sözaltı günlük
| sözaltı1,929,726 | 1496 | 7378
əjdahalar googlla
Aşmış kamazın şoferi
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 860daha dəqiqi osturaqçı sosial şəbəkələrdən.
bütün günü 5 dəqiqə boş vaxtım olanda sözlük-facebook-instagram-vvatsapp loopuna girirəm. günlərim boş keçir, heç produktiv deyiləm. vapşem həyatta nəyə nail olmuşam ki? ərgən ərgən danışmaq istəmirəm, belə də ki, fuck the system. bidənə yay gəlsə idi, rayonda besetkada uzanıb səfalı havanı içimə çəkməyi, küləyi üzümdə hiss etməyi özləmişəm.
aprelin 26-ı imtahanımdı, görək 7.5 zad ala bilərəm? oy bla amma 8 olsa birdən, çox seksi olar, qəşəy, amma, to be honest, ieltsin doğru-düzgün dil biliyi ölçdüyünü deyə bilməyəcəm, bax, hazır proqram var, ielts speaking app ordakı mövzulara hazırlaşırsan, gedib orda danışırsan, sonra əzbərçi, gələn il yadından çıxacaq vvriting section var ki, bir yaralı barmağa işəməz, ancaq elə ingilislər qəşəngcənə öz dillərini yayıb, 370 manata da biletin pulunu alıb qoyurlar cibinə.
bəzən də papa həyatda olsa idi, necə fərqli həyatım olardı fikirləşirəm, mama necə davranardı, mən, qardaşım, yaşam şərtimiz falan nəm aq (baxma: we have a drama queen, here)
ala indi biraz fikirləşəndə deyirəm ki, 9-6 iş rejimi normal maaş ilə heç də pis deyil əslində, yəni biraz sovet təfəkkürü ilə fikirləşsək, pulinu bilirsən nə qədər olacaq, nə qədər xərcləməyivi bilirsən, əlavə vaxtıvı bilirsən ki, nə vaxt day-off du zart zurt.
artıq heç bir şey mənim əsəbimi pozmur, nə də sakitləşdirmir. hər şeyə çarəsizliklə baxıram. hər şeydən əllərimi üzmüşəm, yox olub getmək istəyirəm. bilirəm ki, bu çox asandır. gözümə duran bir dənə şey var, o da verəcəyi ağrı. iplə intihar edən insanların dırnaqlarında özlərini asdıqları ipin qalıqları tapılır, çünki o ölmək istəmir, bu eynilə özünü dənizə atanlarda da belədir, sudan çabalayaraq çıxmağa çalışır. hündürlükdən atlayanlarda da, ürək dözməyib yerə çatmazdan əvvəl partlayır, infakt keçirir, çoxu yerə çatmamış havada ölür. bunlar hamısı mənim fikrimcə, ölümdən başqa bir çarə olmasını istədikləri üçün, amma bunu tapa bilmədikləri üçündür. başqa yolu olmalıdır axı? nəyə görə mütləq sonluq belə olmalıydı?
(youtube: 
)
)soruşsalar son arzun nədir, yəqin ki, heç nə deyə bilməyəcəm mən də. amma bura, sənə yaza bilərəm bəlkə. mən qurtulmaq istəyirəm, bu çarəsizliyin, büküklüyün tək bir dərmanı var, o da başını qatacaq bir şeylər axtarmaqdır.axtarmaq, ya da tapmaq. axtarıram, tapmıram. hər şeydən 2 gündə uzaqlaşıram, sanki o mənim deyilmiş kimi. amma bir tərəfim də, bunu istəyir. tez-tez bir hədəf ətrafında yollarımı dəyişdirirəm. bu qədər mi qərarsızam la?
mən. bir saat içində, bir gün içində, bir ay içində yox olmasını düşündüyüm, heç kimə yararı olmayan, necə deyərlər, xeyrini, şərini istəmirəm kimi bir insanam. amma bu mənim istəyim deyildi, hər dəfə fərqli situasiyalar məni buna itələyirdi. belə də olmalıydı da, nəydi ki, guya?
bu gün iç səsim olan bir yerin, bir kuytum çox yanlış bir şəkildə, bir bəni-adəm tərəfindən ələ keçirildi və necə deyərlər kutsalıma toxunuldu. mən sənin məni bu dünyada hamıdan çox anlayacağını düşünmüşdüm, amma elə olmadı. məni bir kağız kimi büküb kənara atdığın halda mən yenə səndən bir şeylər gözləyirdim, hələ də gözləməkdə davam edəcəyəm. məsələ isə qətiyyən bu deyil. sən, günlük. yeganə mövhumsan ki, özümü sənə bu qədər açıqlama hissi duyuram özümdə. açıqlaya bilərdim, di gəl ki, bunun da bir anlamı yoxdur. mənasız həyatıma son vermək istəyirəm, bunu edəcəyim zamanı, yeri, yöntəmi də bilirəm, amma yenə əlimdən gözləməkdən başqa bir şey gəlmir.
məni heç kim anlamadı bu vaxta qədər, amma sən hamının öz içərisini gördün, bəlkə məni başa düşərsən. mənə qarışmasınlar, mən master oxumaq istəmirəm, kimləsə münasibət qurmaq istəmirəm, kimləsəyaşamaq istəmirəm, inzivada qalıb heç kəsin bilmədiyi biri olaraq gözümü yummaq, səhər oyanıb öz işimlə məşğul olmaq istəyirəm. mən nə bu dünyanın, nə hansısa insanın, nə hansısa varlığın bir parçası olmaq istəmirəm.
dişim də ağrıyır düz 1 saatdır, durmadan siqaret yandırıram, keçir 3-5 dəqiqəlik, amma yenə gəlir. mən bir enerji formatından da çıxmaq istəyirəm, çünki bunların heç birinə sığmayacaq qədər böyük bir boşluğam. mən heç kiməm.
nə deyəcəklərim bitdi, nə də deyəcəyim başqa bir söz var. insanlar onlara verilən həyatı gözəl şeylərlə doldurmaq üçün var olduqlarını qəbul etdilər, amma mənim tək dərdim heç bir şey doldurmaq istəməməyimdir. mənim kimi düşünən də nə qədər insan var, bilinməyən nöqtələrdə, bilin ki, hamımız səhv yoldayıq, amma bu yol bizim axrımıza çıxmalıdır. bildiklərim bu qədər deyil.
(youtube: )
)Çox içəriləyirəm, vaxtilə başım o qədər "çaşnı" işlərə qarışdı ki, indi 4-cü kursda oxuduğum halda, heç harda normal iş tapa bilmirəm. Heç yerdə qala bilmirəm axıra kimi, özümü yük kimi hiss eliyirəm(goooood mooorniiiing safqan ekzistensial krizis), bir poxa da yaramıram, amk. Əvvəllər deyib gülməyimnən seçilirdim hər kruqda, heç gülünəsi olmayan şeyi də açıb ağardırdım, ya da bir kruqdakı ən ciddi şəxs də mən olurdum, ən taşaklı da mən olurdum, ənlərin adamıydım. indi isə, heç nə qozuma deyil. Gülməli şeylərə gülmürəm, ciddilik lazım olanda gülməyim gəlir, nəsə bir iş görəndə, ya oturub beynim sikdirənə qədər görürəm, ya da heç görmürəm deadline-filan da vecimə olmur. Adicə praktika gündəliyi zımbırtısı var idi, hələ də yaza bilməmişəm. Hər günüm yatmaqla keçir ki, bəlkə bir az kilo alaram, yaya bu kütləynən girmək istəmirəm. Düz 5 ildən çoxdur qaldıra bilmirəm bu poxu. Yenə yay gəlir və mənə dərd olacaq, otağa keçib göt-göt ağlıyacam. O qədər bəxtsizəm ki, işə girdim, artıq 5 aya yaxındır bir səs-səmir çıxmır pullardan. Digəri vardı, o da batdı, halbuki hər ikisindən də necə böyük ümidlənmişdim.
Bir ümidə bərk-bərk sarılmaq həqiqətən də ən böyük səhvi imiş insanın, onu anladım son bir neçə həftədə. Yuxu kimi şeylər yaşayırdım, oyananda isə, heç sevmədim beləsini.
Heç kimin vecinə deyil ki, həm də kim neynəsin ki, mənimçün. Özüm eləməyə çalışanda da belə olur. Ayağım düşərsizdi, uğursuzam, iblisəm, gijdıllax zadam, niyə əlimi atdığım hər iş quruyur əlimdə qalır, ala?
Nə özümə bir xeyrim dəyir, nə yan-yörəmə, ailə desən onsuz ziyandan başqa heç nə deyiləm. Mən niyə yaşayıram, ala? Deyə Düşünürəm.
Hər gün, hər saat, saniyə, uje məndən əl çəkmir. Düşünməyi tərgitmək lazımdır. Onsuz da insan bekarçılıqdan düşünür. Bekar olmasan düşünməzsən, insan başını qatmalıdır. Mən də yata-yata qatıram artıq. Ne güzel
Nə bilim e, sözlük, ölüb getmək istəmirəm, nə yalan deyim. Amma başqa cürə də alınmır axı. Heç nə, heç bir yer ürəyimi açmır. nəyisə əldə etməyə çalışanda əlimdən qaçır, heç kəs ürəyimi yetərincə açmır, heç bir yerə getmək də istəmirəm. Evdə ölüb qalmaq da istəmirəm. Amma başqa bir sonluq görə bilmirəm. Çox şanssızam. Bir də bədbəxt. Onsuz da, hansı bəxtəvər bekarçılıqdan siqareti tərgizər? 3 gündü tərgizmişdim, dünən əsəbləşib aldım, yenə tərgizmişəm. Sağlamlıq üçün deyil, sadəcə maraqlı gəldi, siqaret çəkməyəndə necə olurdu. Söhbət 7-ci sinifdən başlayıb, dünənə kimi davam edən serüvendən gedir. 8-9 il. Maraqlısı, həkimə gedirəm heç nə çıxmır. Mən indiyə ağciyər rakından sikdirib getməliydim, niyə bu qədər şanssızam blət.
Hər nəysə, deyəcəklərim, ümidvaram ki, burda, bu gün bitməz.
bugün də yuxusuzluq və həyəcandan imtahanda sualı tam oxumamışam və "pick three out of 7" yazısını oxumayaraq 7 sualdan 3-nü cavablamaq yerinə 7-ni də cavablamışam. mən də yazıram yazıram bitmir; dərsin sonuna 5 dəqiqə qalmış mən hələ yazıram amma sinifdə təkcə mən qalmışam. mən də deyirəm nə əccəb bunlar tez çıxdı, ya bilmədiklərindən boş bıraxdılar dedim ya da həqiqətən qısa və öz yazdılar. çıxanda uşaqlardan soruşuram, dedilər ki 3-nü seçmək lazım imiş.... nəysə.
sabahki imtahanı istədiyim kimi yaza bilsəm təkcə.
edit: istədiyim kimi keçdi
oğlum üçün çıxdıq bu gün, həyətin ağaclarının,kollarının altında hədiyyələrini gizlətdik. gedib tapdı, sevindi və hədiyyələri gətirən pasxa dovşanına təşəkkür elədi. o sevinsin həmişə.
sonra gəzməyə çıxdıq. bir kəlmə kəsmədən yenə, çünki artıq o qədər danışılıb ki eyni problemlər, mövzular, artıü güc qalmayıb.
sevgili günlük, artıq heç kimə yardım edəcək, təsəlli verəcək yaxud ikna edəcək bir qram da gücümün qalmadığını hiss edirəm. Son illərdə o qədər yoruldum ki, gücüm yalnız uşaqlar üçün həyatda qalmağa yetir. Baxıram, mənim üçün kimsə hansısa bir fədakarlıq edirmi?
Yaxşı şeylər də olur amma. Bu gün ayaqqabılarımı çıxarıb buz kimi suya girdim. Oğlum dedi dayan orda, şəklini çəkim sənin. Birinci dəfədir kimsə mənim şəklimi çəkmək istəyirdi mən xahiş etmədən.
Bir də məni müdafiə etdi bu gün. Səhər məni qəmgin görüb yoldaşımın üstünə getdi, nə demisən ki kefi yoxdur change'in dedi.
Özümü qurumuş ot kimi hiss edirəm günlük. Ətrafdakı hamı məndən xarici görünüşcə gözəl, məndən ağıllı, bacarıqlıdır kimi gəlir mənə. Buna inandırır məni hər gün o. Faydasız, dəyərsizəm.
Bir neçə gün sonra ad günümdə dəyərsizliyimi çox daha dərindən hiss edəcəyəm, bilirəm.
Bu gün qorxunc bir gerçəyi dərk etdim. Hərdən xəbərlərdə filan görürdüm, bəzi insanlar intihar edəndə uşaqlarını da öldürürdülər və mən bunu heç cür başa düşə bilmirdim. Ölürsən özün öl də, uşaqların nə günahı var deyirdim. Artıq başa düşür və haqq qazandırıram buna.
Yenə çox danışdım, sabah peşman olacağam yazdıqlarımdan. Amma qalsın bu da burda.
üzv ol