiş, uşaqca, çəhrayı bir mövzu olduğunu düşünür. düz də düşünürlər, bir nitşenin bığları qarşısında sevgi nədir ki? ona görə də belə romanlar onlar üçün deyil, çünki hər kitab içimizdəki dərin boşluqdan danışmalıdır. hər əsəri öz mövzusuna uyğun tərəzi ilə yox, özümüz istədiyimiz tərəzi ilə ölçməliyik, çünki başqa cür necə dəxliyyatsız insan ola bilərik? ancaq məncə yenə də, vaxt olanda, çox bekar qalanda, axırıncı oxuya biləciyiniz kitab bu qalanda oxumaq olar.
+5 əjdaha
2. ilk eşqimi yaşadığım vaxtlarda oxuduğum, oxuxuqca hisslərimi özümü tapdığım o kitab. Serialı çıxan kimi izlədim, məni hisslərimi ən yoğun yaşadığım zamanlara götürdü. Kemal.. səni anlayıram canım, eşqin yaşatdığı acıdan zövq almaq; sanki öz yaramızı sığallayırmışıq kimi hiss etmək. Birinə bağlanmaq, onu mənimsəmək, hər şeyini içində hiss etmək…mənə görə bu eşqin ən təbii halıdır. Həqiqətən də, eşqin ən gözəl halı onun çətinliyi, mümkünsüzlüyü, əlçatmazlığındadır. Qısacıq yaşanıb fərqində olmadığın xoşbəxtliklərdə, gözlərini yumduğunda qucaq qucağa uzanmağın verdiyi hüzurda, bədənini isidən nəfəsdə, içinə çəkdikdə ciyərini tamamilə dolduran qoxuda.
Eşq davamı olmayan, amma yaddaşda yaşayan həmin anlardır. Əsl eşq obsessiya yaradan, səni ona bağlayandır deyəsən. Hər anı, hər əşyanı, hər toxunuşu xatirəyə çevirmək. Yəqin ki, insan ən çox itirəcəyini bildiyi şeyi bu qədər möhkəm mənimsəyər.
Böyüdükcə obsessiyamın fərqinə varıram, bu obsessiya “yaşanmışlıq” hissinə duyduğum bağlılıqdı. Məncə eşq sahib olmaq yox, xatırlamaq, yaşamış olmaq, içində yaşatmaqdır.
+4 əjdaha
3. orhan pamunk bu kitabi yazarken hem de 90ci illerden kitabda adi kecen evi alib ve icerisine romanda olan butun esyalari yigib. bugun orda oldum, adamin cekdiyi 4000 den cox siqaret orda divra iyneyle sancilib. super bir yerdi.
http://i.hizliresim.com/ZAJDmz.jpg
+1 əjdaha
4. orhan pamukun nobeli aldıqdan sonra yayımlanan ilk əsəri. eyniadlı muzeyi açdıqdan sonra yazdığı son sözdə "mən əşyalar toplayırdım və onlara baxıb əsər yaratdım" demişdir.
--spoiler--
--spoiler--
hadisələr 70-ci illərin ortasından başlayaraq 2007-ci ilə qədər davam edir. kemal zəngin bir burjua ailəsinin övladıdır, varlı və burjua ailəsindən sibellə evlənəcəkdir. getdikləri mağazada kemal uzaq qohumu olan füsunla qarşılaşar və istəmədən özünü ona yaxınlıq quran yerdə tapar. hadisələr davam etdikçə füsunla "merhamet apartmanı"nda uzun uzun sevişmə səhnələri haqda danışılır. kemalın hələ də sibellə münasibəti davam etməkdədir, nişanlarına başqasının adını silərək füsun və ailəsini çağırar. burada füsun orhan pamukla rəqs də edər hətta, sonra kemalin işyoldaşlarının sibellə kemalin iş otaqlarında yaxın zamana qədər sevişdiyini eşidib əsəbləşər və cəzalandırma müddəti başlayar. kemal dəli-divanə olub istanbul küçələrinə düşər, hər küçədə gördüyü qadını füsuna bənzədər, onu tapmağa çalışar, heç cürə tapa bilməz. nəhayət füsunu tapdığında sibellə ayrılmışdır, fəqət füsun da evlidir. səkkiz il həftədə iki-üç dəfə olmaqla füsungilin evlərinə gedər, burda əşyalar oğurlamağa başlar. daha əvvəl də füsunun toxunduğu əşyaları sevişdikləri evə yığae, onlara toxunaraq təskinlik tapardı, amma getdikcə bu iş maniya halına çatar. biz əşyalar haqqında səhifələrcə durmadan oxuyuruq, oxucu bezir və orhan pamuku söyür və kitabı yarımçıq buraxır.
--spoiler--
--spoiler--
hekayənin bundan sonrası üçün özünüz oxusanız yaxşı olar, amma mən ona görə spoiler verdim ki, tərifləyib sizi kitaba yönləndirməkdən daha çox, süjeti və əsasən kitabın nəyə fokuslandığını biləsiniz ki, oxuduğunuz zaman xəyal qırıqlığına uğramayasınız. kitabı gözəl edən əsas məsələ əşyalardan ibarət muzeydir ki, muzeyin girişində biz böyük divarda hər birinin altında tarixi yazılmış 4203 siqaret kötüyü ilə qarşılaşırıq. muzeydə təkcə füsunun əşyaları deyil, orhan pamukun istanbuluna canlı şahid oluruq.
hamısını göstər
