20 yanvar 1990-cı il hadisələri
| tarix60,316 | 77 | 433
əjdahalar googlla
4cü böyük
4cü böyük
4cü böyük
4cü böyük
4cü böyük
4cü böyük
4cü böyük
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 860o vaxt prezidentlərin görüşü olan gecənin səhəri general gəlib briqadamızı döyüş mövqeyinə çıxarmaq üçün həyəcan siqnalı vermişdi. həmin gün və bir gecə əvvəlki hadisələr saat yox e, dəqiqəsinə kimi xatirimdədir, qismət olsa, vaxt edib əsgərlik xatirələrinə yazacam.
mənim xidmətim tank briqadasında olub, texnikalarımızın hər cizgisini əzbərləmişdim. filmlərdə adi şeymiş kimi gəlir, amma 40 tonluq t-72, 13-18 tonluq bmp'lər sönülü halda belə vahiməli durur. qaldı ki, hərəkət halında, xüsusən də bir az qaz verən kimi qabağının qalxmasıyla, 1km o tərəfdəkinə belə qorxu səpələyir. nəysə, sözüm ona, düşün ki, biz atəş mövqeyimizə gedəndə 70-80 dənə t-72, 30-40 bmp-1, bmp-3 ilə birgə, özünün də əlində akms ilə getdiyi halda əsgər cəhənnəm, qorxu içərisində olan maxe, gizir, zabitlər vardı. üstəlik, bu texnikalar onların üstünə gəlmirdi, əksinə, onlar bu cürə texnikaya güvənib gedirdilər erməni qabağına. Amma 34 il qabaq kişilər oldu ki, əlində heçnəsiz, əynində də bircə pencək ilə çıxmışdı o cürə texnikaların qabağına. O vəziyyətdə sadəcə oraya düşmək qırağa, çıxıb hələ "v" pozu vermək üçün nə qədər yüksək cəsarət sahibi olmaq lazım gəldiyini təsəvvür belə edə bilmirəm. Yadıma düşəndə gözümün dolmasını saxlaya bilmirəm.
Anam da o illərdə baş vermiş mitinqlərdə iştirak edibdi, hər zaman söhbət düşəndə danışır o günləri, hər dəfə də bezmədən oturub dinləyirəm. indi istirahət günündən istifadə edib gedirəm yanlarına, söhbət açacam yenə.
Bizim insanımızda tənqid olunası çox mənfi xüsusiyyət var, bu, danılmaz bir şeydir. Ancaq bəzilərimiz Hökumətə olan nifrətini bütün bir xalqa və onun tarixinə proyeksiya edir. Çox dərinə getmirəm, hələ psixoloji olaraq əslində özünə və ailəsinə olan nifrətini öz milli mənsubiyyətinə yönəldənlər də var. Bax bu şeylərə qəti şəkildə qarşıyam. Bilirəm, heç kim istəyərək seçmir öz milli mənsubiyyətini, ancaq here we are. Məncə, hər bir insan tatixindəki fəxarət dolu anları qürurla yad etməyi bacarmalıdır. inanın ki, belə anlar bir ingilisin, bir amerikalının tarixində olsa, bütün bəşər tarixinə diktə edər ki, onlara qiptə edək. Əgər bu gün, bizə hər cürə peysərlik eləmiş bir ssri sistemi altında yaşamırıqsa* bu, indiki sistemdən ötrü ürəyim getdiyi anlamına gəlmir , bunların səbəbkarları həmin bu insanlardır. Bu qədər etdikləri, başlarına gələnlər qarşısında ildə çox yox, bircə dəfə gedib yad etmək, məncə, çətin bir şey olmamalıdır; ən azından bunu, türklər demiş, hakedirlər.
Yaşayanların canı sağ, vəfat edənlərin ruhu şad olsun...
fikrimi ümumiləşdirim. 1) 20 yanvar tariximizin unudulmamalı və unutdurulmamalı olan bir hissəsidir. lakin bu onun bir soyqrım və ya görülməmiş bir faciə olduğu mənasına gəlmir. bunu yaxın bir şəxsi həmin gün tankın altında qalmış biri olaraq deyirəm
2) qorbaçov mələk deyil. lakin ona şeytan demək də biraz ədalətsizlik olardı. bəlkə də, nisbətən yaxın tarix olduğu üçün insanlar belə düşünürlər.
bir şeyi də qeyd edim. bu yazdıqlarım həqiqətdir, doğrusu budur deyə bir iddiam yoxdur. bunlar mənim subyektiv fikirlərimdir. düşüncələrimə qatılmaya bilərsiz ki, buna da hörmətlə yanaşaram.
üzv ol