closer

izlədiyim ən iyrənc filmdir. bu qədər pisi yoxdur, yəni. film adına hörmətsizlikdir.
2004-cü il mike nichols işidir. rollarda natalie portman, julia roberts, jude law, clive owen var. dördünün də kariyerasının ən pisi olmalıdır bu. ssenari zatən boşdur, bu ayrı, amma süjet əsl porno film süjetidir. tamam, pornoqrafik səhnələr yox kimidir, amma süjet ancaq pornoya yarayar. sanki nəsə olacaqmış deyə hekayə yola verilir, amma heç nə olmur. bu filmi izləməyə və barəsində yazmağa vaxt ayırdığımçün kül mənim başıma.

synecdoche, new york

beynimi yandıran film. bu müəllif filminə görə rejissor charlie kaufmanın əllərindən öpmək olar.
təsəvvür edin, böyük məbləğli bir mükafat alan teatr rejissoru öz ssenarisini səhnələşdirməyə qərar verir və bu niyyətlə evinin maketini hazırlatdırır, çünki öz həyatını motiv olaraq istifadə edir. özünü və çevrəsindəki insanları oynayacaq aktyorlar tapır və zamanla bu aktyorlarla şəxsi münasibətləri yaranır. belə olan halda o aktyorları da canlandıracaq yeni aktyorlar tapmalı olur. təbii ki, beləliklə, ev maketi də böyüyərək new-york maketinə çevrilir və bu struktur illərlə böyüməkdə davam edir. illər sonra münasibətlər qarışır artıq, əsl olan kimdir, onu oynayan kim, hislər əsldirmi, dialoqlar gerçəkdə olanlardırmı, yoxsa düşünülənlərdirmi, ayırd etmək çətinləşir.

charlie kaufman bu qədər həngamənin ortasında dramatizmi, replikaları və s. o qədər gözəl işləyib ki, film bitəndən sonra bir müddət oturduğum yerdə donmuş şəkildə qaldım. düşünə də bilmirdim.

obrazlarına görə ən yaxşı filmlər

əlbəttə ki, lars von trier filmləridir. breaking the waves, dancer in the dark, dogville filmləri ilə trier, yeni insanlar yaradıb.

trierin breaking the wavesi olmasaydı, heç tərəddüdsüz birincilikdə zeki demirkubuza yer verərdim. demirkubuzun bütün filmləri xarakterlər üzərində qurulub. ən yaxşılar isə albert camusun "yad"ı olan "yazgı", "bekleme odası", kıskanmak" və yeraltı" filmləridir.

rejissor robert zemeckisin "forrest gump"ı dünyanın ən sevilən obrazlarındandır.

növbəti film bu il ən çox adı çəkilənlərdən olan "leviathan"ın rejissoru andrey zvyagintsevdəndir - "the return" ("возвращение"). filmdə uşaq və yeniyetmə psixologiyası dəqiqliklə işlənib. və bu təzahürü rejissor hadisələrin gedişatında mükəmməl verməyi bacarıb.

daha bir dünya kinosuna səs salan filmin - "the pianist"in rejissorundan - roman polanskidən xarakter filmimiz var. "carnage"... christoph waltz və kate winslet kimi peşəkarların rol aldığı "carnage"nin əvvəlində küçədə dava edən uşaqlar görürük və filmin sonuna qədər övladlarının münasibətlərində ortaq yol tapmağa çalışan dörd valideyn - dörd xarakter var.

reha erdemin, demək olar, bütün filmlərində uydurulmuş xarakterlər var ("jin"dən başqa), amma digərlərində sürreallığa daha çox meyil olduğu üçün "korkuyorum anne" filmini absurd xarakterlərinə görə seçdim.

nuri bilge ceylana gəlincə, burda "üç maymun" filmi ola bilərdi. əgər "kış uykusu" çəkilməsəydi.

kifayətdi...

gələcək təxminləri

təsəvvür edin; kompüterin qarşısında oturub, mərci şorbası qaşıqlayaraq film izləyirsiz və dadadadaaammmm! bir nəfərin üçölçülü elektron şəkli qarşınızda peyda olur və deyir ki, qolunuza yerləşdirilmiş düyməyə basaraq qidalanmanızı təmin edə bilərsiz. filmlər isə çoxdan arxivə basdırılıb.

the artist filmində belə bir şey var: səssiz film ulduzu olan adamın kariyerası səsli filmlərin yaranması ilə çöküşə uğrayır. film boyu hər şey səssiz ikən səsli filmlərin yarandığı nöqtədə adamın toxunduğu hər şeydən səs çıxır, insanların güldüklərini eşidir, hər tərəfdən səslər gəlir. bircə öz səsi çıxmır.
bu filmə buna görə aşiqəm.
həyatınızı bütün ciddiyyətilə həsr etdiyiniz şeylər gündəmdən çıxdıqda nə hiss edərsiz? yaxud, zövq aldığınız şeylər köhnəfikirlilik kimi qəbul olunsa, həyatınızı boş yaşadığınız fikri sizi dəli etməzmi? hazırda biz gənclərin də yaşlı nəsildə yaratdığımız təəssurat bu deyilmi?

bir dövrə modernizm adı qoymaq sanki sonuncuymuş kimi dəyərləndirmək idi. amma insanlar son atımlıq bomba olaraq postmodernizmi ortaya atdılar. "postpostmodernizm" və daha çox "post"lar ağ eləmək olar.

insanlığı nə gözləyir? zamanla hər kəs faniliyini qəbul edə bilərmi? bütün fikirlərin sonu nihilizm gətirirsə, sondan sonra nə olacaq? insan psixologiasının rasionalistləşdiyi göz önündədir - bizdən əvvəlki nəslin emosianal və pafoslu fikirləri bizdə ikrah oyadır. yeni müxalifət köhnəyə gülür, yeni aktyorlar əvvəlkilərə qəribə baxır, alternativ musiqi janrları qəlibləşdirilmiş ton keçidlərini rədd edir... bəs ən sonda olacaq olan nədir? məsələn, incəsənət mənasız hesab olunanda (artıq başlayıb), seksual həzz minimum həddinə çatanda insanlar nəyin uğrunda yaşayacaqlar? hər şey nisbidir, amma nisbətənin nisbətinə nisbətdə ən minimumlar təzədən yüksək göstəricilərə qayıda bilərmi? heç inanmıram.

hang

"my sweet pepper land" filmində golfishteh farahaninin ifası ilə sevdiyim zərb aləti növü.

(youtube: )

(youtube: )

unudulmaz film replikaları

" sen aydınlatırısın geceyi" filmindən:

- noluyor?
- aşık oluyorsun

sen yine şanslısın, anneni tanımışsın. benimki beni doğururken ölmüş. babamı da çok hayel-mayel hatırlıyorum. kanser olmuş o da... kolon kanseri - kalın bağırsak yani. bok yoluna gitmiş yani

- sevmiyorum ben orhan gencebayı.
- orhan gencebay değil ki bu.
- biliyorum da, sevmiyorum ben orhan gencebayı.

- cemal... ben daha önce özür dilemek için karısına şiir okuyan bir adamla karşılaşmadım... tamam mı? bu tek başına yetmiyo mu?
- yetiyo mu?

estetikasına görə ən yaxşı filmlər

şəkk-şübhəsiz terrence malick filmləridir. xüsusən də "to the wonder" və "the tree of life". terrence malickdə hər şey estetikdir; toxunuşlar, mimikalar, musiqiylə görüntünün uyğunluğu, görüntü dinamikası, hər şey e, qalan hamısı...

ardınca andrey tarkovskinin " the mirror"u (" зеркало") gəlir, mənə görə. elə bil filmdəki hər şey, hər kəs rejissoruna ibadət edir.

sonra kim ki dukun "spring, summer, fall, winter... and spring" görüntü filmi var.

bu siyahıda xavier dolan ola bilərdi, amma olmadı. "les amours imaginaires" filmini izləyəndən sonra dolan gözümdən şiddətlə düşdü.

krzysztof kieslowskinin müqəddəs "the double life of veronique" filmi olmadan bu siyahı ədalətsiz olardı.

bu filmdə bir estetika bombası var. başqa bir şey yoxdur. filmin nə ümumi mesajı var, nə çatdırmaq istədiyi ayrı-ayrı fikirlər var. sadəcə estetika. abdellatif kechichenin 3 saatlıq olması belə doymağa bəs eləməyən filmi "blue is the warmest color" ("la vie d`adele") siyahının da ən yaxşılarındandır.

rejissurası daha yaxşı olan filmləri var, amma, mənə görə, nuri bilge ceylanın bu kateqoriyada ən yaxşısı " iklimler" filmidir.

theodoros angelopoulosun "eternity and a day" filmi xüsusən duyğu estetikasına görə burda yer almalıdır.

"qızıl qlobus" və "oscar"a acgözlüklə girişən "the artist" filmindəki retro estetikası, rejissoru michel hazanaviciusu "ən yaxşı rejissor"a qovuşdurdu.

kifayətdi...