sözaltı günlük
| sözaltı1,929,216 | 1496 | 7378
əjdahalar googlla
Aşmış kamazın şoferi
Yalnız deyilsən!
Bu duyğuların müvəqqəti olduğunu və kömək mövcud olduğunu bilmək vacibdir. Dostlarınıza, ailənizə, profesionallara müraciət etməyiniz vacibdir. Sizi dinləmək və lazım olan dəstəyi təmin etmək istəyən insanlar var.
Sözlük yazarları olaraq səni hər zaman dinləyə bilərik.
Əgər yalnız hiss edirsənsə, qaynar xəttə zəng et:
☎ 860edit: hirsim soyumadı təzdən gəldim blət. bir müddətdir, siqaret içkiyə də ara vermişəm. belə vaxtlarda bekarçılıqdan + əsəbdən bilmirəm neyləyim. səbəbini bilmədiyim bir şeyə o qədər əsəbiyəm ki, divarları yumruqlamaq istəyirəm. bu gün kaş barça napoli oynayardı baxıb hirsimi soyudardım biraz. dəli kimi söyürəm gijdıllaqlara. belə ki, palojnalarıdı heç biri klubdan artıq deyil. özüm belə deyirəme, üzbəüz olsaydıq qaqam qaqam deyib yola vermişdim. nəysə də ala, diyəsən evdəki yarım viski butulkasına cumacam indi. kədərlənib ağlamaq istəyirəm.
-Alo
-Alo, salam Nurlanə xanımla danışıram?
-Nurlanə yox Nurlana xanım!!
Təbi ki işimə xatir bu mövzuda çox dərinə getmədim və dərhal iş mövzusunda danışmağa başladıq.
Həmin telefon danışqından saatlar keçib, amma hələdə oturub fikirləşirəm ki görəsən belə insanların həqiqətən də problemi nədədir? Natamamlıq kompleksi? Yox bu o deyil nəsə başqa birşeydi və natamamlıq kompleksindəndə betər bir şeydi. Yəni görün bir insanın beyni nə dərəcədə kütləşibsə öz adının orjinal formada səsləndirilməsi ona çuşkalıq kimi gəlir. Yəni sən Nurlanə yox Nurlana olanda özünü daha yüksək səviyyəli bir insan kimi hiss edirsən?
Nəbilim vallah... mənə görə heç bir insan həyatda süniliklə xoşbəxt ola bilməz.
Buradan uzaq olduğum müddətdə şəxsi inkişafımda uzun yollar qət etdiyimi fərq etmişəm. Özümü bir qaranquş qədər azad, bir çinar ağacı qədər müdrik hiss edirəm. Amma ağaclar ayaqda ölər, bunu da bilirəm. Burada random yabancılarla danışıb, yeri gəldikdə polemikaya girib, yeri gəldikdə müzakirə etməyin şəxsi inkişafa çox fa faydalı olmadığını hiss edirəm artıq. Lakin bunları yenə də edərəm, çünki ürəyim elə istəyir və sözlüyü sevirəm.
Şebnem Ferahın artık kısa cümleler kuruyorum dediyi nöqtədəyəm sanki. Paraqraflarla yazıb özümü ifadə etmək və ya bir şeyin müzakirəsini aparmaq mənasız gəlir artıq. Ola bilsin mən bunları yenə də edim, özümlə tutarsız olum, fəqət tutarsız olmağım özümü sevməyə əngəl deyil ki. Seviyorum, sevmiyoruuuum.
Hörmətlə,
phaedrus
Həyatımda istisnasız həmişə məsuliyyətdən qaçmağa çalışmışam, ətrafımda mənə çox dəyər verən insanları görəndə onları özümdən uzaqlaşdırmağa çalışıram, çünki bu dəyər hissinin mənə inanılmaz bir məsuliyyət yüklədiyini düşünmüşəm həmişə, o verilən dəyərin altında qalaraq boğulmaqdan qorxmuşam və hələ də it kimi qorxuram,hər nə qədər bu dəyər qarşılıqsızdır deyilsə də elə deyil ,verilən dəyərin qarşısında əzilmeyin,niye belə biri olmağını sorğulamaq həyatımda inanılmaz əzabverici duyğu hisslərimdən biridir.Bacara bilməməkdən qorxuram, ki, onsuzda bacarmıram insanlar mənə görə hər hansı bir gözləntiyə girəndə sanki onları da özümle birlikdə bir bataqlıqda qarışıq duyğularla,heç bir tarazlığını tapa bilmeyen hisslərimlə boğacam.Istəyirəm ki, ətrafımdaki heç bir insanın məndən heç bir gözləntisi olmasın duyğu baxımından vəfa, dəyər, sevgi kimi.
Ele ki, insanların mənə qarşı bir dəyər formalaşdırdığını görürəm onda ordan arxama belə baxmadan qaçaraq uzaqlaşmaq istəyirəm,ele bu anda da özümlə möhtəşəm peşmanlıqlar aparıram, bəs o insanı çox istəmirəmmi?! It kimi də çox istəyirəm (ki, həyatımda dəyər verə bilmədiyim və çox istəmədiyim insanları heç vaxt saxlamıram)amma nə fərqi.
Necə deyərlər niye belə biri, yəni insanların lüğətində "pis" bir insan olduğumu soruşanda isə,mən sevməyi və dəyər verməyi bacarmadığımı deyirəm,ruhumda sevgi hissim çoxdur hər şeyə qarşı ən əsası da həyata qarşı amma mən bunu göstərmək məcburiyyətində qalmaq istəmirəm,özümdən çıxardığım dərsə görə deyə bilərəm ki,insanlar demədən və göstərmədən də birilərini çox sevə və dəyər verə bilər, çünki həyatda belə insanlar var, necə ki, mənim kimi. Sadəcə qəlblərində sevirlər heç bir şərt,heç bir gözlənti olmadan.
Niye belə olduğumu sorğulamadığım tek bir gün yoxdur,bəlkə də özüm özümə həmişə bəs etməyə çalışıram ki,yaşamaq daha rahat olsun, əks halda qurmağa çalışdığım hər bir insani münasibətdə özümdən nə qədər taviz verərək mənəvi bir çöküşün və məhv oluşun içində çabaladığıma şahid olacam...
Bu arada məncə həyatda hər zaman yaşamaq üçün bir səbəb vardır, yəni siz bilməsəniz də sizi qəlbində həqiqətən çox sevən amma bunu nə göstərməyi, nə də ki, deməyi bacara bilməyən insanlar ola bilər.
Cümlələrim də özüm kimi qarışıq və anlaşılmazdır.
(youtube: 
)
)özümü yaxşı olduğuma o qədər inandırmışdım ki, bir də bu başlığa depressiv nəsə yazmaram düşünürdüm.
amma bu gün özümü o qədər pis hiss etdim ki, duşda gözüm çıxana qədər ağladım. özümü o qədər çirkin hiss etdim ki, evdəki bütün güzgüləri sındırmaq istədim. o qədər dünyaya yad idim ki, özümü kəsib realammı deyə bilmək istədim. "niyə, nədir mənim problemim?" deyə düşünüb dırnağımla dərimi yırtmaq istədim. varlığımı bürüyən qəzəbdən özümü divarlara çırpmaq istədim. kədərdən qusmağım gəlir. səsim batana qədər qışqırmaq, çığırıb üsyan etmək istəyirəm, amma şərait yoxdur. hamıya yaxşıyam deyəndən sonra özümü o qədər ikiüzlü hiss edirəm ki, sifətimi çəngəllə deşik-deşik etmək istəyirəm. fikirləşməkdən beynimin içi ağrıyır, sanki sinirlərimi kəlbətinlə dartıb bururlar. hər şey əsəbimə toxunur. ətrafla dialoqu da mümküncə azaltmışam.
dərdim nədir özüm də bilmirəm heç. bəlkə də məni incidən də budur. niyə beləyəm ki? hər şey yolunda gedəndə anidən çökürəm. bu gün özümü o qədər çox öldürmək istədim ki. amma taqətim də yoxdur. istəməklə də olmur. duşda dəm qazından boğulsam sevinərdim. amma özümü öldürməyə sərf edəcək effort qalmayıb.
niyə beləyəm ki mən. nə vaxta qədər belə çəkəcək? niyə buna dözməliyəm? nə vaxta qədər özümü inandıracam ki sağalmışam? yaxınlarım niyə dözsün ki bu hallarıma?
yenə ağlayaraq qıvrılıb yatacam. sabah da tezdən oyanmalıyam. nüçə aydan bir belə hallara düşməyimi normallaşdırıb yaşamalıyam? niyə də niyə...
ölmək istəyirəm, ölə bilmirəm.
heç vaxt danışmadığını deyə bilərlər, əslində danışdıqların onlar üçün bir məna ifadə etmirdi..
insanın gəldiyi son nöqtədir qələmlərlə, dəftərlərlə, divarlarla, izi bucağı görünməyən qayalıqlarla, dünyada nə qədər bədbəxt varsa onların gözyaşlarının toplusu dənizlərlə, uzaqlarda ağlayan küləyin səsiylə danıışmaq, dərdləşmək, onlardan biri olduğuna inanmaq.
təzə daxil olduğun və uzun bir müddət orda qalacağını hiss elədiyin mühitdə normal olaraq səssizcə kənardan "söhbəti tutmağa" çalışırsan. çünki tanımaq və qarışmaq üçün zaman lazımdır. həm də uzun bir zaman. bu dəmdə ləqəbin olur sakit.
sakit olsa cəhənnəm, insanlar (istisnası zadı hələ görülməyən) düşünür ki, fso sakitdisə loxdu. fikirlərində yanılanda, boş önyarğılarına görə özlərini günahkar hiss etməkdənsə, əksər hallarda "hihi mən səni lox, heç nədən başı çıxmayan bilirdim" deyirlər. bu sözlərini eşidəndə deyirəm ki, kaş elə çurban bilərdin məni biz danışmazdıq. yenə cəmiyyətimiz bu xəyali etiketi birdəfəlik ssenari kimi verir. və deyir ki, başla oynamağa. oynamaq. çünki axı sən bu deyilsən. məcbur ediilirsən ki, bir ortama ilk girdiyin halını hamı ilə tanış edəsən. və ömrünün sonuna qədər onunla tanınasan.
sakitsən, amma başqa fikrin var? aa sus onda sənə düşməz ki sən sakitsən.
qarşı çıxmaq istiyirsən? fikrin tutarlı da olsa, saya salıb əməl eliyən olmaz. sakitsən axı sən. əvvəl axır ya hansısa səsli küylü onu deyər, olar dahi ya da ki içlərində sənin haqlı olduğunu bildikləri halda bir şey deməzlər. sən də sevinə bilmərsən. rahatlıqla lağ edirmiş kimi "mən demişdim" deyə bilmərsən. axı sən sakitsən.
"əylənə bilirsən?", "sıxılmırsan?" kimi özünün belə ağzından çıxmayana qədər, bəlkə də çıxandan sonra da düşünmədiyi çuşka sualları hər mühitdə eşitmək adamı bezdirir. indi sən məni tanımağa cəhd etmədən, önyarğı ilə sakitsən deməyin, ya da ümumiyyətlə mənim səninlə bir ortaq marağımın olmaması o demək deyil ki, mən yaşamıram aq bu nə düşüncə tərzidi. məktəb, hazırlıq, uni hər yerdə bu ssenarinin fərqli pərdələrini yavaş-yavaş eyni oynamağa başlayırdım elə bil.
məktəbdə dərsə gəlməyəndə ancaq partası boş olmağına fərqinə varılanın əksinə, sinifin boşboğazı dərsə gəlməyəndə elə bil 15 nəfər yoxmuş kimi hiss edilirdi. eyni gündə gəlməyəndə hamının, onun başına yığışıb "niyə gəlməmişdin?" deyə marağlanması uşaq vaxtı məni dəli edirdi. ya da hazırlıq qrupları zəif və güclü olaraq 2 yerə bölünür çox vaxt. dəfələrlə özümü təsdiqlətsəm də, sınaqlardan keçsəm də, sakitəm deyə zəif qruplarda ömür çürüdürdüm. bir dəfə dözməyib mamanı aparmışdım ki danışsın, ona da demişdilər ki, bunan gözləntimiz yoxdu, sizində olmasın. azərbaycanlı ailələr müəllim sözünü özünə əmr bilir. onlar desə ki, qatıq qaradı deməli qatıq qaradı. bu durumda, layiq olmadığı yerdə çürüməyə, həvəsini itirib, prinsip aparmağa məhkum olur insan.
sakit anılmağın bir söhbəti də var ki, 20 nəfərdən ibarət insanların səsini batırmaq üçün səsini ən sonuncu tona qaldırmağa ehtiyac duymursan, sənin danışmağın hamının səsini batırır. sənin fikrin hamının fikrini keçərsiz edir. amma heç kim bunu qəbul etmir. mənim də dərdim burdadır.
vecinə alınmayan fikirlərdən sonra o qədər atmışdım içimə ki, ən böyük xəyalım çıxıb stola "blət sən kəs səsivi ən zor mənəm" deyə qışqırmaq idi. amma ki, bunu başqa yol ilə eləməliydim. çünki hər şeyin başlıca səbəbi avtobusda sırf bildiyim bütün şeirləri dalbadal demişdim deyə*telefonsuz uşaqlıq hamının içində qışqırıb, həvəsimi qırıb, hələ bir 50 ildə ömrümü çürüdəcək "camaat nə deyər" sözü ilə tanışdırdıqları gündən bəri, hər yerdə, fikir qalsın qırağa salamı belə çəkinərək vermişəm. bu qədər il təsirini qorumağı, yadıma gələn ilk xatirəm olduğuna bağlıyıram. dəfələrlə eyni situasiyanı yuxularımda fərqli yaşlarımda görüb, sanki dəyişdirməyə can atsam da, təngənəfəs ayılıb, səhərə qədər balkonda oturmaqdan başqa bir şey edə bilməmişdim. hər addımda, hər yerdə, hər adsız zəng, iş görüşməsi, yeni insanlarla tanışlıq zamanı özünü daha da təzəliyirdi o utanc, əzilmişlik hissi.
o gündən bəri bir şeyi bir başa eləmək/deməkdənsə, alternativini fikirləşməli olmuşam həmişə. ən sadə iş belə mənə artıq cəhdlərlə başa gəlirdi.
başqa cürə, başqa versiya, yox başqa yolu olmalıdı deyə düşünməkdən özümü itirirdim getdikcə. yaxşılaşmaq, özünü tapmaq, yaşamağı atmışdım kənara. tək məqsədim özümü təsdiqlətmək idi. hər şeyi düşünmüşdüm, həm də dəfələrlə. bircə, sonunu düşünməmişdim. (baxma: çünki sonunu düşünen kahraman olamaz)
məktəbdə, hazırlıqda, unidə təsdiqlənə biləcəyim tək yol imtahan idi. ancaq orda qışqıra bilərdim. ancaq orda içimi bilə bilərdilər, onda hamı məni tanıyacaqdı və mən nəhayət ki hər şeyi birbaşa edəcəkdim. mən yaşayacaqdım.
testlərin nəticəsi əla olanda "oyda inana bilmirəm sənə çox haqsızlıq eləmişik səncanı bağışla" kimi reaksiyalar gözləyərkən," köçürmüsən" , "sən buna layiq deyilsən" eşidəndə gözüm kəlləmə çıxmışdı. 1 2 dəfə də prob eliyəndə gördüm yox e mənim özümü bu yollarla təsdiqlətməyim çətin işdi. daha güclü nəsə lazım idi. ya səsli küylü olub birinci partada oturmaq? ya da ümumiyyətlə başını buraxmaq?
universitetə təzə daxil olanlara məsləhət verən əmiuşaqlarım mənə də deyirdilər ki, bax sən də qulağında sırğa elə ilk dəfə sinifə necə girdinsə elə ömür boyu elə yadda qalırsan.
bu reallıq məni əsəbləşdirirdi, məyus edirdi, çünki gücsüz hiss elətdirirdi. hamı, sözü gedən xəyali etiketlərə ömürlük, birmənalı olaraq dəyişməyən vəzifə kimi baxırdı. kim ki, kənara çıxmağa azca belə cürət eləsə, olurdu vətən xaini.
nəysə, o söhbətin üstündən 4 5 il keçdi, ilk gündə keçdi. mən sakit biri kimi girdim sinifə. hamı ilə "siz"lə danışıb, "bəs bürcün nədir?" suallarını verən qızın əksinə sakitcə ancaq ad soyad soruşanda danışan uşaq oldum. sonra neçə dərsləri çıxıb danışsam da, sakitəm deyə ballarım kəsildi. kin saxlıyırdım deyə də gedib bax görürsən sən verdiyin baldan çox yığmışam deyəndə müəllimlərin sifət ifadəsi "sən kimsən ala" olurdu.
dayandım. doğrudan e mən niyə bunu edirəm? hər şey mənasını itirdi anlıq. müəllim qırıl deyə əlini sallayıb getdi. mən gedə bilmədim. çünki son cəhdim idi ki, bəlkə o yola verərək salladığı əli çiynimə heç nə demədən vursaydı bütün hər şey bitəcəkdi.
sonra çönüb geriyə baxanda, bir qazanca görə vaxtımı, həvəsimi ən əsasda həyatımın kayfını itirdim. özümü belə kənara atmışdım. insan ancaq başqalarından təsdiq tapanda rahatlığını tapmırmış. və əslində yaxşı mənada heç kim sizi qozlamır da. başını buraxıb, "ay sağ ol ən lox mənəm" deyəndə rahatlanırsan. ümumiyyətlə təsdiqləri alıb rahatlanmaq deyə bir şey mümkün deyil, hər dəfə level artır amma sonu yoxdu. son yoxdusa, məna da yoxdur. insanları münsiflər heyəti olaraq görmək sadəcə özünü itirib başqalarına görə yaşamaqdı. indi kimsə, zarafatıma gülməyəndə, öz özümə gülməyimə görə gülürlər. elə daha səmimi olur. hə bir də zarafat izah eləmə kimi borcun olmur, belədəki hər 2 halda məqsəd güldürməkdisə bu məqsədə çatırsan. zarafat tutmasa utancdan yatmamaq da var, heç nəyi qozlamamaq da, yəni hər şey sadədi, insan prosta düz baxmalıdı hər şeyə. etiketi cırıb öz bildiyini etməlidi.
Səhərsi gün bu səfər bağbanlara daha da yaxınlaşıb əlimi qaldırıb yenə nisbətən uzaqdan salam verdim, bu səfər allahn salamın götürdülər. Əslində allahn salamı da overrated di bir dəfə uşağın birinə əlimdə veş olanda salam verməmişdim yolda görəndə, (mırta sənə salam yoxdu deyib keçmişdim tələsə tələsə) incimişdi, nəm ala yarım saat qrupda səs zad atmşdı ki mənə salam vermiyib zad görün necə besbantovdu jsjsj.
Son günlərdə də özümü qəribə hiss eliyirəm, bir qədər yaxşı desəm yoxsa moody desəm tam bilmədim.
insanları çox da ciddiyə almamaq lazımdır ancaq istər istəməz proqramımız buna əlverişli deyil, bəzən ehtiyac duyuruq. Özümü yaxşı hiss eliyirəm çünki xoşbəxtliyi tapacaq n qədər şey var həyatımda. Biraz içimi qarışdıranda son vaxtlarda az çox özümü izolasiya eləməyimdən qaynaqlanır, gün içərisində milyon insanla sosyallaşıram mövzu sosyal heyvan teması deyil. Sadəcə emosional olaraq yaxın çevrənin belə nə qədər özüvə yadlaşdığını, fərqliləşdiyini bilməməyləri sənin də təbii olaraq gizlətməyin. insanı qəribə triplərə salır, yaxşıdır bəlkə də onsuz hamının maskası var, heç kəs onsuz da doğurdan səni anlamaq, necə psixolojik fazalardan keçdiyivi bilmək istəmr. Verirmiş kimi görünənlər də, həqiqətən dəyər verdiklərin yox, sadəcə vermək daha münasibdi deyə edir
üzv ol