keçən ay ən çox bəyənilən entrylər:

keçmiş keçən aylara baxmaq üçün:
bir azərbaycan qadınının təcavüz gündəliyi +50 əjdaha

Bu başlığa bir daha yazmaram deyə ümid edirdim, amma təəssüf ki, bu kimi ani durub düşündürəcək, özünü metronun altına atmağı beynindən keçirdəcək qədər gic-gic hadisələr gəlib məni tapır.

Eynən bu kimi bir hadisə bu yaxınlarda zibilə qalmış neftçilər metrosundan çıxanda başıma gəldi.

Metrodan düşdüm və pilləkənlə yuxarı qalxırdım. Bu zaman da ortayaşlı kişiliyinə sıçdığım biri pilləkəndən enirdi. Başımı qaldırdım, anidən andıra qalmışını qaşıdığını görüb üzünə baxdım, tez gözümü çəkdim, başqa yerə baxdım. Bütün bu baxış dəyişmələri 1-2 saniyə içində baş verdi, amma təəssüf ki, üzünə baxanda gözümün içinə baxırdı və əlinin zibilində olduğunu gördüyümü görmüşdü. Yanımdan keçəndə mənə şey dedi hahaha:
"Əlim səndə qalsın".

"O elini al da bi yerine sok" deyərdim, təəssüf ki, həmin an dostlarımın yanında donub qaldım. Niyə belə dediyini düşünmürdüm, çünki bilirdim, sinəsi həqiqətən açıq olan kofta geymişdim, şalvarım dar idi, bütün bədən xətlərim ortada idi, qısacası- onun üçün "qəhbə" tipində idim və bildiyimiz kimi də saçı rəngli olan, sinəsi açıq olan, dar geyinən və s kimi qızlara hər cür söz atmaq olar. Çünki həmin qızlara heç dədəsi fikir vermir, hörmət etmir, o niyə hörmət etsin ki?

Həmin gün yalnız o hadisə olmadı. Bununla bitmədi. Neçə söz, neçə baxış atıldı. Mənə maraqlı olan bu beyinsizlərin mənə söz atmaları ilə dəyişəcəyimi, sabah durub bağlı paltar geyinəcəyimimi düşünmələridi. Hələ Qızların "booy, bunun geyiminə bax" baxışları, öldürür məni hahah, blin go educate yourself, ignorant bitch.

Hər dəfə şəhərə çıxanda mən camaatdan, camaat da məndən utanır ki, belə vətəndaşlarımız var, belə insanlarla eyni ölkədə yaşayırıq. Nə deyim, bilmirəm ki.
Yılmadım, Bu gün də saçımı maviyə boyatdım, di yanın tökülün, hı.
bir azərbaycan qadınının təcavüz gündəliyi +46 əjdaha

"bizim kişilər nə qədər yanıq olsa da, təcavüzə meyillilik azdr, yox dərəcədə".
buna deyən lazımdı ki, siktir get, onsuz sikilib beynin. bəzi dalbayovların beynində təcavüz təkcə məcburi cinsi əlaqədir. xeyr, marşrutda fürsət tapan kimi adamı əlləməyə çalışan daydaylar, tində adamı gözüylə rentgendən keçirən sülək qaqaşlar, düz yolla getdiyin yerdə arsızca söz atan əclaflar hamısı təcavüzkardılar. sadəcə əllərinə fürsət düşmür cinsi təcavüz eləsinlər.

bilmirəm bu statistikanı haralarından uydurublar. buna inanan varsa, day sözüm yoxdur. belə hallar azı 5 dəfə başıma gəlib, hətta çox.

ilk dəfə 8-ci sinifdə məktəbə gedərkən tində 2 əclaf durmuşdu. belə bir dialoq oldu:
"-nətərdi?
-bomba kimi"
ilk dəfə başıma gəlirdi deyə boğazım düşünləndi, əclafın gözünə baxıb "itoğlu" deməkdən başqa heç nə gəlmədi əlimdən. o da hırıldayırdı iyrənc-iyrənc. özümü öldürmək istəyirdim, özümə nifrət yaranmışdı. lezvayla qıçımı kəsirdim hirsimdən, çünki biləyimi kəssəm evdəkilərə hesabat verərdim gərək. çox çəkmişdi toparlanmağım. ilk travmam oldu təcavüz barədə, oğlanlara nifrət edib iyrənirdim onlardan. hamısından. amma keçdi zamanla, yenidən başıma gələnə qədər.

10-cu sinifdə məşğələyə avtobusla gedirdim. araxa qadın var idi, bir kişiylə qonşu idi deyəsən. "Şeytan bilsə ki sən varsan, heç doğulmazdı" dedi. bunu eşitdim, amma anlamamışdım. təsadüfən o kişinin oturacağının önündəki yer boşaldı, mən oturdum. hiss elədim ki, əli çiynimə, kürəyimə dəyir. dedim yəqin yanlışlıqla olub, biraz qabağa sürüşdüm. yox, yenə çiynimə toxunurdu. sonra... sonra hiss elədim ki, barmaqlarını oturacağın altından salıb məni əlləməyə çalışır. onda dərk elədim məqsədini. qışqırmaq istədim, amma səsim çıxmırdı. həm səsimi çıxara bilməzdim, işin üstü açılsa əclaf atamın əlindən sağ çıxmayacaqdı. üstəgəl kəndin ziyalı ailəsinin övladıyam, hamının dilinə düşərdim axı. hah, dümək qız özü şərait yaradıb! şokdan və hirsdən titrəyirdim, durub lap öndə ayaqüstə dayandım çatana qədər. məşğələdən qayıdanda həmin köynəyimi cırıq-cırıq edib atdım. hamamda bədənimi sürütürdüm, duş gelini bitirdim 2 saat içində. duşun altında diz üstə çökqb ağlamışdım, iyrənirdim özümdən. hamıdan iyrənirdim. hər cürə təmasdan qaçınırdım, kimsə yanlışlıqla toxunsa belə diksinirdim. fikrimi dərsimə verə bilmirdim, qorxu içində gəzirdim. mən hələ uşağ idim e, 40 yaşlarında adam nə qədər yanıq, cındır ola ki, əlinə, sikinə yiyə dura bilməyə. mən də uşaq ağlımla özümü günahlandırırdım ki, mayka geyinmirəm, yəqin altdan geyindiyim paltarın izi görünür, ona görə olub.

bir dəfə də yenə məşğələyə gedəndə qarşıdan 50-li yaşlarında bir kişi gəlirdi. dayandırıb soruşdu ki, aptek hardadır? dedim orada küçənin tinində. sonra şey dedi, "mənim qızım 8-ci sinifdə olub, başına bir iş gəlib. siz qızlara olur, nə deyirsiz? hə, aybaşı. elə olanda onun belini ovxalamaq, yaxınlaşmaq olar?". wtf, bilmirəm deyib qaçdım oradan. yenə heç kimə deməmişdim. iyrənc tünd bir parfüm vurmuşdu. bəzən metroda filan o qoxu yenə burnuma gəlir, istəmsizcə ətrafa boylanıb uzaqlaşmaq istəyirəm oradan. sonra qızlar məşğələdə danışanda eşitmişdim, həmin adam qızları dayandırıb belə gic-gic suallar verirmiş.

zamanla anladım ki, mənim günahım deyil. nə geyinməyimdən asılı olmayaraq, belə təcavüzkarlar hər yerdə doludur. artıq belə şeylərə qarşı əvvəlki kimi utancaq, səssiz deyiləm. anladım ki, utanmalı olan mən yox, onlardır. ən son metroda sürtünməyə çalışan əclafa səsimi qaldırıb "əlinə yiyə dur, evindəkiləri əlləyərsən" deyəndə rəngi atmışdı, səslərini çıxara bilmirlər elə olanda.

və saymadığım daha nə qədəri. bir ayağı məzarda olan, 70 yaşında kişi də gözünü zilləyib adama baxır, üzünə baxmağa iyrəndiyim çeçenka qaqaşlar da, arvadının əlindən tutub gəzən sözdə namuslu kişiciklər də. belə cındırlardan geriyə qalan isə travmalar, hər kiçik təmasdan qaçınmaq olur.

hələ də bu entrydəki kimi #318368 dölbeyinlər var. buna rəğmən ölkədə təcavüzü yox dərəcəsində sayan adam birbaşa şüursuzdur.

indiyə qədər heç bir entrydə bu qədər əzab çəkməmişdim yazarkən. kökləri kəsilsin.
azərbaycanda lgbtiqa+ olmaq +36 əjdaha
nələr baş veribmiş.

qısa bir xülasə də mən keçmək istəyirəm:

azərbaycanlıların təməldə pis insanlar olduqlarını düşünmürəm.
ama təəssüf ki, başımıza xoş olmayan uğursuz hadisələr gəlib millət olaraq: sovetlər, müharibə və əliyevlər. ona görə də insanların nə kefi, nə enerjisi nə başqa problemlərə ayıracaq vaxtları yoxdur.
Bütün millətlər öz problemlərini aşağıdan yuxarıya - ən vacibdən başlayaraq həll edirlər.
(bax: maslowun ehtiyaclar iyerarxiyası)



maslovun piramidası əsas qidatəhlükəsizlikdən başlayır, hansı ki biz millət olaraq hələ də o səviyyədə çabalayırıq. ondan sonra gələn pillə olan sevgi və aid olma səviyyəsinə hələ də tam çata bilmirik, nəinki cinsi azlıqlar, heteroseksuallar belə öz sevgilərini azad yaşaya bilmirlər.

islam ölkəsi olmağımızı bir kənara qoysaq, cinsi azlıqların problemlərinə cəmiyyət tərəfindən yetəri qədər diqqət ayırılmamasının səbəbi də budur. hərə öz dərdinin hayındadır. təəssüf ki isveç deyilik ki özünü reallaşdırma problemləri ilə məşğul olaq. bəlkə bir gün.

ona görə də məncə, bu tip problemləri çox ehtiyyatla cəmiyyətə təqdim etmək lazımdır qıcıqlandırmadan. feminizm də eyni porblemi yaşadı. zira təmsil edən insanların bir qismi həddindən artıq radikal, savadsız, loru dildə haray şüvən insanlar idilər.
sən gey haqqlarını qorumaq üçün gedib tarqovuda öpüşə bilmərsən xeyr. bu daha çox qəzəb yaratmaqdan başqa bir işə yaramayacaq. feminist və lgbt dalğasına ən çox zərər verənlər də elə onların öz təcrübəsiz fərdləridir. hansı ki, onları da ki, idarə də edə bilməz bu hərəkatlar. çünki ağzı olan danışır öz adına.

xülasə, heç bir tərəfi qınamaq olmur, nə millət nə həqiqətən əziyyət çəkən cinsi azlıqlar. çünki ölkə xaosun içindədir. öz qırılma nöqtəsindən keçir. ama mənim ümidim var. bir gün hər şey yaxşı olacaq. olmalıdır. leibniz: hər şey ola biləcəyi ən mükkəmməl formada baş verir everything happens in a best way they can. aka. təkamül.

ediləcək ən doğru yol isə yəqin ki yavaş yüngül və uzunmüddətli təbliğatdır, (bəli yavaş) hər şeyi bir gündə həll etmək istəyəndə qaş düzəldərkən göz çıxarılır.
azərbaycan ziyalısı hələ də homoseksuallığın seçim olduğunu düşünür. ordan başlamaq lazımdır. öpüşən oğlan videosu paylaşmaqdan deyil.

mən bütün azərbaycanlıların, balaca kimsəsiz və kasıb uşaqlardan, sevgisizini yaşaya bilməyən cinsi azlıqlarına, məcbur evləndirilmiş qızlarından ailəsinə baxa bilməyən oğlanlarına, xəstə ana-atalardan potensialı itib gedən gənclərinə qədər hamının kədərini özümlə daşıyıram. çünki o labirintin bir hissəsiyəm, ya ailəm, qohumlarım, və bütün digər sevdiyim və tanımadığım gözəl insanlar. əvvəl belə deyildim, ama insan zamanla dəyişir. ya da həmişə beləydim ama özümü tanımırdım.

kaş verə biləcək samballı bir məsləhətim olsaydı, ama çıxılmaz şəraitlərdə bəzi şeyləri qurban vermədən yaşamaq olmur. qəbullanmaq lazımdır. ya da mühacirətə meyili olanlar cinsi azlıqlara yaşama icazəsi verən ölkələr ilə maraqlana bilərlər, kanada və bəzi avropa ölkələri. hər şey yaxşı olacaq demək deyil bu, ama bəzi şeylər başqa ola bilər. qalan insanlara isə özləri kimi başqalarını tapıb digərlərinə çox fikir vermədən stoist həyat tərzi keçirmək qalır.

bu bütün saxta azərbaycan elitası və ziyalıları üçün:
(youtube: )


bu isə bizim üçün:
(youtube: )


bir gün azad olmaq ümidi ilə.
davamlı dava edən ailədə böyümək +35 əjdaha
Mərhələli şəkildə irəliləyən aktdır.

1- əvvəl qorxmaq gəlir.
səsləri azacıq yüksələn kimi canına vəlvələ düşər ki, bu dəqiqə nəsə düşəcək, sınacaq, bərbad şeylər olacaq. dünyanın sonu imiş kimi.

2- sonra hər iki tərəfi gözündə dəyərləndirmək, bir növ, kimin haqlı, kimin haqsız olduğunu tapmaq istəyi gəlir.
Müşahidə edirsən: kim davada necə hərəkətlər nümayiş etdirir, nə deyir, nə üzərində dava düşür, dava olmayan zaman bir-birilərilə necə rəftar edirlər və ya neyləyirlər və s.

Bu mərhələ çox enişli-yoxuşludur. Çünki bu mərhələ əslində sənin üçün dünyanın ən güclü, hər şeyin öhdəsindən gələ biləcək gücə sahib olan ananın da, o gözündə mükəmməlləşdirdiyin, -nə qədər düşük bir deyim olsa da- "əsl kişi" olaraq tanım verdiyin atanın da əslində necə biri olduğu, əslində ikisinin də o qədər də möhtəşəm və güclü olmadığı, hətta dibinə getsən, hər ikisinin də psixoloji problemləri olduğunun fərqinə varmaqdır.

Amma çöldən nə qədər də möhtəşəm bir ailə olaraq görünürük, elə deyilmi? 4 uşaq, hər birinin nazı ayrı çəkilir, gözəl-göyçək geyindirilir, gəzməklərindən, tozmaqlarından qalmırlar, təhsilləri yaxşı davam edir, dindirsən, ağızlarından bal tökülür, amma gəl, gör ki, bunların hamısı kənar insanlara qarşı olan bir "oyun", "maskalanmadır". Nəinki kənar insanlar, qohumlar, dostlar, biz ailədə də bir-birimizə qarşı maskalanırıq. Nə mən olduğum kimiyəm, nə də digərləri.

insan özü ilə tək qaldıqda "özü" olur. Bir də canından, hətta daha çoxu- ruhundan saydığın, birlikdə bütünləşdiyin sevgilin və bir neçə dostunla bir yerdə olduqda "özün" olursan. Mənim könlüm istərdi ki, mən anamla bütün olum, bacımla bütün olum, atamla ən yaxın dost olum, əfsus ki, olmur.

Yenə də bu mərhələdə düzgün olmayan şeylərin fərqinə varıb gücünün və ağlının çatdığı qədər ailənin böyük uşağı olaraq nəyisə düzəltməyə çalışırsan. Oturub ananla dərdləşirsən, atanla söhbət edirsən, hər iki tərəfə bir-birlərini dinləməyin nə qədər vacib olduğunu, ikisinin də tamamilə düzgün olmadıqlarını, hər ikisində də filan-filan günahlarının olduğunu deməyə çalışırsan, bunun bir xeyrinin olmayacağını bilmədən, fərqinə varmadan, gələcəyi təxmin edə bilmədən. Əlindən nə gəlirsə, edirsən artıq.

3-cü mərhələdə isə..
Artıq qəbullanırsan. Atanı da, ananı da olduğu kimi, bütün günahları ilə qəbullanırsan və artıq səslərinin yüksəlməsi sənin üçün nəsə ifadə etmir. Artıq bu mərhələdə "boşansalar, rahatlaşardıq daha" deməyə başlayırsan. Ürəyində 10% bunu istəməsən də, 90% səslərindən, boş mübahisələrindən bezdiyin üçün boşanmalarını həqiqi ürəkdən istəyirsən. Maman öz mamasına "whatsapp"la dərdini danışanda nənən "boşan, çıx, gəl" dedikdə daha yan otağa keçib "boşanacaqlar" düşüncəsi ilə ağlamırsan, əksinə mamana işarə edirsən ki, maman düz deyir, boşan, çıx, get!

Daha sən susursan, çünki arxanca gələn bacı-qardaşlarının "2-ci mərhələsi" başlayır, onlar danışıb həll etməyə, ya da dözümsüzlük göstərməyə başlayırlar. Sən susduqda "niyə susursan? Dillən də!" Dediklərində heç nə demirsən, icazə verirsən ki, bacı-qardaşların da gözlərində böyütdükləri ata-anaları ilə yaxından tanış olsunlar.

Sonrakı mərhələ varmı, bilmirəm. Bəlkə də sonrakı mərhələ "boşanmağı seyr etmək"dir, ki bu mənim üçün ən yaxşı haldır. Xəstə olan anam əsəbdən qurtular, ən azından onun ölümünü seyr etmərəm. Bəlkə də bir neçə il ömrü qalıbsa, onu da qışqıraraq, əsəb keçirərək çəkməz. Bax, bunu da qəbullandım, sözlük.

Bütün bunlardan uzaqlaşıb atamla olan söhbətimi yada saldıqda mənə bir dəfə belə dediyini xatırlayıram:
"Baban nənənin üstünə həmişə qışqırırdı, mən həmişə özümə söz verirdim ki, atam kimi olmayacam, həyat yoldaşımı incitməyəcəm, boşuna əsəbiləşməyəcəm. indi də çalışıram elə olum".

Təəssüf, ata, təəssüf. Sən babamın tam bir kopyasısan. Hər dəfə mamanın üstünə qışqırdıqdan sonra üzünə gələn o əsəb qarışıq peşmanlıq ifadəsini də görürəm, bu da zənnimcə, özünə verdiyin sözü pozduğunun fərqinə vardığından olur.

indi də sən mənə "mənə çox oxşayırsan" deyirsən. Məhz buna görə də mən qorxuram. Onsuz da ailə qurmaq, uşaq dünyaya gətirmək fikirlərindən olduqca uzağam, qorxularım məni öldürür, sənin də belə deməyinlə daha çox gözüm qırılır. Mən öz həyat yoldaşımı it kimi qapmaq, uşaqlarımda travma qoymaq, ailəmi bədbəxt etmək istəmirəm.

Ailə ən əsas xoşbəxtlik mənbəyidir, dostlarla əylənsən də, çölə çıxıb gəzsən də, alış-veriş də etsən, işləsən də içdən-içə səni öldürən, qurudan bədbəxtliyindir ailənin dava etməsi. Hər gülüşdə bir göz yaşı, hər uğurda bir utancdır. Mən də gələcək ailəmin və özümün xoşbəxtliyini əsəbimi idarə edə bilməməyimə qurban verə bilmərəm.

Hər şeyə qarşı olan bütün ümidlərim ölüb. Əvvəl "yaxşı olacaq, ümidim var!" Deyə ortalıqda dolanırdım, indi isə pessimistlik canıma hopub. Bütün etdiyim şey boş oturub divara baxmaq, arada da sözlüyə daxil olub yenə pessimist/depressiv entrylər oxumaqdır. Daha belə nə qədər davam edəcək, melanxoliyam məni haralara aparacaq, bilmirəm.
gözəl qızlar +35 əjdaha
Biri var bravo supermarkettə kassir işləyir. Böyük ehtimal axşam smeni işlədiyi üçün əsasən axşam 5-6 dan sonra gedəndə olur. Aman ya rəbb eyy böyük təkamüldən keçib bugünlərə çatabilmiş insanlıq bu necə bir gözəllikdir. Qıza baxanda əriyirsən eyni o bravo klyokları kimi əzilib bükülürsən istəyirsən barmağını yalayıb sənidə açıb doldursun. Dünyanın 7 möcüzəsi var imiş yeddisinədə tüpürəsən belə bir gözəllik dura dura perudaki macha piccu yada romada ki kollezium kimin vecinə axı. 1.60 boylarda parlaq qəhvəyi kare saçı olan yaşıl göz ağ tenli bir qız. Bunların birləşiminin çirkin olması onsuzda imkansızdı. Birdə bu qız ayrıca gözəldir. Adam həmin qızın 4. nömrəli kassasına gələndə fikirləşir ki sən bakıda .... metrosunun çıxışındaki bravoda deyilsən. Sən başqa bir yerdəsən cənnəttə və ya almanların dediyini Fernweh (Görmədiyin yer həsrəti) kimi birşeydəsən. Gözləyirsən ki qız indi sənə özünü dublində ara bir küçədəki markettə ki kimi hiss etdirib irland aksenti ilə An bhfuil cárta bónais agat? - (irlandca bonus kartınız var? cümləsinin tərcüməsidi) deyəcək. və ya qız sənə almanların aldi-lidl marketindəki kimi hissetdirib deyəcəkki çahlen zi bağ oda mit karte? (nəğd yoxsa kartla?) deyəcək. Sən də deyəcəksən natürlich mit karte. ancaq belə olmur. Birinci hansısa dəmşalağ uzanıb başının üstündən orbit sakqız götürmək istəyir. Yanında endirimdən 5kq soğan və xiyar almış ortastatistik obez tünd rəngli geyinən xala deyinə deyinə itələyir və Bütün qızın ətrafın qısaca o an yaşadığın hisslərin duyğusu xəyalı qaçır. Artıq başa düşürsən ki o deyil bakıdasan dublində yada münchendə zadda deyilsən. Hətta qızın varlığı belə bu həqiqəti dəyişəbilmir. Birinci solğun sakitçiliklə bonus kartını verirsən qız vurur sonrada ödəniş kartla olacaq dediyində qız yaxşı deyib kiçik manitora tık tık nəsə edir və kartı uzadıb vvifi texnologiyası ilə ödəyirsən. Birdən xəyal qurursan ki görəsən çeki verəndə səhvliklə birdən əli əlimə dəyər? Ancaq boşa çıxır. Qız çeklər çıxan kimi ya klyokun içinə yada kassanın qırağına atır. Səndə buz kimi ləzzətli havası olan bravosupermarkettən çıxıb piləkənin başında dayanaraq murdar nəfəs alınmayası istidə bir müddət metro çıxışını və ətrafı izləyirsən sonra başını bulaya bulaya xətkəş deyilən keçid hissəsindən svetaforu gözləyib park tərəfə keçib yavaş yavaş yürüməyə başlayırsan. Artıq ağlında olan tək şey o qızın parlaq qəhvəyi saçları nazik səsi və yaşıl gözləridi.... Yavaş yavaş evə çatıb qapını açırsan ki hərə bir tərəfdən qışqırır. Atan deyir çörək almısan? Nurdu yoxsa bakıxanov? digəri qışqırır mən moment kley demişdim hardadı? səndə durğun və eşq dolu beyninlə klyoku stolun üstünə qoyub uzaqlaşırsan....

(bax: Bravo supermarkettəki bəyaz tenli parlaq qəhvəyi saçlı yaşıl gözlü qız)
sözaltı günlük +34 əjdaha
Konnichiwaaaa! Sözlüyün ən absurd, ən əttökən entrysin yazmağa gəlmişəm, günlük, bu isti yay gecəsində...*
(#322835):
Mamam sağdır, bir neçə gün əvvəl əməliyyat da olunub, y a ş a y ı r ı q, günlük. -*
Bizim məstan yazarlar arasında kiçik bir anlaşılmazlıq olub, Ya da mən hansısa qatıq ruh halımla yazdığım entrydə qatıqcasına izah eləmişəm hər şeyi. Açığı, bilmirəm, yaman huşsuzlaşmışam, pişiyimin neçə dəfə yemək yediyini saymağı unuduram, kaktuslarıma su verməyi, saçlarıma baxım eləməyim deyə saçlarımı da kəsmişəm.. artistlik eləməyim, çox da uzun deyildilər haha. Unutqanlaşmışam bir az. Amma 3 ay əvvəl ağır doza drama kasdığım xatirimdədir. Nə deyim, gülmə qarışıq utancaqlıq bürüdü içimi ki, meowlar mamamın öldüyün düşünüb kiçik, anlıq çorta gediblər. Sağıq, əziz pişik xalqım!
Tribunada gic-gic danışan müəllim kimi hiss eləyirəm özümü, şitləşməyim..
Yesterday is gone.
sözaltı günlük +33 əjdaha
bir neçə həftə bundan əvvəl riskli bir qərar vermişəm. indiyə qədər sadəcə "junior" səviyyədə işlədiyim peşədə "lead" səviyyədə işləməyimlə bağlı təklif gəlib. mən də qəbul eləmişəm. açığı belə bir təklif necə gəlib bilmirəm. cv belə göndərmədiyim şirkətdi. kimsə cv-mi yönləndirib bura. iki intervyuya da ciddi yanaşmadan getmişəm. tutar qatıq tutmaz ayran söhbəti. belə bir iş üçün təcrübəmin az olduğunu düşünürdüm. amma hər ikisi uğurlu alınıb.
öz komfort zonamdan kənara çıxmışam. indiyə qədər heç vaxt tək başıma işləməmişəm. həmişə kiminsə tabeliyində olmuşam. onlar tapşırıblar mən də eləmişəm. hətta dünənə qədər belə idi. indi isə tək başımayam. nə varsa mənim məsuliyyətimdədi. bilmədiyim şeylər deyil amma məsuliyyəti biraz qorxudur. əgər alınsa, məndən razı qalsalar özüm üçün böyük bir addım atmış olacam. gələcəkdə rahatlıqla "lead" səviyyədə işlədiyimi deyə biləcəm. amma tam əksi olsa nə bok yeyəcəm bilmirəm.
bu gün ilk iş günümdü. kompüterin qabağında qurcalanıram səhərdən. güman eliyirəm əlimə-üzümə bulaşdırmaram. bir ay sonra update entry-si girəcəm.
güldürən hadisələr +29 əjdaha
avtobusdaydım, evə gedirdim. yan-yörəmə baxmırdım. elə gözümü bayıra zilləmişdim, çünki bir iki yaşlı var idi və inanın heç yer vermək istəmirdim. çox yorğun idim çünki. birazdan arxamdakı oturacaqdan bir adam "cavan uşaqsan, dur yaşlılara yer ver heç olmasa" dedi. mən də eşitməzliyə vurdum özümü, vəziyyətimi heç dəyişmədim. sora yenidən səsləndi "sənə deyirəm, karsan?" dedi, heç vecimə almadım adam əsəbiləşdi. çiynimnən möhkəmcə vurdu. mən də çevrilib saf-saf baxdım adamın üzünə. "bayaqdan sənə deyirəm, karsan? dur yaşlılara yer ver, ayıbdı, heç tərbiyə görməmisən?" dedi, mən də əlimnən qulağımı göstərib "həbəbə həbəb hebe həbə" dedim, məni lal-kar zənn eliyən adam qıp-qırmızı oldu. avtobusa ölü səssizliyi düşdü. hamı acıyan gözlərlə baxırdı mənə, hərdən adamların içində "yazıq, cavan oğlandı özdə" dediklərini eşidirdim, amma özümü eşitməzliyə vurub məsum-məsum gülürdüm. mənim bu günahsız halımı görən camaat adama çox hirsləndi, dayanacaqda bir-iki qaqa başa saldı onu. mən də öz dayanacağıma çatanda "düşərsüz, vermişəm" deyib qaçdım.
müharibədən gəlib davamlı müharibədən danışan gijdıllaq +28 əjdaha
Həyatımıza daxil axırıncı parazitlərdən biri. Bu tipləri görəndə ağız göz girişmək istəyirəm. Böyük əksəriyyəti də ya arxada qalmış ya bir pox görməmiş, ya da çox az bir şey görmüş dallamalardır. Söhbəti hərlədib fırladıb ora gətirməyə çalışırlar. Bu çox yəqin ki, özünü ancaq həyatının bu qısa dönəmində bir şey kimi hiss eliyib deyə davamlı olaraq o mövzuda danışılsın. Bir də ki, o iyrənc və axmaq günləri unutmağa çalışmaq əvəzinə niyə davamlı xatırlayıb xatırladırsınız. işdə də bu gijdillaxlardan biri var, əvvəl əvvəl voobşe gedib gəlib soruşurdu səncə necə olacaq. Mən müharibə ekspertiyəm ele bil amk. Axırı bir dəfə hövsələm çatmadı pis cavab verdim ondan sonra çox da dindirmir məni. Onsuz da o dəhşəti dərindən yaşamış adamlar bunlar kimi camaatın beynini sikmir. Biri də fikirləşmir ki, bu böyür başımdakı adamlardan orda olub hər şeyi unutmaq istəyənlər var, yaxınlarını itirənlər var, min dənə ağrıdan, psixoloji gərginlikdən əziyyət çəkən var, ümumiyətlə sənin xiyar söhbətlərinə qulaq asmaq istəməyənlər var. Bu gün obedde çıxanda təsadüfən gördüm təzə gələn cavan bir uşaq var indi də onu salıb çənəsinin altına nəsə basır yenə. Bi bitmediniz amk. Ve bir de bu embesiller onu da anlamırlar ki, insanlarda qıcıq yaradırlar. Bunlara görə orda olub doğurdan can qoymuş uşaqlara olan münasibət də korlanır. Bu kateqoriya adamlar hər burnu qapı arasında qalanda ə voobşe mən müharibədə olanda sən hardaydın nidalarıyla özlərinə yəri gəldi gəlmədi previligiya qazanmağa çalışırlar. ilk qayıdanda qəhrəman kimi qarşılanan adamlar bu dalboyoblara görə hə indi müharibədə olmusan gel min boynuma reaksialarıyla qarşılaşırlar artıq.
bakıda rahat öpüşməyə yerlər +27 əjdaha
biraz açıq yerlərdə öpüşəndə camaatın anası-bacısının narahat olduğunu nəzərə alsaq, faydalı bir neçə məkan qeyd edəcəm.
ümumiyyətlə, göz önündə öpüşməyin tərəfdarı deyiləm, gözdən uzaq rahatçılıq daha yaxşıdır.. -*
"gedin saatlıq evdə ya oteldə öpüşün aq" deyənlərə indidən deyim ki, virus təhlükəli saatlıq evlər, yaxud nikah şəhadətnaməsiz buraxılmayan otellər sevişməyə lazım olar, öpüşməyə sərf eləmir.
nəysə, sözü çox uzatmadan keçim entryə.

1. içərişəhərdə Əzim Əzimzadə parkı.
parkda "Old Garden" restoranı var, onun arxa(yaxud yan, not sure) tərəfində düz barının dibində skamya var. qısa müddətli öpüşlər üçün işə yarayar. amma restoran işçiləri hər an polisə zəng edə bilər, ayıq olun.

2. içərişəhərin kimsəsiz küçələri.
mərkəzdən uzaqlaşdıqca dar küçələr var, orada ayaqüstü öpüşə bilərsiz. çox da rahat sayılmaz əslində.

3. dağüstü park.
yağışlı, tufanlı havada tam rahatlıqla, uzun-uzun öpüşməlik yerdi. məzarlar olmayan tərəf ağacların arasında skamlayalarda oturub rahat ola bilərsiz. onsuz soyuq təsir etməyəcək. -* amma hava yaxşı olanda polis çox olur, tutulsaz zibilə düşəcəksiz. işçilərin polislə əlbir olma ehtimalı böyükdü.

4. dərnəgüldə dəmiryolunun kənarı.
öpüşmək üçün rahat, amma oturmaq üçün narahat yerdi. otlar paltarınıza yapışsa da, öpüşməyinizə kimsə qarışmayacaq. sadəcə arabir adamlar keçir, ayıq olun.

5. BDU'nun yanındakı park.
öpüşmək olar, amma rahat öpüşmək mümkün deyil. çünki adam çox olur, + uşaqlarıyla gələn xeyli valideynlər. qısa öpüşlər olar, amma rahat olmayacaqsız.

6. Cyrstall Hall ətrafındakı skamlayar və "bayıl burnu" adlanan ərazi.
velosipedlə gedə bilərsiz, o tərəflərdə adam az olur. xüsusilə qaranlıq düşəndə rahat-rahat öpüşə bilərsiz.

7. qəbirstanlıq.
öpüşmə istəyinizi tam doyura biləcəyiniz əvəzsiz məkan. inandırıcı olmaq üçün girişdə qərənfil ala bilərsiz. ölülərdən başqa kimsə görməz öpüşdüyünüzü. bəlkə arabir mollanı görərsiz, ya da qəbirlərə cadu basdıran xalaları. birazca ayıq-sayıq olsaz 0 xətayla doyunca öpüşərsiz. sizə hansı qəbirstanlıq rahat olsa onu da seçin.

hələ ki, ağlıma bunlar gəldi. yadıma düşdükcə editləyərəm.