şair nə tez qocaldın sən nədir

+12 əjdaha

1. bir səməd vurğun şeiri

nemətsə də gözəl şer,
şair olan qəm də yeyir.
ömrü keçir bu adətlə,
uğurlu bir səadətlə.
görən məni nədir deyir:
saçlarına düşən bu dən?
şair, nə tez qocaldın sən!

dünən mənə öz əlində
gül gətirən bir gəlin də
gözlərində min bir sual
heykəl kimi dayandı lal...
o bəxtəvər gözəlin də
mən oxudum gözlərindən:
şair, nə tez qocaldın sən!

ovçuluğa meyil saldım,
gecə-gündüz çöldə qaldım,
dağ başından enib düzə
bir ox kimi süzə-süzə
neçə ceyran nişan aldım;
cavab gəldi güllələrdən:
şair, nə tez qocaldın sən?

bəzən uca, bəzən asta,
ötür sazım min sim üstə.
andı yalan, eşqi yalan,
dostluğu da rüşvət olan,
ürək yıxan bir iblis də
üzəvari deyir hərdən:
şair, nə tez qocaldın sən!

saç ağardı, ancaq ürək
alovludur əvvəlki tək.
saç ağardı, ancaq nə qəm!
əlimdədir hələ qələm...
bilirəm ki, deməyəcək
bir sevgilim, bir də vətən:
- şair, nə tez qocaldın sən!

1 il sonra fərqinə varılan detal: sözlük yazarına göndərmə varmış

+4 əjdaha

2. yadımdadı, ibtidai sinifde iken müellimemiz istediyimiz şeiri öyrenmeye vermişdi, bibim edebiyyat heveskarı olduğu üçün ona zeng etmişdim, o da mene bu şeiri demişdi öyrenmeye, o deye deye men de hevesle vereqe yazırdım telem telesik.
bütün gece bu şeiri öyrenmişdim, seher de böyük 5 üstegel almışdım.
hele de yadımdan çıxmayan gözel şeir.