+14 əjdaha
1. səbəbi şüur və azad iradəylə gələn amalsızlıq, özünü müəyyən bir kimliyə sığışdırabilməməyin narahtçılığıdır. insan xaric yerdə qalan bütün varlıqların yerinə yetirdikləri proqramları vardır. qələm yazmaq üçün, stul oturmaq üçündür və s. heyvanlar belə instinktləri ilə avtomatik hərəkət edər, hər birinin bilinən bir təbiəti vardır; sartre'ın deyimiylə bunlar "özündə-varlıq(etre-en-soi)", iradəsiz təyin edilmiş varlıqdırlar. hərçənd insan bu definisiyaya uyğun gəlməz, insan "özü-üçün-varlıq(etre-pour-soi)"dır, nə olacağını, nə edəcəyini özü seçər. beləliklə də, insan bütün seçimlərinin nəticələrindən məsuldur və məsuliyyətlətini heç kimə yükləyə bilməz, bu da seçimlə bağlı qayğını, mövcudluq ağrısını doğurar. teistlər mövcudluq ağrısından qurtulmağın yolunu yaşam məsuliyyətini tanrıya və digər dünyaya yükləməkdə görürlər. onlara görə insanın həyatda bir məqsədi vardır, tanrıya ibadət edərək növbəti dünyanı qazanmaq. bu çərçivədə də seçimlər qismətdəndir, beləliklə də, seçimlərin gətirdiyi ağır məsuliyyət qayğısından da qurtulmuş olurlar. halbuki, ateist müstəvidə mövcudluğun, yaşamın bir mənaya sığışıdırıla bilinməyəcəyi, ölümlü bir həyatın irrasionallığı mütləq gerçəkdən başqa bir şey deyildir.mövcudluq ağrısı
əjdaha lazımdı
izlə
dostlar
mən
googlla
sözaltı günlük - həyatdan bir anda soyudan şeylər - diş ağrısı - öldürməyib süründürən şeylər - günü ifadə edən tək kəlmə - sözaltı etiraf - miqren - ən poxdan hiss - mədə ağrısı - yalnızlığın ən çox anlaşıldığı anlar
başlıqdakı ən bəyənilən yazılar:
+12 əjdaha
2.(youtube: 
)
)Teistlər etmiş olduqları yaxşılıq və pisliyi, ya da mövcudluqlarını Tanrı və ölümsüzlük düşüncəsi ilə əlaqələndirir və bir şəkildə bu sorğulama nəticələnmiş olur. Bir yaradıcını qəbul etməyən insanlarda isə vəziyyət fərqlidir. Mövcudluq, Tanrı və ölümsüzlük düşüncəsiylə əlaqələndirilmədiyi üçün böyük bir boşluq ortaya çıxmış olur. Bu boşluq qəbul edilmiş bir yaradıcı ilə sonunu görə bilər, çünki, əks halda böyük bir heçin ortasında tapırsan özünü. insan xaricindəki bütün əşyalara məna bizlər tərəfindən yüklənilib və bu məna ağrıların başlaması ilə absurda çevrilir. Hər gün eyni şeylərin təkrarlandığı düşüncəsi və bunun ardı ilə gələn təbiətin gözəlliklərindən, səmanın mükəmməlliyindən artıq zövq ala bilməmək.Anlam verilə bilməyən bulanıqlıq. Heç öyrənilməmiş amma yenə də yaxşı bilinən bir şeydir bu. yəni, yaşamaqdır.
Ən pisi də ortaya çıxmış olan yalnızlıq hissidir. Çarəsiz və yardıma ehtiyacın olduğu anlarda özündən başqa heç kəsin olmadığının fərqinə varırsan. Bunun səni gücləndirdiyini kənara qoyarsaq, emosional tərəfdən çəkdiyin ağrının hüdudu yoxdur.
Bir gün çıxıb "niyə ?" deyə sual verirsən. Zehnindəki bütün aynalar qırılmış olur o an. Yaşanmışlıqlar, keçmişdəki xatirələr və tərəzinin digər gözünə qoyulmuş Absurd. Yaşayırsan, amma ölüdən də fərqin olmur. Fiziki olaraq ağrı hiss etmək istəyərsən, bu bir müddət sonra keçir çünki. Amma mövcudluq ağrısı sənin özünə olan mərhəmətindən dolayı etmiş olacağın intihar ilə son tapır. Bəlkə də həqiqətən "insanın hər gün etdiyi ən yaxşı şey, intihar etməməyə qərar verməkdir."
+7 əjdaha
3. varlığın əslində, yoxluq və mənasızlıqdan ibarət olduğunu anlamış insanların məruz qaldığı hissdir. insanın şüurlu bir materiya növü olduğunu nəzərə alsaq, şüurun bəşər övladına verilmiş ən böyük cəza olduğunu da anlamış olarıq.ən böyük əzab, ən böyük zülm cismən deyil, bizi mənən incidən əzablar, zülmlərdir. bu ağrını yaşayan insanlar da adətən, belə bir dünyada nə üçün yaşamağa məcbur edildiyini, bu qədər süründürməçiliyin sonunda ağacında xarab olub tökülən meyvələrdən heç bir fərqi olmayacağını, *freud*un da buyurduğu kimi, sadəcə, beynimizin məhsulu olan bütün bu yaşadıqlarının bir gün tamamilə yox olacağını dərk etmiş, sonunda ya *dəli* damğası yeyərək mənəvi əzabların yanında cismi əzablara da məruz qalmış, ya da daha cəsarətli davranaraq bu dünyanı öz istəyi ilə tərk etmiş insanlardır.
olduqca qəliz hesab edilən həyatın mənası, yaşamağın sirri, falan filan, bunlar hamısı qocaman bir boşluqdan, xaosdan ibarət məsələlərdir. doğulduğumuz gündən ailələrimiz hansı dinə mənsub olmağımızdan asılı olmayaraq, beynimizə *cənnət- cəhənnəm* , "bu dünya-o dünya" qavramlarını yeritməyə çalışırlar. çünki öz əcdadlarından bu adəti görmüş və səbəbini dərk etmədən gələcək nəsillərə aşılamağa, anlamadan aldatmağa çalışırlar. səbəb isə gerçəklərin üzərinə bir pərdə çəkmək, övladlarını bu dünyada yaşamağa məcbur edərək qoruyacaqlarını düşünmələridir.
edit: #276511nömrəli entrydən ilhamlanılmışdır! -*
+4 əjdaha
4. Uzun illərdir çıxa bilmədiyim vəziyyətdir. Həyat günü gündən çətinləşir sanki. Qabaq içki ilə gecələr əsəblərimi sakitləşdirməyə çalışırdım amma təəssüf ki artıq oda heç bir xeyr etmir. Qısası əgər bu dərddən əziyyət çəkirsinizsə çalışın heçnəyi düşünməməyə çalışın yoxsa beyindəki mənasız dark düşüncələr intahara aparıb çıxarır.+5 əjdaha
5. Son zamanlar daha çox düşündüyüm mövzu. Həyata gəlmişəmsə bir səbəbi olmalıdı axı. Bu səbəbi tapa bilməyəndə sorğulamağa başlayırsan, 'niyə mövcudam?'.Ya da kiməsə və ya nəyəsə olan bağlılıq həyatda tutur insanı.
Sanki beynində minlərlə söz var amma bunları ifadə edə bilmirsən kimi bir hiss.
+3 əjdaha
6. qəbul edilməsi gərəkən ilk şey, xaosdur. varlıq xaosla təkamülə uğrayır, bunu hər gün hər an bütün təbiətdə (canlı və cansız) açıq aşkar görünür.amma təkamülü düzgün qiymətləndirmək və anlamaq lazımdır.
ilk təkamül kainatda hələdə dəvam edir, ulduzlar doğulur, günəş sistemləri əmələ gəlir, filan.
ikinci isə, canlılıqdır. birinci təkamül növünün əmələ gətirə bildiyi ən üstün varlıq çeşidi. canlı deyən kimi ağlınıza insanlar, məməlilər zad gəlməsin, əmöb kimi təkhüceyrəliləri deyirəm.
üçüncü təkamül mərhələsi də şüurdur. buna da insan ilə çatıb, ən azından biz başqa şüurlu canlı növləri tapılanacan.
təqdir edərsiniz ki, şüur ən gənc mərhələdir, hətta o qədər gəncdir ki, öz infişaf yollarını tam formalaşdırmayıb.
ilkində təkamülü sırf xaos hərəkətə keçirdir. ikincində isə qıcığa cavabverəbilmə də böyük rol oynayır. üçüncü mərhələ isə özünü demək olar ki tam idarəedəbilmə qabiliyətinə malikdir.
bütün bunları nəzərə alanda, üçünce mərhələnin də öz içində xaosla boğuşmasını görə bilərsiniz.
qısası, mövcudluqdan ağrısı yox, yarışüurlu mövcudluq ağrısı demək daha doğru olar. şüurlu mövcudluq/varlıq öz mənasını yaratma qabiliyətinə malikdir. o ki qaldı din məsələləri, aydındır ki, cavan şüurlu mövcudluğun özünüdərk yolunda atdığı addımlardan başqa birşey deyildir.
yəni yazardaşlarım, öz həyatınızı özünüz mənalı etməlisiniz, şüurlu olmaq kainatda misli görülməmiş bir lütfdür, bunu düzgün dəyərləndirin.
+3 əjdaha
7. mövcud olmamağa çalışıb müəyyən səbəblərdən (ailə,qorxu,din,əxlaq və s.) bunu bacarmayıb mövcudluğuna davam etdikdə hər gün keçirdiyin hisshamısını göstər