+13 əjdaha
11. aid olduğun yer, xatirələrlə dolu otaqlar.bayaq evdəkilər arxiv şəkilləri açmışdılar, mən də video call ilə qoşulub baxırdım. sovetskidəki evimizdə uşaqlığımın, azərbaycandakı illərimin keçdiyi yerdən şəkillər var idi. bir neçə həftə əvvəl o evi yıxdılar. şəkillərə baxdıqca qəribə bir hiss bürüyür hər tərəfi. illərdir görmədiyim qonşularımızı, xoşbəxt olduğumuz zamanları, gələcəkdə yaşanacaq olan hər şeydən bixəbər olduğumuz vaxtları görmək həm xoşbəxtlik, həm də kədər verirdi insana.
bina evindən fərqli olaraq kiçik həyətdə bir neçə ailənin yaşadığı tipik sovetski evlərindən idi. fərqləndirici tərəfi isə məhəllə ilə, qonşular ilə daha sıx yaşamağımız idi. yay aylarında dama çıxıb gecələri damda yatardıq qonşu uşaqları ilə. atamın damda saxladığı göyərçinlərə dən vermək, damların üzərindən qaçaraq digər həyətlərə getmək... indi hamısı xatirədən ibarətdir.
ev. aid olduğun yer. qərib ölkədə yaşamağın ən pis tərəfi də aidiyatsız qalmaqdır. bu yay ad günümdə işdən evə qayıdırdım. ad gününü keçirəcək biri yox idi. olsa belə onlarla keçirmək istəmədim. burada qazandığım vərdişlərdən biri də ətrafındakı insan toplusunun içində yalnız qala bilmək oldu. əslində burada deyil, illər əvvəl qazanmışdım bu vərdişi. bəlkə də uşaqlığımdan. amma burada daha çox hissetdim. işdən "ev"ə qayıdanda qapının qabağında durdum. heç cür içəri girmək istəmirdim. iyrənirdim artıq bu "ev"dən. təxmini 5 dəqiqə heçnə etmədən dayandım qapının qabağında. daha sonra qayıtdım. şəhərə düşdüm, gəzdim, içdim, oturdum, yemək yedim. gecə saat 2 olmuşdu, evə qayıtmaq istəmirdim hələ də. tanıdığım insanlara zəng elədim bəlkə oyaq olan varsa vaxt keçirdək deyə. hamı yatmışdı. gün işığı açılana qədər fərqli publarda oturub əylənən insanları seyr edirdim. səhər 6-da artıq bağlandı barlar. metro yeni açılmışdı. metroya da minmək istəmədim. çünki metro evə aparacaqdı məni. işlədiyim kafeyə zəng edib xəstələndiyimi, bugün gələ bilməyəcəyimi dedim. dünən gecə mesaj atdıqlarım bir-bir cavab yazmağa başlamışdı. telefonu söndürüb gəzməyə başladım. ac idim. açıq restoran axtarsam da tapa bilmədim və marketdən sandviç və siqaret alaraq şəhərin mərkəzində olan qatar stansiyasına gəldim. məqsədli olaraq gəlməmişdim, gəzərkən anidən orada olduğumun fərqinə vardım. bəlkə biraz uzaqlaşmaq lazımdır deyə fikirləşib biletlərə baxırdım. ancaq heç yerə getmək də istəmirdim. nə evə, nə başqa şəhərə. olduğum yerdə də olmaq istəmirdim. ümumiyyətlə, var olmaq istəmirdim. sonra. sonra, heç nə. edəcək, gedəcək heç nə, heç yer tapmadığım üçün evə qayıtdım.
evsiz olmaq bəzən başının üstündə tavanın olması deyil. evsiz olmaq hərdən yersiz yurdsuz olmaqdır.