11 yazar | 29 başlıq | 168 entry
yenilə | gündəm

#son entrylər 168 yeni entry

#sözaltı music   abdul   yazarların ruh halı 2 yazarların istəkləri   psychedelic rock   birdman | kino   karakol   artıq inanmaqdan imtina edilən şeylər   deep web   sözlük yazarlarının xəyalındakı sevgili tipi   Azərbaycanda baş verən qəribə hadisələr   insanı sevindirən şeylər   evrim ağacı | elm   çayxor   yay ayında çay içmək   azərbaycanda kişilik meyarları   sözaltı etiraf   bezmək   sözlük yazarlarının niklərinin hekayəsi   həm uşaq vaxtı həm də indi edilən hərəkətlər   gecəyə bir mahnı paylaş   weltschmerz   sözaltı sözlük   iowa   svidanie   bal porsuğu   eruv   yom kippur   roş haşanah   jese rodriguez   kosmos | elm   flo   balkonda ip atlayan qonşu   sözaltı günlük   yael naim   siqaret   kişinin oğlu olar   sözlük yazarlarının qəribə zövqləri   qəribə yuxular   helena bonham   yazarların hazırda düşündükləri   sevgililər günü   amerika deyiləndə ağıla gələn şeylər   çirkin olmaq   samuel umtiti   ernesto valverde   yazarların nifrət etdiyi baş məşqçilər   öyrənildiyində nə qədər cahil olduğunu göstərən sadə məlumatlar   araz slang   zəngəzur dəhlizi   yazarların doğum günü tarixləri   sözaltı radio   rotator cuff sindromu   l carnitine   sigma kişi   azərbaycan dilindəki ən gözəl söz   gustavo fring   uşaq ağlı ilə inanılanlar   mizantropiya   sözlük yazarlarının ən pis vərdişləri   yazarları düşündürən suallar   dəccal   evləniləsi qız tapmamaq   sözlüyün ən sevilən yazarları   sevilən mahnının ən vurucu cümləsi   duşdaykən ağıla gələn dəxlisiz fikirlər   qəribə təsadüflər   rus dilini bilməyib rusca danışan tiplər   suspension of belief   sağ qalanların uşaqlarıyıq   sevgili xanım milenaya   rainbow kiss   dagur kari   eskil vogt | kino   zack galifianakis  









maladaptive daydreaming

| sağlamlıq

facebook twitter əjdaha lazımdı   googllalink
borderline personality disorder

    1. illərdir məni narahat edən, sadəcə məndə olduğunu düşündüyüm problem. axır ki, adını tapdım və yalnız olmadığımı öyrəndim. bəs bundan sonra problemim aradan qalxdımı? yox. hətta başqa ölkələrdə insanların bunu daha ciddi qəbul etməsi, psixoloq, psixiatrları gəzməsi, min cür dərman qəbul etməsi, mənimsə illərdir ağzı açıq havaya baxmağım dərdimi daha da artırdı. bu bildiyiniz xəyal qurmaq deyil. əgər çox xəyal qurduğunuz üçün bu problemi yaşadığınızı düşünürsünüzsə yanılırsınız. bu bizim xəyal dünyamız deyil, yaşadığımız ayrı bir dünyadır. hətta real həyatdan daha çox orada yaşayırıq. min cür ssenarilər yazıb, obrazlar yaradıb illərlə orada yaşayırıq. ən pisi isə bir çoxumuz bunu sadəcə beynimizdə yox, real olaraq canlandırırıq. daimi olaraq öz-özünə gülən, qəribə hərəkətlər edən insanlar gördükdə bilin ki, belə bir problemi ola bilər. bu başlığı açmaqda məqsədim isə, bəlkə mənim kimi uzun müddətdir bunun nə olduğunu bilmək istəyən varsa, az da olsa kömək edə bilməkdir. kömək dediyim isə, sadəcə adını qeyd etdim, necə aradan qaldırılacağını heçkim bilmir.
    2. psixiki "xəstəlik"dir. tibbdə mental disorder (psixiki pozuntu deyək) deyil, bilinən bir müalicəsi yoxdur, sadəcə bəzi mütəxəssislərin fikrincə pozuntu sayılır.
    maladaptive daydreaming-gün ərzində çox tez-tez, intensiv şəkildə xəyal qurmaqdır və bu xəyal qurma prosesi normal həyat prosesinə mane olacaq səviyyədədir. hətta qarşıdakı şəxslə dialoq zamanı onun dediyi hansısa söz xəstənin fikrini yayındıra və onu yenidən xəyal dünyasına apara bilər. "xəstə" öz obrazlarını yaradır, ssenarilər yazır, onların vasitəsilə başqa bir "həyat yaşayır". bilinən qədərilə (və ya bildiyim qədərilə), xəyal quran şəxs reallıqla xəyalı ayırd edə bilir, lakin xəyal qurmaqdan əl çəkə bilmir, hər fürsətdə xəyal dünyasına qayıdır. xəyal qurma prosesi çox bölünərsə və ya xəyallar arasında uzun fasilə yaranarsa, şəxsdə anormal (əsəbi) hallar baş verə bilər. fikirləri daima xəyallarında olduğundan, müəyyən üz mimikalarının tez-tez təkrarlandığını müşahidə edə bilərsiniz.
    həkim tərəfindən diaqnoz qoyulmasının bir yolu yoxdur, bilinən bir müalicəsi də yoxdur. amma deyilənə görə ocd (başqa adları ilə, okb və ya sarışan hallar) kimi xəstəliklərdə istifadə edilən dərmanların xeyri ola bilər (o dərmanların heç ocd-yə xeyri yoxdu, qaldı ki belə).
    mən də bir vaxtlar bu haldan əziyyət çəkmişəm, məncə. normal olmadığını dərk edirəm, amma "getsin o günlər, gəlməsin" deyə də bilmirəm. niyəsə özümü xoşbəxt hiss edirdim. daha doğrusu, hiss etdiklərimdə hər hansı bədbəxtlik görmürəm. sadəcə, hər fürsətdə xəyal qurma istəyi bir az əsəb pozan bir şey idi. axşamlar 2 saat tez yatırdım ki, xəyal qurmağa vaxtım olsun. və ya hamamda çox qalırdım, məktəbdəki tənəffüsdən də istifadə edirdim, hamıdan aralanıb xəyal qururdum. bəzən dərslərə qulaq asa bilmirdim. fikrimin dağılacağını bildiyim üçün əvvəlcədən çox diqqətlə özümü dərsə verməyə çalışırdım. işə yarayırdı, çünki dərsin özünə də xəyal kimi yanaşırdım, fokuslana bilirdim. yəqin ki ətrafımın həmişə qaynar olması səbəbindən mənə çox əziyyət verməyib və tədricən yox olub. obrazlarımın bəzilərinin adını unutmuşam, amma ssenarilərdəki ana xətt yadımdadır hələ də -*

    4 əjdaha!

    14.08.2018 11:24, çadralı venera
    3. altı ildir simptomlarına sahib olduğunum və sevməyə başladığım söhbət. yuxarıda deyilənin əksinə yararınıza işlədəbilərsiniz. i guess im autistic.
    hƏddindən artıq psixodelik istifadəsi nəticəsində də yarana bilən disoriyantasiya şeysi. sober maşın sürə bilməmək.
    ayıq xəyalqurma. yuxularında xoşbəxtsənsə ikinci paralel dünya birincinin qabağına keçir və sadəcə xəyal edərək buddaya çevrilə bilirsən.
    müdriklik əlamətidir.

    2 əjdaha!

    30.10.2020 06:58, timidus
    4. uşaqlıqdan yaşadığım bu yaxınlarda yenidən qayıtmış bəlkə də əslində heç getməmiş olan problem. psixologiyada çox vaxt xəstəlik olaraq qəbul olunmur, daha çox şizofreniya kimi mental problemlərin başlanğıcı hesab olunur. hardasa 6-7 yaşım olardı, bilən bilir tək uşaqsansa sən özün öz əyləncəni yaratmalı olursan. nə isə, mən də başladım özümə belə əyləncə yaratmağa. saatlarla otağımda tək otururdum və xəyallar qururdum. məsələn, xəyalımda mən noorchester yox bir "x" idim. orda tək uşaq da deyildim, azərbaycanda deyildim və s. belə şeylər. bu hardasa 10 il flan belə qaydada davam etdi və mən elə bilirdim ki, normal olanda budur. sonralar ərgənlik adlandırdığımız yaş aralığında həyat tərzim dəyişdi. başladım insanlara şans verməyə, bir entry'imdə də qeyd etdiyim kimi ekstravert insanı oynamağa. o sıralar özümlə çox tək qalmırdım deyə artıq xəyalımdakı həyata ehtiyac duymurdum. sonralar yenə 4-5 il sonra elə ki özümlə tək qalmağa başladım (bu öz seçimim idi) dedim "here we go again." yenə xəyalımda başqa bir həyat var və mən bir növ ssenari yazıb orda səhnə qururam. düzdür, çox absurd səslənir, amma ən azından xəyal ilə gerçəyi ayırd edə bilirəm. (təsəlli? hələki şizofren deyiləm lol) o vaxtları anladım uşaq idim əylənməyə ehtiyac duyurdum, amma indi baxıram önümdə o qədər dəyərləndirmədiyim fürsətlər var ki. bir yandan ucsuz bucaqsız xəyal gücü çox yaxşı bir avantaj ikən, digər yandan sosial həyata bu qədər zərər verməyi o avantajı da aparır. belə, bilmirəm yəni. bəlkə də bununla yaşamağı öyrənmək lazımdır.

    2 əjdaha!

    09.11.2020 01:43, noorchester
    5. Uşaqlığımdan bu yana yaşadığım və zövq aldığım bir xəstəlikdir. Dərsə qulaq asmaq mümkün olmur, çünki beş dəqiqə dinlədikdən sonra xəyala dalırsan. Xəyala dalmaq üçünsə bir söz belə bəs edir. Yatağa tez girməyimə, duşda çox qalmağıma, bir iş görərkən uzamasına və üz-üzə danışıqlar zamanı qarşıdakını tam dinləməməyimə səbəb olur.

    Dıqqılı olduğum vaxtlarda ailəmlə avatar izləyirdik, anime olan. Son havabükücü idi deyəsən, unutdum. Orada alovçulardan qız var idi, azula. Ondan dəhşət xoşum gəlirdi da. Əllərindən elektrik fışqırtmağı məni dəhşət etkilemişdi. Sonra Sukini (makyajlı qız) gördüm və ona da vuruldum. Xəyalımda isə Azula ilə flörtləşib, suki ilə sevgili idim. Bir il sevgili olduq, hər şey zor idi. Məktəbdən tez qaçıb düşünürdüm. Birlikdə sahildə voleybol oynayırdıq, shopping fln edirdik, nəm birlikdə yatırdıq. -* *

    Azula ilə də flörtləşirdim da. əlindən elektrik atmağı filan öyrədirdi və s. Unutmuşam. insanlardan o qədər kəsilmişdim ki, artıq salam da vermirdim. Sayan da yox idi, vapşe kefimcə idi da. Oturub rahat qururdum. Narahat edən yox, bir şey yox. Sonra da naruto izlədim və mən dəhşət qaza gəldim. Əlimdə rasengan düzəltməyə çalışıram, chidori edib bacıma saldırıram, naruto ilə məktəbdə döyüşürük və mən məktəbdəki qızları qoruyaraq qəhrəman oluram. Gərgin döyüş gedirdi ha, naruto uje max gücündə idi, sasuke də rinneganını açmışdı. Rinnegan favdı da, yer dəyişmə özəlliyi baya işimə yaramışdı döyüşdə -*

    Hiperaktivliklə qarışanda dəhşət bir əyləncə yaşayır da insan. Evə silahlı saldırı etmişdilər və mən sirkdən aldığım xəncərlə evdə saldıranları məhv edirdim, dünya dağılmağına az qalmış flash kimi tez qaçaraq hamını xilas edirdim. *

    Real həyatı yaşamağa əziyyət verir, çünki xəyalda istədiyin hər şeyi edə bilirsən. Bir an içində varlana da bilirsən, istədiyin kompüter seti qarşına gəlir, ideal insanını tapırsan və s. Md ilə xəyal qurub, hiperliklə gerçəkləşdirirsən və bu möhtəşəm olur.

    Böyüdüyün an işin bitir. Həyat üzərinə gəlir, sevdiyin insan xəyalındakı kimi olmadığı üçün dalaşa da bilirsən, özəl həyat sikik dərəcədə olur. Necəsə uniyə girməyi bacardım, amma dərslərə qulaq asmaq dəhşətli dərəcədə qəliz olur, çünki dəhşət maraqlıdı. Bəli, maraqlıdır. Ona görə özlüyümdə dəli kimi araşdırıb, dərsi yarımçıq qoyurdum. Ailənlə vaxt keçirmirsən, çünki düşüncəndəki kimi deyillər, narsistdilər. Əslində xəyal qurmağımın səbəbi də ailəmdən qaçmaq idi. Başqalarının ailəsini görüb, özümünkülərə baxanda pis olurdum. Xəyal qurmaq bütün dərdlərimi unutdurur, hətta güclü də edirdi. Bir vaxtdan sonra sikir. Dəhşət sikir. Çünki qaçdığın hər şey üstünə gəlir və bunun üstünə overthinking əlavə olunanda depressiyadan başqa yol olmur. Hər şeydən kəsilirsən. Xəyal qurmaq, hiperlik, maraqlar əldən gedir. Batırsan. Pessimist xəyallar qurmadan dayana bilmirsən, ağrı-acısı ilə bütün xəyalı real kimi hiss edirsən. Yerində dönmədən dayana bilmirsən. Üstünə əjdaha oturur elə bil. Durub evi kruq atırsan ağrıdan. həyətdə dolanırsan gecə vaxtı ki düşünməyəsən. Hiperlik, maladaptive və overthinking üçlüsünü yaşayan bir insanın həyatda qala bilməsi möcüzədən başqa bir şey deyil.

    Heç vaxt bundan çəkinməmişəm, utanmamışam. Məni hər yerdə dəli deyə çağırsalar da, özüm idim və xoşbəxt idim. Həm insanların gerçək üzünü dərhal gördüm, onları çözdüm. Həm də istədiyim kimi yaşayaraq xoşbəxt oldum. O dövrə qayıtmaq istəyirdim, bəlkə də, amma baya hard idi, qayıtmazdım.

    11 əjdaha!

    17.08.2021 01:54, barracuda

    3 əjdaha!

    28.10.2021 10:37, zazoza

    13 əjdaha!

    08.12.2021 20:31, zazoza


üzv ol