buludlar
əjdaha lazımdı
izlə
dostlar
mən
googlla
uşaqlıqda allah zənn etdiyimiz şeylər - yazarların paylaşmaq istədikləri şeirlər - #sözaltı şeir - həyatın nə qədər gözəl olduğunun anlaşıldığı anlar - sevil atakişiyeva - sözaltı günlük - bəxtiyar hacıyev - sütlü kakao - fenerbahçe
dostlarının yazdıqları:
bütün keçmiş qızlarıma deyin salamlar
--spoiler--
(youtube: 
)
)gecələri ay olduğu zaman bir yerdə durub buludları seyr edirəm bəzən. bulud olmağı çox istəyərdim və ya bir buludla söhbət edə bilməyi. çox sakit və kədərli görsənirlər.
bəlkə biz də onlara istəmədən ziyan vururuq. hər bir şey kimi onlar da insan zülmünə səssiz qalırlar. düşünün bir hansı qapıağzı xalça qayıdıb deyib ki hər gün palçıqlı ayaqlarınla üstümdən keçirsən. heç olmasa ayaqqabılarını təmiz saxla.
həmişə qaçırlar bizdən, baxdığımız gözlərimizdən. təbiət hadisəsidi bilirəm amma bəlkə bu da onların bəhanəsidi?
yer və ay durur buludlar irəliləyir ya da biz geriyə qayıdırıq.
bu gecə yenə gedirlər. baxın pəncərədən.
Halusinasiya görməsən belə, maddə təsiri altında gözəlliklərimi seyr etməyin də bəsdir. Realda o qədər gözəl deyillər. Çox daha canlı görünürlər. Sehirli göbələklər, lsd kimi maddələr onsuz da insan hisslərini daha da itiləşdirir, iyləmə, eşitmə, görmə başqa bir boyuta keçir, daha üstün forma. Gözlərin sanki 240px li kameradan, 2400pxə keçir.
Fərqi yaxşı bilirəm, çünki mən buludları həmişə sevmişəm. Hər iki formalarını çox yaxşı bilirəm.
Uşaq vaxtı çox sevirdim xüsusilə. Olduğum rayonda və yayları göndərildiyim kənddə ediləcək çox bir şeyim yox idi. Oturub günəşə və buludlara baxırdım. Oçura gedirdik əmimlə məsələn səhər 5dən axşam 5ə qədər, tarlada, başqa nə edəsən? Kitab da oxumurdum uşaq idim. Günəş və buludlara baxırdım. Hətta hansısa təzə şəhərə aparamda evdəkilər bizi,uşaq idik, şəhərləri buludlarına görə müqayisə edirdim. Sanki bəzilərinin buludları daha gözəl olurdu. Yəni olurdu bildiyin, vardır bi elmi açıqlaması mütləq. Bizim rayon ər şeydə itirdiyi kimi, buludlar da da uduzurdu. "Mama buranın buludları niyə daha gözəldi?.."
Sonralar ama, o qədər də zövq almırdım artıq buludlardan - uşaq ikən hər şey yeni, ilk təcrüb olduğu üçün daha böyük sevinc bəxş edir- normal olaraq artıq sıradan gəlirdilər. Gözəl günəşli bir gündə valeh olsam da bəzən, ama bəhs etdiyim hallusinogen canlılığı başqa bir canlılıqdır. Hər dəfə deyirəm ki, görəsən bugün buludlar onsuzda qəşəng olacaqdı yoxsa mən maddə təsiri altındayam dryə belədi? Yoxsa o onsuzda orda və gözəl idi ama mən görmürdüm? Baxsam da görmürdüm?
Diqqətli baxsan əgər, buludları üstdə yox, altda təsəvvür edə bilirsən və möhtəşəm bir hissdir. Sanki buludların üstündə bir sivilizasiya kimi təsəvvür edirsən olduğun yeri.
Əsas onu deyirdim ki, xəyal qurmaq və hallusinasiya görmək üçün təbiətdəki ən əlverişli hadisələrdəndir. Məsələn ağaclara ya otlara baxıb xəyal qurmaq tam alınmır. Alınır, onun da öz yeri var ama buludlar da daha asandır. Otlarda bir xəyal bir görüntü yaradarkən xəyalgücünlə, sağdan soldan hansısa gözlər sənə baxırmış kimi hiss edə bilərsən, ya otların içindən xəyali bir yaratıq çıxıb danışır öz özünə, idarəetmə asan olmaya bilər.
Ama buludlarda, sənin istəmıdiyin heçnə yoxdur. Və dincdir.
Günəşli bir yay günü yaşıl ağaclar və üstündə də buludlar. Həmişəmi belə gözəl idilər?
(italik: Bu aşağıdakı şeiri, şeir də deyil heç bir yazı deyim, yazını elə günlərin birində yazmıştım. Daha doğrusu buludların mənə dediyini yazdım sadəcə, musiqinin ritmləri sanki bu sözləri deyirdi və oynayırdılar. Kədərlə qarışıq sevinclə ağlayırdılar. Yorğun idilər. Axşam idi, və sonda ay buludların arasından yüksələrkən, günəş obrazına bürünürdü. Bir tanrıça olaraq məni bağışlayırdı):
https://xancano.wordpress.com/2015/12/26/gunəs-tanrisi/
hamısını göstər