bugün məsləhət təsadüfi
sözaltı sözlük
Yoxlama mesaj

mariya kürüsü


395 0 0 0
məndən bir də olmayacaq
13 post son 1 ildə
az
çox
0 gün
ardıcıl post
rekord: 10 gün
00:00 — 39 post 01:00 — 30 post 02:00 — 23 post 03:00 — 10 post 04:00 — 7 post 05:00 — 4 post 06:00 — 0 post 07:00 — 2 post 08:00 — 4 post 09:00 — 4 post 10:00 — 12 post 11:00 — 13 post 12:00 — 11 post 13:00 — 18 post 14:00 — 18 post 15:00 — 20 post 16:00 — 16 post 17:00 — 20 post 18:00 — 10 post 19:00 — 18 post 20:00 — 25 post 21:00 — 24 post 22:00 — 31 post 23:00 — 36 post 00 06 12 18 00:00 pik saat
gecə quşu
2
Başlayan
Səviyyə 2
1 / 200 XP
73K
təxmini söz yazıb
1 kitaba bərabər
×

Post Ardıcıllığı

Hazırki streak: 0 gün ardıcıl post yazılıb.

Rekord: 10 gün ən uzun ardıcıllıq.


Streak hər gün ən azı 1 post yazanda artır. Bir gün boş keçsə sıfırlanır. Streak uzun olduqca od böyüyür!

×

Yazı Saatları

Tip: gecə quşu

Pik saat: 00:00

Gecə (00-06): 113 post
Səhər (06-12): 35 post
Gündüz (12-18): 103 post
Axşam (18-00): 144 post

Saat diaqramı yazarın gün ərzində nə vaxt aktiv olduğunu göstərir. Qırmızı = ən çox post yazılan saatlar. Yaşıl = orta aktivlik.

×

Səviyyə Sistemi

Səviyyə 2: Başlayan

XP: 101 (karma əsasında)

Növbəti səviyyəyə: 199 XP qalıb


Səviyyə karma əsasında hesablanır. Karma = reytinq + entry sayı + wiki töhfələri. Hər səviyyə üçün daha çox XP lazımdır. 25 səviyyə var: Yeni-dən Tanrı-ya qədər.

×

Yazı Statistikası

Təxmini söz sayı: 73,017

Toplam simvol: 438,100

Orta entry uzunluğu: 1,109 simvol

Kitab ekvivalenti: ~1 kitab (70K söz/kitab)


Söz sayı entry-lərdəki simvollardan təxmin olunur (orta 6 simvol/söz). Kitab ekvivalenti standart roman uzunluğuna (70,000 söz) əsaslanır.


★ wiki yazar
Nailiyyətlər 11 / 18
İlk Addımlar
Yazıçı
Əjdaha Balası
Əjdaha
Əjdaha Kralı
Tanınmış
Vikipedist
Oxunan
Bestseller
Veteran
Əbədi
Qələm Ustası
Karma Yığıcı
Məşhur
Bilik Xəzinəsi
Milyonçu
Həftəlik Seri
Abidə

blok  başlıqlarını gizlət  postları gizlət
mirzə ələkbər sabir

hamısın tapa bilirəm, birin tapa bilmirəm

Bir belə məsel vardır ki, “doğru danışanın papağının qulağı yırtıq olur”. Mən bu barədə çox fikirləşmişəm ki, əcəba, doğru danışanın papağının qulağı niyə gərək yırtıq olsun? Fikirləşirəm, fikirləşirəm… axırda yəqin edirəm ki, hələ gərək belə də olsun.
Məsələn, götürək ki, Məhəmməd Cəfər ağa vəfat edir, bir qədər pulu, mülki, malı və neçə nəfər uşaqları da qalır.
Təşbihən, hacı Molla Feyzi əmi, bu imanın Allah kamil eləmiş kişi, hər növ olur isə uşaqlara qəyyum olub və hər ixtiyarı da yədi-təsərrüfünə keçirir. Söz gəlişi, uşaqların anasına naməhrəm olmasın deyə, nigah da oxudur. Bəli, müsəlman olan adam gərək belə də olsun… Və səğirlərində pulundan çox xərc olmamaqdan ötrü nökərləri-zadları da azad edir. Ancaq uşaqlar nökərlərin xidmətlərin dəröhdə edə bilirlər, eləməselər də yaramaz; çünki Hacı əmi şapalaqlayır. Qaldı ki, mülk, mal və pul - onları da icarəyə və muamiləyə verib işlədir.
Bəli, vəqt o vəqt olur ki, uşaqlar böyüyürlər, indi gərək Hacı əmi uşaqlara hesab versin.
Hesab isə barmaq hesabından başlanır, yanında yatır, palçığa batır, elə qabil bir şey qalmayır ki, Hacı əmi uşaqlara versin. Burasını istəyirəm ərəbcə deyim ki, başa düşən olmasın: deməli ki, Haci əmi “bəllətü” edib “həzmi-rabə”dən oturmuş olur.
Hə, imdi deyəcəksən ki, bu sözlərinin yuxarıda dediyin misal ilə nə münasibəti var?
Yox, əzizim, bir dayan, qoy sözümü ayağa kim deyim, gör münasibəti var, yainki yoxdur.
Vəqt ki, iş bu məqamə yetişir, cəmaət arasında bu söz danışılır, məsələn, bir qəzetə müxbiri də bu sözləri eşidir, götürüb qazeteyə yazdırır.
Hərçənd Hacı əmi oylə israfçı adam deyil ki, ildə beş-on manat verib bir qəzeteyə abunə olsun və yainki gündə bir şahı verib bir nömrə alıb oxusun. Ancaq qonşudan alıb oxuduğu müftə qəzetedə nagah görür ki, bu əhvalat yazılıb, hələ olan kişinin acığı tutub, iki əlli bir qapaz müxbirin başına oylə ilişdirir ki, yazığın papağının nədir ki, öz qulağı yırtıq olur. Odur ki, deyirəm, hələ belə də gərək olsun…
Amma burada yenə bir az fikirləşirəm; fikirləşirəm ki, Hacı əmi müxbirin başına qapazı neçün ilişdirdi?
Tapıram ki, Hacı əminin elədiyi əməlin yazdığına görə…
Fikirləşirəm ki, müxbir bu sözlərin yalandan yazıb imiş, yoxsa doğurdan?
Tapıram ki, doğurdan yazıb imiş.
Fikirləşirəm ki, bu əməl yaxşı əməl [deyil] imiş, hətta hacı əminin xuşkə möminliyinə də yaraşan əməl deyil imiş.
Fikirləşirəm ki, pəs Hacı əmi qapazı öz başına ilişdirməyib müxbirin başına neçün ilişdirdi və halonki bu əməli işləyən hacı əmi özü imiş, müxbirin təqsiri nə imiş? Əcəba, buralarını hərçi fikirləşirəm, tapa bilmirəm ki, tapa bilməyəcəyəm. Deyirəm, görəsən diqqət edim, bunu tapa biləcəyəmmi?
Tapa bilsəm də Hacı əmini başa sala biləcəyəmmi? Amma, heyhat!.. Indi hər kəs bunu tapa bilsə və Hacı əmini də başa sala bilsə, buyursun, bu iş mənim işim deyil!..

las dos fridas

frida kahlonun həyat yoldaşı diego rivera ilə boşandığı dönəmdə ərsəyə gətirdiyi əsərlərdən biri.
ispancadan ingiliscəyə tərcüməsi "the two fridas" olan əsər 1939-cu ildə çəkilmişdir. əsərdə fridanın diegonun tərkedişini dərin bir ağrıyla çəkdiyinə dair maraqlı detallar var.

əvvəla şəkildə yan-yana oturmuş 2 frida təsvir olunub hansı ki, soldakı avropa mədəniyyətli, victoria dönəminə aid ağ paltar geyinən, sağdakı isə sıradan meksika paltarıyla bildiyimiz meksika yerlisi fridanı təsvir edir və əslində bu iki frida bizə onun həyatının iki fərqli dönəmlərini işarə edir.
əl-ələ tutmuş fridalar bir-birinə damar vasitəsiylə bağlanıblar. meksikalı fridanın böyük ürəyi diegonun sevdiyi fridaya, avropalı fridanın kiçik və kəsiklərlə dolu ürəyi diegonun tərk etdiyi fridaya aid olmasıdır.
hər iki fridanın əlində bir əşya var. ağ geyimli frida əlindəki qayçı ilə meksikalı fridanın əlində tutduğu diegonun şəklindən başlayan damarı kəsmiş və üstünə qan tökülmüşdür. kəsilmiş damar ayrılığı, qan isə saldığı uşaqları işarə edir.
arxa planda qaranlıq, fırtınalı səma fridanın daxili aləminin əsərə yansımasıdır.
frida kahlo bu əsəri yaratdıqdan 1 il sonra, yəni 1940-cı ildə diego riverayla yenidən evləndi və bu evlilik ömürlərinin sonuna qədər davam etdi.

əsər yağlı boya ilə işlənmişdir və kahlonun ilk böyük ölçüdə olan əsəridir. ölçüləri 173.5 sm x 173 sm olan əsər sürrealizm cərəyanına aiddir və hal-hazırda meksika müasir incəsənət muzeyində saxlanılır.

Qəfil gedən dostlar

haqqınız yoxdur belə etməyə, vallah, yoxdur, billah yoxdur.
hər şey yaxşı gedərkən və daha da yaxşı olacaqkən necə bacarırsız bunu? niyə adamın sevincini qursağında qoyursuz, hə? heç olmasa bir səbəb deyin, sonra gedin, a kişi. niyə adamı bütünlüklə sizdən gələcək olan bir bildirişdən, bir mesajdan, bir zəngdən asılı qoyursuz axı?
gedəndə tək getmirsiz, əziz dostlarım, gedəndə ağıl-fikrimizi də, özgüvənimizi də söküb aparırsız özünüzlə. adamın ağlına on min cürə dəxlisiz, narahatedici fikir gəlir. özü haqqında hər cür mümkünsüz şeylər düşünür. əskik, dəyərsiz hiss edir adam özünü, bir səbəb, bir xəbər vermədən tərk ediləcək qədər dəyərsiz.

(bax: düşün ki o bunu oxuyur)


entrylərin birində bu insanlar "siz fərqində olmasanız belə xətrinə dəydiyiniz dostlar" kimi tanımlanır. bax, canım-gözüm, demirəm məndə hər şey yerindədi, demirəm məndə səhv yoxdu, ola bilər, kobud eşşəyin yekəsiyəm, bəlkə nəsə səhvim olub, görməmişəm, xətrinə dəyib bundan xəbərsiz davam etmişəm münasibətə. fərqi yoxdur e, nə olur-olsun bunu mənə deyib getməliydin, ən azından incidiyini, küsdüyünü, nəsə bir problem olduğunu hiss etdirməliydin, gizli bir mesaj buraxmalıydın. bu qədər xətirsiz olduğunu bilmək və düşünmək adamı dəli, gic edir qoyur ora.

bilirəm, hər şey kimi buna da alışacam, fikrimi yayındırmaq üçün, yaşadığı, işlədiyi yeri tapıb qapıya dikilmək kimi boşdan şeylər etməmək üçün hər cürə dəxlisiz şeyləri eliyib birtəhər gələcəm öz öhdəmdən. nə bilim e, eh, bəlkə də həqiqətən dedikləri kimi "heç gəlməmiş gedənlər"-dənsən, amma gəlsən yaxşı olar,
(youtube: )

payız fəslini sevmə səbəbləri

Yağışlı havada başıaçıq* gəzmək, islanmış saçlarla oynamaq, gəzəndə ağızdan "tüstü" çıxarmaq, qurumuş yarpaqları tapdalamaq, benzin tökülmüş gölməçələrdəki "göyqurşağı"na baxmaq, səhər isti yerindən duran kimi pəncərəni açıb melanxolik ruhlu təmiz havanı bütün ciyərlərinə çəkib dərindən nəfəs almaq və hər dəfəsində orhan velini özünə daha da yaxın hiss etmək..

Beni bu güzel havalar mahvetti,
Böyle havada istifa ettim
Evkaftaki memuriyetimden.
Tütüne böyle havada alıştım,
Böyle havada aşık oldum;
Eve ekmekle tuz götürmeyi
Böyle havalarda unuttum;
Şiir yazma hastalığım
Hep böyle havalarda nüksetti;
Beni bu güzel havalar mahvetti.


Bir də özünü daha təmiz, daha içdən, daha orijinal hiss etmək. Sanki təbiətlə bərabər sənin də ruhun təzələnir, sən də başdan başlayırsan. Təmkinlə, tələsmədən, keyfiyyətli şəkildə. Monotonluqdan çıxıb yeni "sən" inşa edirmişsən kimi..
Hər şeyə çılpaq gözlə baxıb doğrunu səhvdən ayırma qabiliyyətin, perspektivliyin artır. Beynin daha açıq olur və qarşına çıxan hər problemi asanlıqla çözür, ən ağır kitabları rahat şəkildə üyüdə bilirsən. Sırf buna görə yaydan kitablar ayırıb qoyursan "payızda oxuyaram" deyə..

Bunca məni nirvanaya qaldıran dəyərli hislərin məcmuəsidi payız və sevməmək əlimdə deyil. Sevin payızı, a kişi.

P.s: keçən dəfə 1-də oxuyan şagirdim kənddə yağış yağanda göyqurşağı görməyi haqda danışırdı. Mən də başladım haqqında əlavə məlumatlar verməyə, sözümü bölüb həyəcanla dedi ki, müəllimə, mən göyqurşağını görəndə gün yox idi, özü də əlimlə toxunmuşdum ona. Dedim necə? Qurban olduğum qayıdıb nə desə yaxşıdı? (italik: yağış yuyub yerə tökmüşdü...)

kefi pozan xırda şeylər

yuxu vaxtımdan kəsib, 3 saata güclə fikrimi cəmləyib başlıq açıb entry girirdim, axırda səhvən əlim dəydi, səhifə yenilənib yazdıqlarımı havaya uçurtdu. uzun zamandı kefim belə qaçmamışdı. yazdığım şeylərin yerində artıq heç nəyin olmadığını görmək çox pis qoydu mənə, lənət olsun..

ayda-ildə bir dəfə düz-əməlli nəsə yazmağa çalışırsan, onda da belə..

sevilən yara izləri

5 yaşım olanda həyətdə danayla oynayırdım. boğazına ip keçirib mıxa bağlamışdıq deyə rahat əsəbiləşdirə bilirdim heyvanı. (bax: uşaqlıqda heyvanlara verilən işgəncələr)

üstünə gedib arxaya itələyirdim, sonra o mənim üstümə gələndə arxa-arxaya qaçırdım. bu hərəkəti 5-6 dəfə təkrarlayandan sonra gördüm dana özündən çıxdı, üstümə şığıdı. elə bildim ipini qırıb, qorxumdan arxa-arxaya necə qaçdımsa, dizim boyda olan başqa mıxa ilişdim, dizimi çox dərin çərtib keçdi. o qədər dərin idi ki, dümağ sümük görünürdü, qan çıxmırdı..

sağalma müddəti çox uzun və ağrılı keçsə də, sağalandan sonra yaramın da başına oyun açmağa başladım. sol dizimin bir az sağ tərəfində balıq formasında 2-3 sm-lik yara idi. "balığ"ın üstünə üzgəc, qəlsəmə, pulcuq, göz, dodaq və s. bir də qırağına çoxlu balıq çəkib özüm üçün dizimdə "su dünyası" qurmuşdum. həqiqətən suyun dibindəymişəm kimi hiss edirdim özümü və dizimdəki dünyaya baxmaqdan doymurdum. iş orasındadır ki, çəkilmiş digər balıqlar onun qədər mükəmməl görünmürdü. ona görə ayrı sevirdim həmin balığımı* yaramı .

getdikcə yaranın forması dəyişsə də, hələ də üstündə nələrsə yaratmaq üçün çoxlu alternativlərim var. bir də gördün gəmi olub dənizdə üzür, ya da quş olub göydə uçur. olmadı göy qurşağının sevdiyim rənginə çevrilir. üstündə natürmort çəkilən molbert ayağı olmuşluğu da var...

güldürən hadisələr

əmimqızı "r" hərfini deyə bilmir. mənim adımda da "r" hərfi var, deyəndə "y" ilə deyir. keçən dəfə adımı bir "r" ilə - mariya* , bir də "y" ilə - mayiya* yazıb göstərir ki, sən bu mayiyasan, yoxsa bu biyi mayiya?

şəhid atası

itkin düşmüş əsgər atasına baxanda təsəllisi daha çox olan atadır.

axşamçağı şəhidlər xiyabanına getmişdim, bütün günü xoşbəxt hiss etməyimə səbəb olan qəhrəmanlara bir baş çəkməyə. getməz olaydım, ürəyim param-parça oldu, qayıtdım.
xiyabanın sonunda təzə gələn şəhidləri dəfn edirdilər, analarının üzünə baxmağa cəsarətim çatmadı, çöndüm başqa tərəfə. nə görsəm yaxşıdı? itkin düşmüş əsgərlərin siyahısı həkk olunmuş daşın üstündə bir adın üstünü yumruqlayır yaşlı bir dayı. çarəsizcəsinə ağlayaraq, ehmalca, səssiz. üz ifadəsi elə idi ki, görən kimi dünyayla əlaqəm kəsildi elə bil. sən demə səssiz ağlamırmış həmin dayı. içindəki hayqırıq səslərini eşidər oldum, eşidən kimi də qulaqlarım tutuldu. içimi parçaladı çəkdiyi nalələr, qışqırtılar. bir anlıq ağlımdan keçdi gedib ayaqları altına düşüm, qucaqlayım, təsəlli verim, nəsə bir söz deyim.. söz də ki, nə söz e? hansı sözün gücü çatar həyatın belini büküb 2 qat etdiyi adama təsir etməyə? şəhid valideynlərinə "torpaqlar alınır, oğlunun qanı yerdə qalmır, ruhu şaddır" demək olur ən azından. bəs bu? heç bilmir oğlu sağdı, ölüdü. sağdırsa hardadı? necədi? kimlədi? nə edir? nə işlə məşğuldu? ölübsə hardadı? basdırıblarmı heç olmasa, yoxsa elə itlərə yem ediblər, ya da yandırıb külünü havaya sovurublar nəşinin?.. bilmir, heç nə bilmir oğlunun müharibədən sonrakı müqəddəratı haqqında..

bu yerdə süleyman rüstəmin həmin misraları düşür yadıma:
Sorurdu: – “Balam hanı?” – Hər cəbhədən gələndən
Ondan xəbər gəlməyir, xəbər gəlir öləndən.
Yerəmi batdı oğlum, göyəmi çıxdı oğlum?
Bəlkə mən yanılmışam, əzəldən yoxdu oğlum?!
El bilir, uşaqlıqdan o naxələf olmayıb.
Ürəyimə damıb ki, oğlum tələf olmayıb…

tıq-tıq xanım

nə az-nə çox, düz 8 il rolunu apardığım personaj.
baxça(4 il) və ibtidai sinif dövründə hər nə qədər səhnələşdirildisə, hamısında mən çıxış edirdim. niyə? həm qaralığımla, həm danışıq və hərəkətlərimlə tıq-tıq xanımı anımsadırdım deyə.

həmin vaxtlar tv-dən braziliya serialı gedirdi, serialdakı qara qızların adı maseyna, preyta, lolo, deyusa idi, dayım da gündə bir adla çağırırdı məni. hələ də elə çağırır, lənət olsun... nəysə ki, bir gün o qədər bezmişdim ki, dayımın məni həmin adlarla çağırması və "üzünü göy sabunla yu, ağar", "gəl üzünü maşının təkərlərinə sürt, o qara olsun, sən də ağ" deməsindən bezib, sabun temasını icra edəcəkdim. məqsədim ağarıb qışda qar qız, yazda bahar qız olmaq idi, qarayam deyə pıspısa xanım olmaq yox. o da anamın göy sabunu istəmə səbəbimi bilib qəşş etməyindən başa düşdüm dayımın mənlə alay geçtiğini...

elə ondan sonra qara olmaqdan zəhləm qaçırdı, ta ki müəlliməm mənə "qara qızıl" deyənə qədər. ilk dəfə deyəndə "qara" sözünə görə kefim qaçmışdı. müəllimə ağ qızılla, qara qızıl haqqında məlumat verib fərqlərini izah edəndən və mənə "qara qızım, qaysı qızım" yaxud "qara kişmiş" deyəndən sonra qara olduğuma görə ayrıca xoşhal olub, özümü çoox çox özəl hiss edirdim.

günlərdi dilimdən düşməyən, mənə uşaqlığımı xatırladıb, "gözümdə canlanır kos-koca mazi" dedirtən və yıxıb-sürüyən misralar:
bir körpə böcəyəm mən,
çiçəkdən göyçəyəm mən.
dost axtardım tapmadım,
təkcəyəm, təkcəyəm mən..

hərtərəfli insan

"acame of" (acam ee oooff) mesajıma "ingilisim zəifdi" cavabı verərək gecə-gecə güldürən yazar. yerdəyəm...

göz

bir* bu kitabı gün işığında oxuyursunuzsa, torlu qişanıza çatan fotonlar sadəcə 8.5 dəqiqə əvvəl günəşin mərkəzində nüvə reaksiyalarından ortaya çıxmışdır. eyni fotonlar 5 dəqiqə əvvəl merkurinin orbitindən keçib, 2.5 dəqiqə əvvəl veneranı geridə qoymuşdu. yolu dünya ilə kəsişməyən şüalar cəmi 4 dəqiqə sonra marsın, bir saata qədər sonra saturnun orbitindən keçəcək. səmadakı bu yolçuluğun ardından günəşin ağ işığı heç dəyişməyən zaman müddətində (çünki eynşteynin dediyi kimi, işıq sürəti ilə səyahət əsnasında zaman ləngiyir) ətrafımızdakı dünyanı gəzib dolaşar və çox rəngli şüalara çevrilər. saçılan işıq şüaları gözün şəffaf buynuz təbəqəsindən və büllurdan keçib torlu qişanın təhlükəsizlik şəbəkəsinə düşər. bu toqquşmanın təsiri ilə ortaya çıxan enerji ağ təbəqədəki proteinlərin qıvrılmasına səbəb olaraq zəncirvari bir reaksiya başladır. bu isə əgər, yetərli sayda proteinlərdə qıvrılma olarsa, tək bir torlu qişa sinirinin şüalanması və tək bir işıq zərrəsinin qəbul edilməsi ilə nəticələnər.

ağzımızdakı qidanın dadına baxa bilir, çata biləcəyimiz məsafədəki bir cismə toxuna bilir, yüzlərlə metr məsafədən qoxu ala bilir, kilometrlərlə məsafədəki səsi eşidə bilirik. ancaq günəş və ulduzlarla əlaqəmizi yaradan sadəcə görmə qabiliyyətimizdir.

mənbə:
gavin francis - insan vücuduna səyahət, göz: görmənin intibahı

uşaqların dünyanı idarə etməsi

dünyanı bilmirəm, ancaq mənim dünyamı 100% uşaqlar idarə edir. idarə etməkdən fərqlidi bir az. uşaq görsəm sevinib güləcəm, uşaq mənə gülsə xoşbəxtlikdən göylərə uçacam, uşağın kefi qaçsa özümü bədbəxt hiss edəcəm, uşaq ağlasa... uşaq ağlasa, göz yaşları sel olub qəlbimə yağar, dolu olub bədənimi üşüdər, şaxta olub həyatımı dondurar. bəs 10 aylıq körpə uşaq uçqunlar altında qalıb öləndə, ağır xəsarət almış digər 3 yaşlı "necəsən, xədicə?" sualına ağlaya-ağlaya "yaxşıyam" deyəndə necə? bax, həmin nöqtə mənim pikim idi. nifrətin nə olduğunu dibinə qədər yaşayaraq öyrəndiyim an idi. ürəyim qum olub əlimdən süzüldü, külək də göyə sovurub yox elədi. indi çox yaxşı hiss edirəm ki, sovrulan hər zərrə "qum dənəciyi" dünyadakı bütün uşaqların - ağının, qarasının, xəstəsinin, sağlamının, anasızın, atasızın, qız olduğu üçün dünyaya gəlməmiş öldürülənlərin, dünyaya gələndən sonra diri-diri basdırılanların, aclıqdan quru çöp qalanların, yolun qırağında köhnə məktəbli çantasının içindən salfetka çıxarıb satanların, güllələnəcəyini bilib "ana, uşaqlara balaca güllə ilə öldürürlər, hə?" deyənlərin, zəhraların, sabah 15 yaşı olacağı halda həmişə 14 qalanların yanındadı..
sarsıntıdan gün ərzində ruh kimi gəzmişəm, nə iş gördüyüm yadıma gəlmir, bir-neçəsi istisna.

məktəblər bağlanıb və üstümüzdə məsuliyyəti olan ev tapşırığı yoxdur deyə, həm də bir az uşaqlar gülsün, dünya rənglənsin, dünyam rənglənsin deyə şagirdlərimə dedim gəlin bir az maraqlı şeylərdən danışaq, məsələn sevgidən.
2-də oxuyan 2 oğlan uşağı var, başladım bunlardan sevdikləri qızlar haqqında soruşmağa. ayallah, elə qızardılar, elə pörtdülər ki, az qaldım hamısını dişlək-dişlək edib qollarında diş izi ilə yola salım, deyim al bu da sənə sevgi göstəricisi..
biri deyir ki, müəllimə mənim 3 dənə sevdiyim qız var, aldadıram hamısını. başa salıram ki, bəs aldatmaq, yalan danışmaq yaxşı şey deyil. qızlar bunu bilsələr çox pis olacaqlar. səni aldatsalar necə olarsan, bax onlar da elə. qayıtdı ki, müəllimə, pis olaram e, axı üçünü də sevirəm...

digərində vəziyyət ciddidi. gedib qızın atasına qorxa-qorxa qızını sevdiyini deyib, qızın atası da deyib "cəhənnəmə sev".. uşağın bunları danışanda gözlərinin solmasını görməli idiniz. belə insanlar niyə yaşayır axı? nəysə, entrymin bu hissəsini uşaqlarla yaşadığım gülməli hadisələrə həsr etmək istəyirəm, ümid edirəm sizi də yüngülləşdirə biləcəklər..

bir oğlan da var, 4-də oxuyur, bundan əvvəl danışdığım uşağın böyük qardaşıdı. soruşuram "sən də qızları aldadırsan?". deyir "müəllimə, aldatmaq nə deməkdi ki? bir dənə qız var onla yazışıram məktəbdə, aldadıram onu?" deyirəm sənin saflığına quzu kəsərəm mən, həmişə belə qal. özü də bilirsiz necə yazışırlar? boş dərslərdə dəftərə məktub yazıb əldən-ələ ötürərək. keçən dəfə bir dəftərini gördüm, götürəndə dedi müəllimə qızla yazışma dəftərimdi, oxumayın, dedim yaxşı. sonra bir dənə bəzəkli balaca dəftər alıb verdim ki, al bunu elə qızla yazışma dəftəri. həm balacadı, həm də daha gəşəngdi, içində gəşəng şeylər yazarsız. çox ürəkdən güldü, dedi ee müəllimə, utanıram...
həmin uşağın kirpikləri maşallah olsun çox uzundu. adı cəlildi, deyirəm ay cəlil, kirpiklərin bir az da uzansa saçlarına çatacaq. deyir necə? dedim tuş vuraq uzansın, baxaq. bu qurban olduğum da kosmetika nədi bilmir, dedi gətirin vurun. vurdum, yanındakı qız güldü bu da başa düşdü ki qız üçün imiş bu tuş... tuşu vurdum, sonra mənim mickey mouse qulaqlı obodokum var, dərsdə taxıram ki, uşaqlar qarşılarında tay-tuşlarını görüb rahat olsunlar, adını da "mariya müəllimənin qulaqları" qoyublar, nəysə, taxdım bunu onun başına. şəklin çəkəndə dedi heç kimə göndərməyin, yoxsa qoyardım bura, kefiniz 1:1000 qalxardı...
sonra buna pomadaları göstərdim, xoşu gəlir baxımlı qızlardan, mənə qırmızı pomada vurdurdu gülə-gülə.. bir-bir rəngləri göstərdim, dedim gəl vurum. dedi yox e, qız rəngləridi. qəhvəyi rəngi götürüb dedim ki, bax, kişi rəngidi, qəhvəyi. atama almışdım, amma qəhvəyidən xoşu gəlmir deyə vurmur. bax, dolu qalıb içində. yenə inandı, dedi hə vurun, vurdum mən də. güzgüyə baxanda dedi yox e, müəllimə, yaraşmadı bu...

bunun 2-də oxuyan qardaşı çox safdı, elə gəşəng sözlər deyir ki, adam lap uğunub gedir. keçən dəfə güldürmüşəm dərsdə, gözündən su gəlib, qayıtdı ki, müəllimə, mən güləndə həm də ağlayıram. soruşuram o necə olur? deyir, bilmirəm, güləndə ağlamağım gəlir. salfetka verə bilərsiz gözümü silim? ağlamışam yenə.. onda başa düşdüm gözündən yaş gəlməyi ancaq ağlamağın nəticəsi bilirmiş..

başqa 1-də oxuyan uşağım da var, əqli bir az zəifdi, amma şükür hər şey yaxşı gedir, irəliləyişi çox sürətlə artır. o qədər sürətlə ki, keçən dəfə kəpənək haqqında danışanda təzə heyvan "kəşf etdiyini" öyrəndim.
adı mokələmundu. deyirəm, ay səid, o nədi elə? deyir, müəllimə, görməmisiz heç? kəpənəkdi, rəng dəyişir. mən qoyun da uşaqdan icazə alıb telefonu götürdüm, dedim gəl haqqında oxuyaq bu rəng dəyişən kəpənəyin, heç bilmirəm bu hansı heyvandı. uşaq da gülür ki, müəllimə mokələmunu tanımır. qəfildən ağlıma buqələmun gəldi. deyirəm, ay səid, bəlkə sənə adını səhv deyiblər, hə? bəlkə buqələmundu? yenə qəş elədi, dedi hə, kərtənkələdi...

deyəcəkdim icazə verək, dünyanı uşaqlar idarə etsin. yenə sonradan yadıma düşdü ki, axı onsuz da onlar ayrı planetdən gəliblər, hətta hərəsinin öz şəxsi idarə etməli olduğu planeti var. onları işlərindən etməyək, küsməsinlər, ağlamasınlar. ölməsinlər.

17 oktyabr 2020 füzulinin işğaldan azad olunması

uçqun altında qalmış körpələri qoyub düz-əməlli sevinə bilmədiyim hadisə.
şəhidlərə rəhmət, ailələrinə və yaxınlarına səbr, qalanlara isə hər cür şərəfsizlikdə, cındırlıqda, qəhbəlikdə pik olan düşmənlə mübarizədə güc-qüvvə arzu etməkdən başqa əlimdən heç nə gəlmir, təəssüf ki.
görək axırda nə olur.

lazımsız məlumatlar

tərkibi yalnız ~36% spirt və sudan ibarət araq olmurmuş. səbəbi isə normal bədən temperaturumuzun da ~36 dərəcə olmasıdır. qan hüceyrələrimiz 36%-li araq molekullarını "özününkü" bilir və daha yaxşı mənimsəyir. beləliklə, piyan olmaq ifrat dərəcəni keçib, ciddi fəsadlar törədir(miş).

yazarların paylaşmaq istədikləri şeirlər

Gedirsən məni də apar,
Gəlim saçını darayım.
Bir də nə vaxt əlim çatar?
Olar səni qucaqlayım?

oturum səninlə bir az,
Gələcəyi varaqlayım.
Fonda bir bayatı-şiraz,
Olar səni qucaqlayım?

Sən gülümsə, heç nə demə.
Mən öz halıma ağlayım.
Heç nəyi soruşma, bilmə,
Olar səni qucaqlayım?

Dönə-dönə, dəfə-dəfə,
Öz-özümü aşağılayım.
Heç olmazsa bircə dəfə,
Olar səni qucaqlayım?

Bilirsən bu nə ağrıdır?
Kimə, necə bel bağlayım?
Bəlkə dünyanın axırıdır,
Olar səni qucaqlayım?


Səni hamıdan saxladım,
Hər gün belə sabahladım.
Özümü çox qucaqladım.
Olar səni qucaqlayım?

Raqif Raufoğlu

« / 20 »

blok -   başlıqlarını gizlət

Son bəyənilənlər