həyatın nə qədər cındır olduğunun anlaşıldığı anlar
| anket360,986 | 653 | 3069
əjdahalar googlla
sözaltı günlük - sözaltı etiraf - sözaltı sözlük - yazarların hazırda düşündükləri - ataya demək istənilənlər - düşün ki o bunu oxuyur - keçən ayın ən bəyənilənləri - ikinci qarabağ müharibəsi - azərbaycan
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 860için sikdiyim pult hardadı....
evdəkilər söyürdülər ki, hardasan bu vaxta qədər deməmişdik filan vaxt evdə ol. atam da nə qədər əsəbləşsə də, söhbəti təxminən başa düşmüşdü deyə heç nə demədi. güc bəlaynan 15 dəqiqə qalmış təyyarəyə çatdım. telefonu söndürməmişdən qabaq zəng vurdu dedi ki, sənə verdiyim filan kitabı aç, içində məktub var. təyyarəyə oturandan sonra oxuyarsan. oxumaz olaydım. o 5 saatlıq yol neçə keçdi. necə gedib çatdım bilmirəm. o məktubu oxuduğum an həyatın nə qədər cındır olduğunun anlaşıldığı anlardan biriydi. keçdi sonra.
həkimlərin cındırlığı ucbatından bir körpənin həyatı qaraldı, illər boyu əzab çəkdi, cəmiyyətdən izolyasiya oldu, vəziyyəti getdikcə pisləşdi, pisləşdi.
axırı dedilər ki, bu belə olmayacaq, əməliyyat lazımdır. valideyn üçün övladından dünyada əziz heç nə yoxdur, əlindən gələni elədilər, amma pul məhduddur, bir yerə qədərdir, orta statistik azərbaycan ailəsinin gücü ancaq buna çatırdı. bu isə kifayət deyildi.
ürəyi yanan, xeyirxah gənclər kampaniya başlatdılar, əvvəlcə qanvermə, hər gün üçün qan balansı, sonra isə xeyriyyə aksiyası. hər kəs əlindən gələn qədər kömək etməyə çalışdı, ümidlər artdı, üzümüzdə nur yarandı.
amma bu xəstəlik çox oğraş şeydi, dirəndikcə dirəndi, "müalicəyə çox böyük pul lazımdır" dedilər, imkanlılara müraciət etdilər, vəziyyət heç ürəkaçan olmadı, imtina edənlər də oldu, "mən sağalmayacaq xəstəyə sərmayə qoya bilmərəm" deyən dırnaqarası ulduzlar* ulduz - şəxsiyyətsiz deyək da oldu. kefimiz getdikcə pisləşdi, pisləşdi.
amma gənclər mətin idilər, yolundan dönmədilər, kifayət qədər vəsait topladılar, mərkəzi klinikanın 30km yola 700 manat istədiyi təcili tibbi yardım maşınında hava limanına, ordan da müalicə alacağı xəstəxanaya yolladılar. ümidlər böyük, inancımız isə zirvədə idi.
xəstəxanadan xoş xəbərlər gəlirdi, nərmin özünü yaxşı hiss edir, deyib gülürdü, dostların paylaşdığı şəkillərə baxıb rahatlayırdıq.
amma həyat həmişə filmlərdəki kimi olmur, ay brat. bir gün birdən birə pis xəbər aldıq. çox qorxduq, amma yenə də ümidimizi itirmədik, nurçusundan tutmuş ateistinə kimi "inşallah yaxşı olar" dedik.
amma elə olmadı. bu dəfə də möcüzə baş vermədi. həyat yenə öz cındırlığını bizə nümayiş etdirdi. ümidlər yenə öldü, yenə bədbinlik gəldi. və yenə biz heç nə edə bilmədik. əlimizdən gələni elədik, amma yenə olmadı.
sonra deyirlər xoşbəxtlik belə, həyata pozitiv baxmaq elə. soxdum belə həyata.
həkiminin qəssab, müğənnisin alverçi, xəstəxanasının dələduz olduğu bir ölkədə nəyə baxasan pozitiv? necə baxasan ala?
"çocuklar öldürülmesin
şeker de yiyebilsinler."
çox şey deyil.
üzv ol