18. doğulursan, hər dəfə ağlayanda sənə yemək verirlər filan. sonra 3-5 yaşlarına çatırsan. başlayırlar, "ora getmə, onunla oynama, orada xoxan var, polis əmi aparar ha səni" zırt pırt. təbrik edirəm, yoldaş. sənin də poxun çıxacaq. nə isə. sonra təhsil dövrü başlayır. onda da "dərslərini oxu, oxu dərslərini" sözləri gündə azı 999 dəfə deyilir. ən maraqlısı da odur ki, bu sözləri deyən valideynlərin övladları çox vaxt oxumurlar.
məktəb, universitet qurtarır. onda da "iş tap" deyə-deyə qalırlar. bədbəxt gənc nə qayırsın. gedir iş tapır.
vəəə ən nəhayət! gəldik əsas məsələyə... "evlənmək". yəni "bu vaxta qədər mənə baxmağın üçün əlləşdirdim, indi də mənə körpə lazımdır oynamaq istəyirəm" sözüylə öz övladından da sistemə qurban verilməli olduğunu tələb edir. vəssalam... hər valideyn öz eqolarını övladının həyatından üstün tutur. fərqi yoxdur. nə olsun ki bəziləri yemir övladına verir?! istisnalar mühakiməyə mane ola bilməz.
hə, öz valideynlərimə gəlincə nə yazım? 1 yaşımda boşanıblar. (əslində mən bunun yaxşı tərəfini görürəm).
atamın mənim saçlarıma, geyimimə, zövqümə, xasiyyətimə qarışması dözülməzdir.