sözaltı günlük
| sözaltı1,930,287 | 1497 | 7379
əjdahalar googlla
Aşmış kamazın şoferi
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 860Məndən nə istəyirsən?
Buna vadar eləyən ümumiyyətlə kimdir?
Bu entry haradasa 1 aydır ki, yazılmaqda davam edirdi. Əvvəl hər şey yaxşı idi, demək olar. indi amma yenə düşüş modundayam. Ölürəm, yavaş-yavaş. Görünmürəm. Batıram. Həqiqətən hər şey bitdi deyəsən. Çox ümidsizəm. Son 20 gündə oldu. 2023 də bir tərəfdən alacaq deyəsən. Çox şey yazmaq istərdim, amma ona da səbrim çatmır.
deyəsən yenə həmişəki kimi hardan necə başlamalı olduğumu bilmirəm. tək bildiyim şey daxilimdəki kədərin necə ağır olduğudur, sözlük.
heç vaxt düşünməzdim məni dibə sürükləyəcək şeylərin yanında bir o qədər də aciz qalacağımı. heç belə deyildim. özümü dərk edəndən bəri hər nə qədər bəzən içimdə fırtınalar belə qopsa bir yerdə mütləq ki, kiçik də olsa xoşbəxtlik tapardım, özümü vəziyyətdən çıxarmağın bir yolunu tapardım. uzun illərdir yanımda olanlar bilir, illəri boş verin yeni tanışlar belə məni həmişə pozitiv biri olaraq tanıyıb. həmişə içimdə nə qədər kədər hiss etsəm belə, psixoloji olaraq çətin durumda olsam da hətta günün sonuna intihar planları qursam belə bunların heç birini ətrafıma yansıtmamışam. ancaq son 30-35 gündür özümə gələ bilmirəm, sözlük. toparlanmağa çalışdığım zaman yenidən vuruluram hər dəfəsində sanki. zaman ən yaxşı dərmandır deyirlər ancaq baş verənlərə hansı zaman çatacaq? hansı zaman hansı ağrıların imdadına yetəcək? yetə biləcək görəsən?
çətindir, günlük.. çiyinlərim qaldırmır, ruhum dözmür, varoluşum qəbullanmaq istəmir.
bu gün anidən öyrəndim uşaqlıqdan bəri bərabər olduğum, yeri gələndə ən əziz, xoşbəxt anları, ən çətin günləri bərabər keçirdiyim insanlardan birinin ölümünü.
vaxtsız ölüm nədir bu gün daha dərindən öyrəndim. kaş axşam yuxudan heç oyanmasaydım. ya da oyanandan sonra eşitdiklərimin hamsı hələdə yuxu olsaydı. içimdə bir tərəfdə geri qayıdar deyə bir hiss var. elə çırpınır ki, ümidsizliyə qapılmamaq üçün..
ölümü ilə hər birimizdən biraz uşaqlıq, gənclik qoparan, gözəl insan. həmişə o xoş xatirələrdə əbədi yaşayacaqsan.
bayaqdan neçə saatdır götür-qoy edirəm. günü dostlarımla bərabər xoşbəxt keçirdiyim axşamlara da intihar planları qururdum . sonradan toparlanmışdım, düzəlmişdim əslində. ancaq son 1 aydır yıxılmaqdan qanayan dizlərimin yarasını keçdim, daim büdrəyən vücudumu düşdüyüm yerdən qaldırma cəsarəti tapsam belə çox əziyyət çəkmişəm. yolun sonunda hər kəsi tərk etmək fikrini ağlıma gətirmək istəyirdim, bir daha heç geri dönməyəcək şəkildə uzaqlaşmaq. yox,yox qaçmaq. ancaq onların bu halını görəndən sonra öyrəndim ki, ən alçaq yolu seçib onlara ürək ağrısı yaşatmağa haqqım yoxdu. onları üz üstə qoymağa, əllərini sonsuza qədər buraxmağa, qəlblərində sonsuz, dərin iz buraxmağa.
öləcəmsə əcəlimlə ölüm, öz seçimimlə yox. mən bir yolunu taparam yenə, yenə usanmadan balaca da olsa ümidlə yoluma davam etməyə başlayaram.
son olaraq, ətrafınızdakı hər kəsdən bacardığınız qədər bərk yapışın. zira sabah başımıza nəyin gələcəyi heç məlum deyil. xoş xatirələr yaradın, ölümsüzləşdirin. bəzən insanın qucaqlaya bildiyi tək şey elə həmin xoş xatirələrdir. fərq etməz o insan həyatdadırmı deyilmi, sizin yanınızdadırmı yoxsa eyni dünyada olsanız belə çətinliklə görə biləcəyiniz yerlərdə yaxud şərtlərdə.
Sağlıqla qalın
illər sonra sanki eyni döngünü yenidən yaşayıram. o şkafa yenidən girmişəm. Bu dəfə cəmiyyətin diqqətini çəkmək üçün yox o cəmiyyətdən uzaqlaşıb özüm olmaq üçün edirəm bunu. Amma bacarmıram özümlə baş-başa qalanda nəfəs almağın ağırlığı üzümə vurur. Tək qalanda boşa solduğum nəfəsin fərqinə varıram. Nəfəsimi yenə tuturam bu dəfə şkafda daha uzun qalmaq üçün yox mənasızlığa son vermək üçün, amma yenə uğursuz oluram. Ağlımı itirirəm idealist və ali hədəfləri olan kimliyim yerini absurdist, dəli olmağa doğru gedən birinə buraxıb. Böyük ehtimal o şkafdan yenə nəfəs-nəfəsə çıxacam və bir rola bürünüb hər gün mənə daha da yadlaşan cəmiyyətdə ki rolumu oynayacam. Hər nə qədər bu cəmiyyətin bir parçası olmanın məsuliyyətini qaldıramayacaq qədər zəif olsam da öz nəfəsimdə boğulmamaq üçün bu cəmiyyətdən yapışmalı olacam.
100 kg qaldırdım və bəli bu günlüyə yazılmalı idi
aldıq. Qız olsa, bura niyə yazıb söhbəti açım aq, oğlan yazar idi. Mən də səhər-səhər sevinmişdim ki, axır ki əziyyətimi, zəkamı təqdir edən, istəklərini açıq-açıq deyən cəsarətli bir sapioseksual qıza rast gəldim.
(baxma: garibanın yüzü gülür mü hiç?)
imtahandan çıxıb, univerisitetin çölündə həmişə oturduğum yerə getmişdim. Həmin yerə bu dəfə çox yaxşı günəş düşürdü, amma içimi adsız bir qəhər bürümüşdü, nəysə bildiyiniz üzrə qısaca selahattinə dönmüşdüm, dərtli-dərtli oturub içimdə öz özümə danışırdım.
Əsas yer indi gəlir, bu zaman, arxa tərəfimə (oturduğum yer ağacın ətrafında oturmaq üçün yerlər olan bir yerdir) 4 qız gəldi əllərində də atışdırmalık şeylər, deyəsən onlar da imtahandan çıxıb gəlmişdilər, amma mənim kimi dərtlənməyə yox, vaxt keçirmək üçün. Bunlar deyib-gülürlər filan, bir neçə dəqiqə sonra 2 dilənçi qız gəldi hardasa 15-16 yaşlarında, başladılar arxamdakılara deməyə ki, mənə pul ver filan, mənə hələ dəyib-dolaşmamışdılar, birdən həmin qızlardan biri, bunların yeməyini götürməyə çalışdı, sonra isə havada söyüşlər, saçlar uçuşmağa başladı, əmməli-başlı dalaşırdılar, qızın dostları yan binadakı mühavizəyə səsləndi o gəlib ayırdı, yazıq zərər görən qız baya pis olmuşdu, çünki ani olaraq ona saldırmışdılar, üstümdə sakitləşdirici olduğu üçün çıxarıb qıza verdim, sonradan toparlanıb getdilər. Mən isə son 5 dəqiqədə olan xaosu həzm etməyə çalışarkən, birdən-birə yanımda peyda olan uşaqlar pişik qovalamağa başladırlar-*. Mən isə həmin yerdə 30 dəqiqə filan daha da oturdum, biraz da otursa idim daha nələr olacaqdı lol.
(baxma: 2 dakika evkarlanalım dedik başımıza gelmeyen kalmadı)
üzv ol