Streak hər gün ən azı 1 post yazanda artır. Bir gün boş keçsə sıfırlanır. Streak uzun olduqca od böyüyür!
×
Yazı Saatları
Tip: gecə quşu
Pik saat: 00:00
Gecə (00-06):168 post
Səhər (06-12):59 post
Gündüz (12-18):221 post
Axşam (18-00):374 post
Saat diaqramı yazarın gün ərzində nə vaxt aktiv olduğunu göstərir. Qırmızı = ən çox post yazılan saatlar. Yaşıl = orta aktivlik.
×
Səviyyə Sistemi
Səviyyə 3: Çırak
XP: 391 (karma əsasında)
Növbəti səviyyəyə: 209 XP qalıb
Səviyyə karma əsasında hesablanır. Karma = reytinq + entry sayı + wiki töhfələri. Hər səviyyə üçün daha çox XP lazımdır. 25 səviyyə var: Yeni-dən Tanrı-ya qədər.
×
Yazı Statistikası
Təxmini söz sayı: 123,474
Toplam simvol: 740,846
Orta entry uzunluğu: 901 simvol
Kitab ekvivalenti: ~1.8 kitab (70K söz/kitab)
Söz sayı entry-lərdəki simvollardan təxmin olunur (orta 6 simvol/söz). Kitab ekvivalenti standart roman uzunluğuna (70,000 söz) əsaslanır.
1983-cü il doğumlu amerikalı aktrisa, rejissor, senarist.
məktəb vaxtı balet və rəqslə məşğul olub, lakin davam etməyib bu sahədə. daha sonra özünü aktyorluqda sınayıb. "frances ha"(2012) filmində oynadığı rola görə golden gobles mükafatı qazanıb.
2017-ci ildə rejissoru olduğu "lady bird" filmi oskara namizəd olmuşdu. bununla da, oskar tarixində "ən yaxşı rejissor" mükafatı üçün namizəd olan beşinci qadın rejissor idi.
2019-cu ildə yayımlanmış "little women" filmi də olduqca yüksək rəğbət gördü.
yeni filmi "barbie" 2023-cü ildə yayımlanacaq. baş rolda isə margot robbie var.
Greta mənim qəlbimdə "frances" obrazı ilə qalıb. bu səhnəni də qoyum burada qalsın. izləməniz tövsiyyədir: frances ha - monolog
ciddi-ciddi bunu düşünürəm. uniersitetə qəbul olduğum vaxtdan ölkədən çıxmaq üçün planlar qururam. magistr səbəbiylə gedim, orada iş tapım, oralara da yerləşib yaşayım. hələ heç dəqiq ölkə filan da seçməmişəm, məqsədim sadəcə bu bataqlıqdan qurtulmaqdır. burada məni boğan çox şey var çünki.
keçən il yazdığım günlüyü oxuyuram gecə, bayaa bi ümidliymişəm ki, bu vaxt artıq qərarımı verib hərəkətə keçmiş olacağam. amma indi ortada heç nə yoxdur. gedim, ya getməyim, onu da dəqiq bilmirəm. çünki artıq daha vecsizəm ətrafda baş verənlərə qarşı. üstəlik gözlənilməyən çox şey yaşandı. artıq daha realist və soyuğam, çəxıb getməyin, orada yaşamağın o qədər asan olmadığını qəbullanmışam. ciddi maddiyat və çalışmaq tələb edir. pul üçün ailəmə müraciət etmək istəmirəm, qürurum götürmür. üstəlik onsuz da həll edəcək problemləri var, paz olmayım. heç şübhəsiz, birmənalı da yanaşmayacaqlar. narazılıqlar olacaq.
həm də ki... bu bataqlıqdan getməyi bacarsam da, özümdən və problemlərimdən qurtula bilməyəcəyəm. artıq hər məyusluğumda günahkar ətrafı görmürəm, düşünürəm, mənim də səhvlərim var axı.
məsafələrə öyrəşik bir insan olmuşam həmişə. ayrılıqlar başda çətin gəlir, emosional oluram. amma öyrəşəndə darıxma duyğum yox olur sanki. amma sevdiklərimi burada qoyub getməyə göz yumarammı, bilmirəm. pis vəziyyətdə olan birilərini gördükdə daim kömək etmək istəyirəm. mən getsəm kim qalar onların qayğısına? amma belədə də onsuz soyuq insanam, adətən yaxşı gün, pis günlərdə insanların yanında ola bilirəm.
sözlükdə tez-tez rast gəlirəm, *timidus* və digər xaricdə yaşayan yazarlarımıza çoxları "çıxıb getmisiz, kef edirsiz. nə dərdiniz ola bilər ki?" düşüncəsiylə yanaşırlar. amma belə düşünəndə, heç də asan deyil çıxıb getmək. əksər sevdiklərindan uzaq düşüb tamam yeni bir dünyaya atılırsan. bəzən insan elə bir ruh halında olur ki, tək ehtiyacı olan sevdiyi, dəyər verdiyi yaxın birinin isti qucaqlamasıdır...
*dostoyevski*nin "cinayət və cəza" romanında rast gəlib çox bəyəndiyim bir ifadə, fikir, ya sosial davranış deyim.
"-bu qürurun nəticəsidir ki, bizim məişətdə hər kəs üçün məcburi olan bəzi ictimai ayinlərdə bir çox yoxsullar "başqalarından geri qalmamaq üçün", həm də "məzəmmət" edilməsinlər deyə, var-yoxdan çıxır, bütün yığdıqları pulları son qəpiyinə qədər xərcləyirlər... bu *qürur* və *şöhrətpərəstlik* azarı bəzən ən yoxsul, ən qıpıq adamlarda əmələ gəlir; arabir bu onlarda şiddətli, əsəbi bir ehtiyac şəklini alır."
fikrimcə, xüsusən yoxsul insanlardakı özünü göstərmək və şöhrətpərəstlik istəyini gözəl təsvir edən ifadədir. sanki, heç kimdən geri qalmadıqlarını sübut etməyə çalışırlar. *kütlə psixologiyası*nın axınına qarışırlar bir növ. ac qalsalar, sağlamlıqlarını itirsələr belə, xarici zəngin görünüş və dəbdəbəni gözlərində çox böyüdürlər. xüsusən qadınların zəncir kimi qat-qat qızıl sepləri, bahalı, amma uyğunsuz geyim kombinasiyaları, borcla belə olsa alınan gərəksiz *cehiz*, imkan xaricində alınan bahalı maşın və telefonlar. ehtiyac olmasa belə, həmişə nəyisə sübut edib sərgiləmək istəyirlər.
həmişə canımı sıxan bir şey olub. çünki, getdiyimiz mühitdə nə yaşıdlarım olub, nə də sözümün tutacağı birisi. etikadan kənar olur deyə telefonla oynaya bilmirəm, elə məcbur böyüklərin 99% sıxıcı olan söhbətlərinə qulağ asıram, gözüm də divardakı saatda qalır. söhbətlə mənim fikrim zidd olanda istəyirəm danışım, amma sonra içimə soxub otururam. bilirəm ki, böyüklərə heç nə izah edə bilməyəcəm, elə öz fikirlərini mənə yeritməyə çalışacaqlar.
çox yaxın qohumumuzun uşağı dünyaya gəlib, bacımla onlara getmişdik bu yaxınlarda. qızla uşağı idi evdə, sonra təsadüfən qızın 2 yaxın qohumu - bacı-qardaş gəldilər. ilk dəfə idi ki, sıxılmadım qonaq gedərkən. 5 nəfər gənc, xeyli fikir mühazirəsi, zidd fikirlərə də hörmət edirdik, müzakirə aparırdıq. səyahət, siyasət, təsərrüfat, sistem, təhsil, sağlamlıq, day hər mövzudan danışdıq. ortam gənclər olanda maraqlı olur. vay o günə ki, böyüklər danışsın, sənsə boşqabdakı yeməklə baxışıb vaxtın keçməsini gözləyəsən.
sözlüyük qurucusu 1 nəsil əcdad yazar.
bu günlərdə özü də xəbərsiz olaraq bizlərə həyat dərsi keçmiş, insanın zamanla necə dəyişə biləcəyini bir daha göstərmişdir. bir vaxt *pişiklərə həddindən artıq hörmət edilməsi problemi* (#304336) deyə başlıq açmışdı, indi də pişik saxlayır (#333691). məndən eşitmiş olmayın, hələ storidə pişiyin ad gününü də təbrik edib agsfdjsgh
"7 Days a Week, 24 Hours a Day", yəni, "həftənin 7 günü, günün 24 saatı" mənasına gələn ifadə. bütün gün ərzində fasiləsiz işləyən mağazalar, servislər və s. üçün istifadə edilir.
24/7 kimi də yazılır bəzən.
adını çəkməyəcəyim yazarla çimərliyə gedəndə sözlüyün əfsanəvi replikasını qumlar üzərinə həkk elədik. həm əyləncəli vaxt keçirdik, həm də sözlüyü reklam elədik. -*
(bax: qaqaş, ayranlar nooldiii?)
#333399
sezon bitmədən logoya qarpız şəkli qoyulsa, tam ikna olacıq sözlüyün sabirabadlı olduğuna. heç deyilsə ayın yazarlarını seçib qarpız göndərin, hara gedir bu reklam pulları?
edit: #333405 artıq ikna olduq...
fyodor mixayloviç dostoyevskinin "cinayət və cəza" əsərində *rodion romanoviç raskolnikov* belə bir fikir bildirir: "-Kimin vicdanı varsa, o əzab çəkəcək - əgər səhvini dərk eləsə. Bu da onun cəzasıdır."
mən də elə düşünürəm ki, bəzən səhvlərimiz üçün ən ağır cəza elə *vicdan əzabı*dır. yaxşı insan olmaq üçün də hansısa tanrıdan qorxmaq vacib deyil, vicdan insanın içindəki tanrı olsa gərək.
insanın bütün mənəvi ağrılarını, narahatlığını, qayğılarını uzaqlaşdırıb əvəzinə rahatlıq verən bir davranışdır. istər sevgilinin sinəsində yatmaq, istər də sevgilinin sənin sinəndə yatması, heç deyilsə də uzanıb söykənməsi adama möhtəşəm bir xoşbəxtlik bəxş edir. ürək döyüntülərini eşidirsiz, var olmağın, yaşamağın, birlikdə olmağın xoşbəxtliyi adamı bürüyür. arada bir baxışıb gülüşmələr, zarafatlar, atmacalar olur. barmaqlar saçlarda gəzir, ortaya qısamüddətli sükut çökür. sonra kimsə yenə gülür, sakitcə baxışmalar olur. davamında isə öpüşmələr başlayır.
qısacası, insanı xoşbəxtlik dağının zirvəsinə aparan bir şeydir.
1969-cu ildə Britanyalı *ken loach* rejissorluğu ilə çəkilmiş dram filmi. sevgidən məhrum olmuş bir uşağın ağır həyatını göstərir film. *barry hines*in *a kestrel for a knave* kitabı əsasında çəkilib.
Həmçinin, *bristh film institute* tərəfindən "*top 100 britsh films*" siyahısında 7-ci yerə salınıb.
2 *bafta* mükafatı qazanıb vaxtilə.
rejissorun əksər digər filmləri kimi burada da şəhərdən uzaq aşağı təbəqə insanların həyatı göz önünə sərilir.
Billy-nin atası evi tərk edib, anası laqeyddir, böyük qardaşı və məktəbdəki uşaqlar tərəfindən zorakılığa məruz qalır. qısacası, kimsə onu düşünüb qayğısını çəkmir, sevgidən məhrumdur. gələcəyi haqqında qayğılanmır, sadəcə günlərini keçirib yaşayır. hasardan tapdığı qızılquş balasını əlinə öyrəşdirib böyüdür. beləcə, həyata tutunmaq üçün bir səbəbi, başını qatacaq bir məşğuliyyəti olur. "Kes" də həmin qızılquşun adıdır.
Billinin həyatı mənə *oliver twist*i xatırlatdı niyəsə. bir də *səfillər*dən *qavroş*u. yekunda, üçü də sevgidən məhrum, gününü küçədə keçirən uşaqlardır.
filmdə əsas tənqid mövzusu təhsil sistemi, ailə münasibətləri, iş sistemi və cəmiyyətdir. Billy belə bir təsvir edir: "-dördüncü sinif olduğumuz üçün müəllimlərin gözündə sadəcə bir axmağıq. biz onların vecinə deyilik, dərs boyunca gözləri saatda qalır. onlar da bizim vecimizə deyillər".
filmdə billin içəri girərkən qapını döyməməsi, düzgün oturmamağı, oğurluq etməsi ailə tərbiyəsinin nə qədər vacib olduğunu göstərir.
filmin musiqiləri çox gözəl, sakit idi. vizuallıq da ürəyimcə oldu, pastel, solğun rənglər göz yormurdu. aktyor seçimi də uğurludur.
film hamıya tövsiyyə ediləcək filmlərdən deyil, çox adam sıxılar güman ki. art-house sevənlər bəyənər.
4-5 yaşım olan vaxtlar valideynlərim işə, bacım məktəbə gedirdi deyə evdə tək qalırdım. ona görə ana nənəmgildə dururdum, anam məktəbdən gələndə götürürdü məni.
mənim də daimi yerim masanın altı idi, ora girib nənəmgilin gombul pişiyi ilə oynayırdım. ancaq yemək yeməyə çıxırdım ordan. -*
bir dəfə qonaq gəlmişdi, babam iş yoldaşı ilə oturub danışırdı, mən də masanın altında öz aləmimdə idim. ordan sarı qələm tapdım, açıb içindəki zapazı çıxardım. babam siqareti aşağı tutmuşdu, götürüb qələmin diyircəyini siqaretin içinə batırdım. necə bacardımsa siqareti söndürdüm aq. babam gözucu mənə baxıb güldü, mən də gülüb öz yerimə qayıtdım.
niyəsə bu xatirəmi çox aydın xatırlayıram.
babamla olan digər aydın xatirəm isə onu sonuncu dəfə öpməyimdir. boğazında xərçəng var idi, əməliyyat olmuşdu. amma son saatları idi, yuxarıda uzanmışdı. xalam göndərdi ki, get babanı öp. əvvəlcə buraxmadılar məni içəri, 5 yaşım var idi. anam oradan gördüb dedi qoyun gəlsin. divana yaxınlaşdım, uzanmışdı babam. gözləri yumulu, ağzı açıq idi. nəfəsi quru olmasın deyə ağzına yaş bint qoymuşdular. yavaşca yanağından öpüb "səni çox istəyirəm" dedim, düşdüm aşağı. uşaq vaxtı çox sakit idim, ona görə babamın sevimli nəvəsi idim, "qızımı heç incitmir" deyirdi. nəvələr arasında onu sonuncu görən mən oldum. babamı ən son o vəziyyətdə gördüm, amma yaddaşımda siqaretini söndürərkən gözümə baxıb güldüyü kimi qalıb.
not: bu entryni bir neçə ay əvvəl ana nənəmgildə olanda yazıb saxlamışam. görünür, orada duyğusallığıma düşüb. artıq yaddaşım zəifləyib, haçansa unutsam yenidən girib oxuyum deyə göndərirəm indi.
indiyə qədər bu başlıq altında ağlaşma qurmuşam ancaq, ya da nəyəsə üsyan eləmişəm. azacıq da pozitiv yazım deyirəm.
yaxşıyam, günlük. gülümsəyə bilirəm, gülümsəyəndə yanaqlarım ağrımır daha. günüm yaxşı keçir, gün sonunda "hər şey yaxşıdır, görəsən zibili çıxmaz ki?" deyə düşünmürəm. çünki, yaxşı olmaq da ən az depressiya qədər normallaşdı mənim üçün. son 2-3 ayda 2018-ci il dekabrdan bəri içində olduğum depressiya batağından uzağam. o gün yuxuda gördüm ki, qışqırıb ağlayırdım, "tək qalmaq istəyirəm, hamınız əl çəkin məndən" deyib hamının üstünə düşmüşdüm. yuxudan ayılanda nə qədər yol qət etdiyimin fərqinə çox yaxşı vardım. o dəhşətli yuxu depressiv vaxtlarımın eynisi idi, oyanıb gözümü açdıqda isə 180° fərqli nellie idim. çünki depressiyadan çıxmağı bacardım. təbii ki, tək deyildim, dəstəkçilərim çox oldu. yekun olaraq, ayaqdayam və savaşıram.
*antidepressant*lar sayəsində sakit və soyuqqanlı olmuşam. hər şeyə sakitcə reaksiya bildirirəm. valideynlərim də görür artıq ağıllı qərarlar veridyimi. 2 ay bundan əvvəl iş müraciətimə "bizdə deyibmi müraciət etdin?" deyən anam, bu yaxınlarda o iş alınmayanda "pozma kefini, canın sağ olsun. taparsan yenisini, daha yaxşısını" dedi. fərqinə varıram, valideynin insana dəstək olması gözəl duyğudur. həmçinin, övladın da valideynin gözləntilərini doğrultması onlar üçün gözəl duyğudur.
əvvəlkindən çox daha dik, soyuqqanlı, sakit, məntiqyönümlü insan olmuşam. konkret olaraq savaşıram blət. yenə də, içimdə emosionallıq qalıb. xarakterimdə olan kövrəklik var hələ də. balaca uşaq kimi incik oluram hərdən. amma məntiqim ortaya düşür və ayağa qalxıram.
daha səbrli və məntiqliyəm, məsafələri dərk edirəm, zamanın keçdiyini də dərk edirəm. zaman keçir, uzaqlar yaxınlaşır. nə olacaq bu gedişatın axırı, heç bilmirəm. düşünmürəm də. vecimə də deyil, olmalı olan olacaq çünki. əsas odur ki, indi ayaqdayam, yaşayıram və xoşbəxtəm. bəli, bu qədər.
*cage the elephant* - come a little closer
*tessa murray* və *greğ hughes* ikilisindən ibarət *dream pop*, *indie* janrında musiqi qrupu. ikili 2009-cu ildə londonda qatar dayanacağında təsadüfən rastlaşır, daha sonra tezliklə qrup qurmaq qərarına gəlirlər.
gözəl mahnıları var. xüsusən yay axşamları, gün batımında dinləmək üçün idealdır. birazca *mazzy star* vibe alıram sanki. vokalist qadının səsi də çox yumuşaq və gözəldir.
still corners - the trip:
(youtube: )
still corners - sad movies:
(youtube: )
still corners - the message:
(youtube: )
tərzi bəyənsəz diskoqrafiyalarına göz atın, dəyər dinləməyə.
depressiya və digər psixoloji xəstəliklərin müalicəsində istifadə edilən dərmanlara verilən ad.
antidepressantların müxtəlif qrupları var ki, təsiredici maddəyə görə fərqlənir. amma bu entrydə artıq 4 aydan çox olan antidepressant qəbulumdan öz şəxsi təcrübələrimi bölüşəcəm. effektlər hər kəsdə fərqli ola bilər, bunlar mənim təcrübələrimdir.
məndəki dərmanlar *selective serotonine reuptake inhibitor* və *ketiapin* tərkibli idi. *ssri* tərkibli dərmanlar öz təsirini təxminən 2 həftə sonra göstərir. bu müddət ərzində özümdə *placebo effekti* yaradaraq yaxşı olduğuma inanırdım. ilk ay ərzində *mood swings* çox yaşadım. stabilliyim yox idi.
antidepressant içməyə qərar versəz bəzi şeyləri gözə alasız. əsas da yaddaşın zəifləməyi, halsızlıq, libidonun düşməsi, daim yuxulu olmaq, kilonun dəyişməsi və s.
məni tək narahat edən yaddaşımın çox zəifləməsidir. neçə dəfə grtdiyim yolu unuduram, eləcə də edəcəyim işlər, tarixlər və s.
kilo məsələsi hərəyə bir cür təsir edir, bu 4 ay ərzində 5 kilodan çox kilo itirmişəm, amma bəzi insanlar kökəlir. bədənə bağlıdır.
hansısa münasibətəsinizsə, yaxud başlayacaqsızsa çalışın partnyorunuza xəstəliyiniz və antidepressantlar haqda məlumat verin. sonra halsız və kefsiz görünmək, libidosuzluq*
ay yarıma normala qayıtdım mən
, *mood swings* uzaqlaşdırmasın onu sizdən. bu barədə çox şanslı oldum mən. -*
hormonal tarazlığınız dəyişəcəyi üçün əhvalda və bədəndə dəyişikliklər normaldır. qadınlarda *mensturasiya*, kişilərdə də *ereksiya* problemləri normaldır. narahat olsaz həkimə bildirin.
susqunluğum və ifadəsiz üz ətrafımdakıları çox vaxt qıcıqlandırır, çoxlarında eqoist olduğum üçün heç kimi sayıb danışmadığım təəssüratı yaradır. onsuz da introvert tip olmuşam, dərmanlar səsimi çox kəsdi. amma şikayətçi deyiləm bundan.
yekun olaraq, durumum əladır, antidepressant içdiyimə görə peşman deyiləm. ən azından, yuxu rejimimi qaydasına salmışam *ketilept* sayəsində. ətrafa qarşı daha az reaksiya verirəm, soyuqqanlı olmuşam sanki. əhvalım pozulmur hər xırda şeyə görə. dərmanı atandan 15 dəq sonra yuxuya gedirəm, vaxt qalmır *overthinking*, yaxud *intihar* planları üçün. intihar istəsəm belə ərindiyimdən etmərəm. amma həyatımda çox şeyi qaydasına salmışam. əldə etmək üçün sağlamlığımı və vaxtımı itirsəm də, nələrisə qaydasına salmışam, həyata tutunmağa səbəblərim var. daha sakit halda yaşamağa davam edirəm. və yaşayacağam, yaxşı hiss edirəm özümü çünki.
not: dərmanlar psixiatr müayinəsindən sonra təyin olunub mənə, həkim nəzarəti ilə qəbul edirəm.
Hekayə üçün animasiya hazırlamağı düşündüm, amma sonra həm həvəsim qaçdı, həm də gördüm götüm üçün deyil. part ı olan obrazların tanıtım videosunu hazırladım.
not: qrafiklərin heç biri reallığı əks etdirmir, hamısı xəyal məhsuludur və əyləncə məqsədlidir.
zamanın necə tez keçdiyinin və yaşamlarımızın nə qədər önəmsiz olduğunun hiss edildiyi yerdir. o qəbrin altında yatan insanlar doğularkən valideynləri sevinib, vaxtilə onlar da əylənib, kədərlənib, sevib, sevdiklərini itirib, ölüb, ölümünə kimlərsə təəssüflənib. amma ölümdən bir müddət sonra önəmsizləşirlər, istər-istəməz. vaxt keçdikcə də tamam unudulurlar. ona görə, qəbirstanlıq gəzmək və yaşamı sorğulamaq üçün gözəl yerdir. parkda gəzməkdən daha yaxşıdır, çünki ətrafında dirilər yox, ölülər olur ancaq. parkdakı canlı insanlara baxanda ya kimlərəsə qibtə edirsən, ya da kimlərəsə acıyırsan. amma ölülərin məkanında hamısı bərabərdir. tək fərqləri məzarlarının, baş daşlarının dəbdəbəsidir, o da zatən önəmsizdir.
keçən dəfə 1945-ci ildə şəhid olan rus əsgərlərin məzarlarına baxırdım. çoxunun ölüm yaşını hesabladım, ən gənci 17, ən yaşlısı 43 yaşında idi. hərəsinin öz həyatı olub, amma heç birindən xəbərim yox. bir də lap köhnə qəbirlər var idi, ya baş daşı çöküb, ya da qəbir özü. ən maraqlısı isə yanaşı olan ailə, yaxud cütlük qəbirləridir. ölüm yaşlarını hesablayaraq kimin daha çox yas tutduğunu, özündən əvvəl itirdiyi yaxınlarının sayını bilmək olur. ən axırda hamısı keçir.
ha bir də, rahat öpüşmək üçün əvəzolunmaz yerdir. hansısa cütlüyün məzarı önündə oturub öpüşmək başqa bir maraqlıdır. onlar ölüblər, biz isə yaşayırıq, sevirik, xoşbəxtik! insan yaşadığını dərk edir. *dorian grayin portreti*ndə deyilsiyi kimi:
"tarixin ölmüş aşiqləri bizim gülüşlərimizi eşidib hüzünlənsinlər istəyirəm. bizim alovumuzdan bir nəfəs onların soyuq torpağına can versin, küllərini oyandırıb əzab çəkdirsin istəyirəm".
Təbii ki, mən belə olsun istəmirəm. amma insanın yaşadığını hiss etməsi gözəl duyğudur.
qəbirstanlığın qapısından çıxanda isə yenə maşınlar şütüyən, insanlar tələsən küçəyə atılırsan. anlayırsan ki, mübarizə aparmaq və yaşamaq lazımdır! Amma önəmsizdir bütün bunlar.
)
birbaşa şəxsiyyətə təhqir etmək səbəbilə 10 günlük umbay edildi.