əjdaha lazımdı
izlə
dostlar
mən
googlla
sözaltı sözlük
-
sözaltı günlük
-
sözaltı etiraf
-
öyrənildiyində təəccübləndirən məlumatlar
-
türkiyə
-
türklərin sevilməyən cəhətləri
-
azərbaycan
-
sözaltı jurnal
-
yazarların hazırda düşündükləri
-
ilham əliyev
başlıqdakı ən bəyənilən yazılar:
+7 əjdaha
1. Bu elə bir şeydir ki, dost-tanışın içində dünyanın ən ekstravert, super ünsiyyətcil, ağzını bağlamaq mümkün olmayan şəxsiyyəti olduğun halda dostun sənə desə ki, "al bu telefonu papajhonsa zəng vur pizza sifariş ver" verə bilməyəcəksən. O dəqiqə qaçıb başqasına yıxmağa çalışacaqsan bu məsuliyyəti. Ya da deyə bilməyəcəksən ki, mənim pizzamda ekstra pendir olsun. Ortamın ən əyləncəlisi, kruqun döyünən ürəyi olduğun halda evə qayıdarkən taksi səhv yola girsə "bu yol axı yanlışdır, burdan getməməliyik" deməyə çəkinəcəksən. Deyəcək olsan belə 150 dəfə ürəyində hazırlaşıb lövhəyə dərs danışmağa çıxarmışcasına provasını edəcəksən. Və ən dəhşətlisi də budur ki, ətrafın buna inanmır. Qayıdıb deyirsən ki, introvertəm sən həll elə, üzlərindəki ifadə adam şillə kimi dəyir..
Bir sözlə, dünya bizim kimi bu iki tipin ortasında gedib-gələnlərə çox çətindir.
+6 əjdaha
2. (bax: ambivert)
+3 əjdaha
3. sosiofobik olmağın introvert olmaq olduğunu düşünən adamlardır.
+2 əjdaha
4. "small talk"dan yorulmaq, bəzən söhbət əsnasında həmin adamın üzünə otuz iki diş gülümsəyərkən içindən "evdə hansı marka çayı dəmlədiyin o qədər vecimə deyil ki" deyə düşünüb dilinə gətirə bilməmək, yanaqlarının fake gülümsəməkdən ağrıtması ilə müşahidə olunan vəziyyətlərə məruz qalmaq. ikiüzlülük kimi səslənir, hə? welcome to the real world. insan faktoru, sosiallaşmaq tələbatı olan istənilən yerdə yaşanır. gəlin razılaşaq ki, hər nə qədər bəyənilsə də, heç kəs taleh yüzbəyovun yaratdığı "zəhər tuluğu" personajı kimi ola bilməz, olsa ətrafında adam qalmaz. ona görə də, ekstravert olmağa məcburuq. yaxşı bir iş, gələcək təminatı üçün mütləq "svyaz"ların olmalıdır, hətta əlaqələri geniş olan insanlar daha dəyərli hesab olunur və uğur qazanmaq ehtimalı daha yüksəkdir. bukovskinin bir sözünü oxumuşdum: "people empty me. i need to get away to refill." bir az sadəlikdən uzaq səslənə bilər, amma yaxşı bir kitab oxuduqdan, maraq dairəmə uyğun bir podcast dinlədikdən sonra kimləsə görüşüb vaxt keçirərkən gündəlik qayğılarını dinləmək özümü kiçik görməyimə səbəb olur. normal olan şeylər o qədər dayaz görünür ki, gözümə. bütün elə söhbətlərdən sonra özümdən diksinirəm, hətta o adamlardan uzaqlaşdığım anda özümlə tək qalıb "əsl mən" ola bildiyim üçün rahatlıq duyuram. problem odur ki, "əsl mən" dediyim şəxs tənha hiss etdiyi halda belə, bu tənhalığını başqaları keçirə bilmir, həmin o "boşluq" hissini heç nə və heç kəs doldurmur, hətta o boşluğu daha da böyüdür və sən öz boşluğunda itməkdən qorxmağa başlayırsan.
+1 əjdaha
5. Hamı ilə ünsiyyət qura bilmirəm. 4 illik qrup yoldaşlarımın əksəriyyəti ilə əlaqəm yoxdu. işlədiyim yerlərdə heç kimlə normal ünsiyyət qura bilmirəm. Tanıdığım, dost bildiyim 2-3 nəfər var ki, onlarla bomba kimi söhbət edirəm, day qırğın qiyamət. Bax bu başlıqdakı tipdən olan insanlardan biri də mənəm. Soxalar belə tipə. Ya da ki, diyan e ala bizim tipimizə niyə soxurlar? Soxsunlar elə kruqda hər 3 sözündən 4-nü qarşısındakının uğuruna, "ağıllı×2" danışığına və s. görə "sındırmaq" üçün işlədənlərin mneniyasına blət!
hamısını göstər
