sözlük yazarlarının uşaqlıq xatirələri
| sözaltı4,422 | 10 | 86
əjdahalar googlla
sözaltı sözlük - sözaltı etiraf - sözaltı günlük - ekşi sözlük - keçən ayın ən bəyənilənləri - sözaltı sözlük üçün tövsiyələr - inci sözlük - dünənin ən bəyənilənləri - timidus - sözlüyün azərbaycanda tutmamasının səbəbləri
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 860mənim də daimi yerim masanın altı idi, ora girib nənəmgilin gombul pişiyi ilə oynayırdım. ancaq yemək yeməyə çıxırdım ordan. -*
bir dəfə qonaq gəlmişdi, babam iş yoldaşı ilə oturub danışırdı, mən də masanın altında öz aləmimdə idim. ordan sarı qələm tapdım, açıb içindəki zapazı çıxardım. babam siqareti aşağı tutmuşdu, götürüb qələmin diyircəyini siqaretin içinə batırdım. necə bacardımsa siqareti söndürdüm aq. babam gözucu mənə baxıb güldü, mən də gülüb öz yerimə qayıtdım.
niyəsə bu xatirəmi çox aydın xatırlayıram.
babamla olan digər aydın xatirəm isə onu sonuncu dəfə öpməyimdir. boğazında xərçəng var idi, əməliyyat olmuşdu. amma son saatları idi, yuxarıda uzanmışdı. xalam göndərdi ki, get babanı öp. əvvəlcə buraxmadılar məni içəri, 5 yaşım var idi. anam oradan gördüb dedi qoyun gəlsin. divana yaxınlaşdım, uzanmışdı babam. gözləri yumulu, ağzı açıq idi. nəfəsi quru olmasın deyə ağzına yaş bint qoymuşdular. yavaşca yanağından öpüb "səni çox istəyirəm" dedim, düşdüm aşağı. uşaq vaxtı çox sakit idim, ona görə babamın sevimli nəvəsi idim, "qızımı heç incitmir" deyirdi. nəvələr arasında onu sonuncu görən mən oldum. babamı ən son o vəziyyətdə gördüm, amma yaddaşımda siqaretini söndürərkən gözümə baxıb güldüyü kimi qalıb.
not: bu entryni bir neçə ay əvvəl ana nənəmgildə olanda yazıb saxlamışam. görünür, orada duyğusallığıma düşüb. artıq yaddaşım zəifləyib, haçansa unutsam yenidən girib oxuyum deyə göndərirəm indi.
uşaqlıqdan yadımda çox net qalan xatirəm atamla bağlıdı. birinci sinfə getməyimə bir gün qalmışdı, səhər dərsə gedəcəkdim, içim-içimə sığmırdı sevincdən. məktəbdən dərsliklərimiz paylanmışdı, mən də bütün gün ana dili dərsliyinə baxırdım. 3 yaşımda hərfləri bilirdim deyə dedim ki, ala bu necə maraqsız dərslikdi? nə isə. atam məni yanına çağırdı. riyaziyyat kitabından suallar verdi, cavab verdim. ingilis dilindən falan, çoxlu suallar verdi. mənə qayıtdı dedi ki, sən böyük adam olacaqsan. o gün bu gündür böyük adam olmaq üçün çalışıram.
bir də babamı çox sevirdim. uşaqlıqda məni həmişə sovetskiyə, gənclik illərini keçirdiyi məhləyə, bulvara, içərişəhərə aparırdı. bəlkə də bakını uşaqlıqdan sevmək səbəbim babamdı. mənlə həmişə maraqlı söhbətlər edirdi. bəlkə də həyatımda tək insan idi ki, yanında özümü çox xoşbəxt və rahat hiss edirdim. hər dəfə şəhərə çıxanda babamı xatırlayıram. qəribə oluram, üzülmürəm, daha da xatirələri xatırladıqca üzümdə gülümsəmə oyanır.
4 yaşımda yarımıncı sinif məşğələsinə qoydular məni, babam apardı. getmək istəmirdim, ağlayırdım. dedi ki, sənə hekayə kitabı alacam, çox net xatırlayıram. elə yaxşı ki də, o gün getdim ora.
təxmini 6-7 yaşım var idi, 1-ci sinifə gedirdim. deyəsən azərbaycan dili dərsindən hansısa mətni çap etməli idim. anama işə zəng vurdum, dedi atanla get. mən də, istəmirdim, çünki atam içmişdi; qorxurdum getməyə. nəysə, birtəhər getdik. flashcardı verdim, oturub gözləyirəm ki çap olunsun. bir də görürəm ki, atam çap mərkəzinin şkaflarını açıb bağlayır. mən də ürəyimdə "papa, nolar nəsə eləmə, sakit çıxaq gedək" deyirəm. bir də gördüm fotoaparatı götürdü qoydu kurtkasının içinə. məni də tər basıb həyəcandan. bir arvad gördü, işçiyə dediki bu kişi sizdə işləyir? dedilər yox. dedi ki, fotoaparatınızı götürdü. nəysə, mən içərdə qaldım, atamı apardılar. 5-10 dəqiqə sonra atam çöldən məni çağırıb dedi ki, gəl gedək. məni evə apardı, özü də avtobusa minib harasa getdi.
üzv ol