gələcəkdəki özünə məktub

Məncə Gələcəyə məktub yazmaq ən yaxşı yoldur hədəf seçmək, keçmiş səhvləri bir daha gözdən keçirmək və özünü tanmaqla bağlı. Məktubun məzmunu olduqca fərqli ola bilər. Bəzən darıxıb pəncərədən tutqun səmaya baxanda, bəzən də etdiyin səhv səni əvvəlkilərdən daha çox incidəndə, Arada bir də sevgiyə ac olanda, kiminsə səmimi bir sarılmağına ehtiyyacın hava, su qədər lazım olanda edərsən bunu. tez haradansa qələm və kağız götürərsən əlinə. Yazarsan eləcə, dərdləşərsən gələcəkdəki özünlə. Ondan hətta cavab da istəyərsən, sanki xəyallarındakı "gələcək sən" artıq aşıb bu kimi problemləri. Təbii ki məktub işini daha çox sıxıntılarımız bizə dözülməz gələndə edirik. Amma şən günündə də gələcəkdəki özünə zarafatla bir kəlmə nəsə demək olar.(düzdü 10 il sonra bu zarafatı oxuyanda bəlkə sənə bərbad gələr və utanarsan özündən) istəsən məktubu saxlayarsan, içində adı keçən çox sevdiyin birini itirəndə göz yaşlarınla təzədən oxuyarsan və yaxud hədəfinə doğru olan yolda çəkdiyin əziyyətdən yorulanda bir dəfə də üstündən keçərsən saralmış məktubun bu da sənə stimul olar. Ya da heç saxlamazsan amma qəlbinin ən dərinliklərində qalar bir yerdə. Onu o an xatırlayarsan ki keçmişdə özünə verdiyin məsləhətlərə qulaq asmağın zamanı çatıb. Ya da istəsən məktubu bitirib, üstünə oxumalı olduğun zamanın tarixini yazarsan. O tarix ilk günlər heç yadından çıxmaz və zibilə qalmışa bax ki o tarix gələndə artıq məktubu unutmuş olarsan və bir gün pis bir hadisə səni keçmişinlə üzləşdirəndə məktub üzünə dirənər ki "di indi oxu məni". insanı özü ilə dost edər bu məktub, arada illərlə yaş və düşüncə fərqi olan iki insanı, eyni talehi yaşayan, eyni insanları sevən iki insanı dost edər.

azərbaycan mentaliteti

Çox dərin başlıqdı bu. Mentalitetimizin min şükür heç bir əksiyi də yoxdu artıqları var ancaq. Hansı ki, bu artıqları üstümüzdən atsaq biraz daha rahat yaşayarıq. Amma get-gedə hər şey pisləşir. Texnologiyanın inkişafı ilə bərabər hər kəs sosial platformalara çıxış əldə edir. Hər kəs öz reallığını öz düşüncəsini inancını və mentalitetini ən doğrusu imiş kimi ortaya çıxarır və düşüncələri hələ də bunlarla bağlı tam formalaşmamış olan uşaqlarda və yenitetmələrdə kokteyl sindromu(özüm goplamışam bunu - yəni hər şeyi bir-birinə qatmaq) yaradır. Bu uşaqlar böyüyəndə necə insanlar olacaq tam əminliklə bilmirəm amma düşüncələrim mənfidi. Mentalitet hal-hazırda ən çox dildə gəzib də, heç kimin bir yerinə almadığı bir şeyə çevrilib. Sadəcə meyardı artıq bu... bütün gün qeybət edən bədbəxt güllü tumanlı qadınların meyarı. Onlar kim bu meyardan azca kənara çıxsa o güllü tumanla adamı boğacaqlarmış kimi qeybətini edərlər. onsuz bir qadın qonşuları qeybət etməsin deyə işdən(hansı ki evə gec gəlməli olur və ya iş yoldaşları daha çox kişidi) çıxmayacaq. Sadəcə fikir verməməyi öyrənəcək. Yaxud başqa nümunə verim bir qızın ürəyi tez tez başqa kişilərin cinsi orqanlarını görmək istəyirsə o güllü tumanlı xalalara niyə qulaq assın ki? Niyə onların sözlərini özünə dərd etsin? Bir də yeni bir kərtənkələ növü var. Mentaliteti ancaq qadınlar üzərində əxlaq meyarı olaraq görək aspidoscelis "qaqaus". Bütün gün sosial şəbəklərdə "gəlin" axtaran, nə özünə nə yaxınlarına bir xeyri dəyən, bir iki ucuz fahişə ilə yatıb özünü playboy zənn edən, tanıdı-tanımadı qızların adına ləkə yaxan, evlənəndə arvadını çölə çıxmağa da qoymayan(çünki bütün kişiləri özü kimi bilir, amma bilmir ki özü hələ kişi deyil). necə deyirlər "müsəlmanlar mükəmməl deyil islam mükəmməldi"(sadəcə deyim olaraq), bunda da mentaliteti bu günə qoyan elə bizik. Mentalitet xalqın ruhudu, psixologiyasıdı xəstə insanlar da yetişəndə xalqın ruhu da xəstə olur. Necəki mentalitet anidən yox olsa milli orgiya təşkil etməyəcəyik(bunu düzgün oxu və səhv başa düşmə "etməyəcəyik" dedim yəni mentalitetsizdə əxlaqlı insanlar ola bilirik), eləcə də mentalitetlə(təbii ki bir iki istisna var) də normal yaşaya bilərik. Ümumiyyətlə mətnim istisnalarla doludur.

yazarların tanrıya demək istədikləri

Qabağımda uşaq yıxılanda bəzən kömək edirəm bəzən yox. Etmədiyim zamanlar, bilmirəm məni hansı qüvvə saxlayır bunu etməyim deyə, qəribə vicdan əzabı çəkirəm. Müəyyən qədər də günahkarlıq. Sənin qarşında tarix boyu milyardlarla insan yıxılıb(yıxılmaq sözdü də bir-birinə nələr edib bilirsən) amma heç nə etməmisən onlara. Məndən daha qəhbəsən yəni nə haqqın çatır məni yandırmağa? Yanası olan varsa sənsən. Yoxsa bəzi düşüklər kimi soruşmayacam niyə bizi yaratdın falan... bəlkə elə biz səni yaratmışıq?! Bu daha məntiqə uyğundu amma sənlə söhbət edirəmsə sən də varsan mən də varam.

güldürən hadisələr

Son zəngdən 1 ya 2 gün əvvəldi. Nəsə gəlmişik məktəbə uşaqlarla. Hərbi kabinəyə təpilmişik. Orada da hər cür şey var maket qumbaralar, minalar və 1 dənə də xərək. Bir birimizi xərəyə qoyub aparırdıq əylənməkçün guya. Sonra ağıllının biri dedi gəlin film çəkək. Hər nəsə baş rol mən oldum. Filmi danışım aq: Kimsə qumbara atır yerə mən yaralanıram məni xərəyə qoyub aparmalıdılar amma tam elə olmur. Mən yaralanıb yerə yıxılandan sonra uşaqlar ki gəlir məni qaldırıb xərəyə qoysun bir dən ağzıma bərk bir şey dəydi maket qumbara. Təzədən sərildim yerə əlimi ağzıma apardım ki təmiz qan. Amma di Caprio kimi rolumdan çıxmadım da... qoydular xərəyə məni apardılar tibbi ləvazimat çantasından köhnə pambıqları tənzifləri basırlar ağzıma. Bir tərəfdəndə video çəkirlər aq. Mən də o qumbaranı atanı söyürəm ancaq. Mən o videoya azı 6-7 dəfə baxandan sonra tapdım hansı qəhbə imiş ağzıma qumbara atan. Mənim ağzıma qumbara dəyən vaxt deyir ki "kiməsə soxdum ə". Dodağımın üstü yara olmuşdu son zəngdə 1-2 qalmış.