həyat çox cındırdı ona görə böyük danışmamaq lazımdı. hər nə qədər əsəbi olsan da , haqlı olsan da elə əyilir ki insan , heç kimi qınamamalı. Çünki qınadıqlarımıza görə qınanmadan yaxamızdan əl çəkmir bu həyat. indi sadəcə özümədi bu əsəbim , hirsim. O entryni oxuyan istənilən insan ordakı oğlanı oğraş məni də yüngül bir qız kimi tanıyıb qınaya bilər. Siz o entryni oxuyursuz mən isə yaşamışam. özümə haqq qazandırmıram , amma heçnə göründüyü kimi də deyil. O entryni yazanda o qədər haqlı hiss edirdim ki özümü, o qədər əsəbi və xəyalqırıqlığına uğramış , heç vaxt bağışlamayacağımı , o insanı heç vaxt görmək belə istəməyəciyimi düşünürdüm. Mən günahsız idim o da günahkar. Mən ən doğru idim o ən yanlış.
Frida kahlonun bir sözü var: "Birini heç vaxt əfv edə bilməyəcəyinizi anladığınızda ondan vazkeçərsiniz, heç vaxt vazkeçəbilmədiyinizi anladığınızda isə əfv edərsiniz. O qədər doğrudu ki. Həyat o qədər cındırdı ki o insanı bağışladığımı heç kimə deyə bilmədiyimdən entry yazıram. Çünki reaksiyalarını təxmin edirəm. "Aydaaa kukla kimi qızsan yenə oo ?" "Qutarmadın o söhbəti ?" "Olanlardan sonra necəə ?"
Həyat çox cındırdı, amma tək istəyim odu ki yenə bu başlığa həmin insanın cındırlığından yazmıyım. Bir tək bunu istəyirəm.
Bu video ilə entryni bitirirəm
(youtube: 
)
)