həyatın nə qədər gözəl olduğunun anlaşıldığı anlar
əjdaha lazımdı
izlə
dostlar
mən
googlla
sözaltı günlük - sözaltı etiraf - sözaltı sözlük - həyatın nə qədər cındır olduğunun anlaşıldığı anlar - yazarların hazırda düşündükləri - düşün ki o bunu oxuyur - ataya demək istənilənlər - keçən ayın ən bəyənilənləri - yalnızlıq - yazarların paylaşmaq istədikləri şeirlər
dostlarının yazdıqları:
badımcan turşusunun boğazdan keçdiyi andır.
damara girmek istemirem hele, ormantik takılmadım yanıkin, ama bele girmek lazım olsa, herşeyin sikdir poxdan getdiyi vaxtlarda köhne bir dostla görüşüb pive içerken keçmişi xatırlayıb ağızdaki bütün piveni püskürdüb üzdeki ezeleler ağrıyana qeder gümekdir.
bayax papamın iki dostu şəkil çəkməkdən söhbət edirdi, həvəsləndim hasanın çəkdiyi şəkili gətirdim, göstərdim. birdən arasından bir kağız düşdü "hediyemi kabul edersin inşallah, senin sayende oldu, allah senden razı olsun. hasan".
bundan böyük hiss? nadir olar, o an tüklərimə qədər hiss etdiyim titrəmə həyatın əslində həmişə o qədər də cındır olmadığının bir sübutu idi.
kişilərin öz duyğularını gizlətmək məcburiyyətində qalması tanrının bir cəzasıdı ya hədiyyəsi. papanın dostları arasında gözümün yaşını kipriklərimlə silmək məcburiyyətində qaldım. bu işdə uzmanlaşmışam artıq, kipriklərlə göz yaşı silməyə.
hasanın çəkdiyi şəkili anonimlik pozulmasın deyə qoymuram -* onsuz da sözlükdə anonimliyi ən çox sikilmiş olan mənən aq -* ama notun fotosunu qoya bilərəm, dursun sözlüyün bir kənarında
.
(baxma: olsa da yisək)
"soz deycem, dolama ,zarfat elemirem, deyesen sollashiram, prosta bilmirem ne nedi, neyse, onu bilirem ki biz sömürülrük əməyimiz intelektimiz hetta səblərimiz istismar olunur. hele bilmirem neyem.komunistem sosyalistem sol demokratam . bir onu anlamishamki meni zor istismar edibler"
ürəydi.
http://youtu.be/erE0gLzyhrE
ona neçə dəfə təşşəkür etdiyim yadımda deyil. ilk dəfə idi heç tanımadığım biri mənə kitab hədiyyə edirdi.
(youtube: 
)
)diş həkimimin məsləhəti ilə siqaretə 1-2 ay ara vermiş olmağıma baxmayaraq ölkədən ayrılanda özümlə mümkün qədər kent 4 götürmüşdüm. indi 3-4 günə sadəcə bir siqaret çəkərək həm diş həkiminə verdiyim sözü tutmağa çalışır həm də ölkədən xaricdə qızıl dəyərində olan kent 4'lərimi mümkün qədər gec bitirməyə çalışıram. uzun müddət geri dönməyəcəyim üçün həkimə verdiyim sözün tarixi bitsə belə kent'ləri bitirməmək üçün əlimdən gələni etməyə çalışıram.
çöldəki uzun müddətli qar qasırğalarından sonra gəlmiş günəşi isə kent'siz ziyarət etmək nəzakətsizlik olardı. bel çantamın dərinliklərində qoruduğum kiçik qara paketi götürüb günəşi görməyə getdim.
günəş sanki bilərəkdən elə davranır ki, elə bil ayrılıb geridə qoyduğun qadınlardan ən çox özünü darıxdıranıdır, və sənə peşmanlığını xatırlatmağa çalışaraq özünü göstərir, ama yaxın durmur, uzaqdan göz çırpır, indi sahib olduğun hər şeyin soyuqluğunu iliklərinə qədər hiss etdirir. ama sənə bir geri dönmə ehtimalı verir. o istiliyə təkrardan sahib olma ehtimalı.
içəridə postmodern marketinq şirkətləri tərəfindən ələ keçirilmiş şəxslərdən ibarət böyük ticarət mərkəzinin arxa qapısından real dünyaya: küçəyə çıxdım. qar yığınları və onların altında qalmış maşınlardan başqa heçnə görünmürdü. sağda, küncdə, üzü və əlləri illərin verdiyi qatlardan ibarət ikinci dünya müharibəsi görmüş, bəlkədə birincisində doğmuş yaşlarda bir qadın titrəyən əlləri ilə siqaretini dodaqlarına isabət etdirməyə çalışaraq bəlkədə günəş onu növbəti dəfə görməyə gələndə artıq buralarda olmayacağı üçün onunla sağollaşmağa çalışırdı. ayrılılmış köhnə sevgili günəşi yanında iki əsr yola vermiş, və onunla vədalaşmağa gəlmiş bir qadınla salamlamaq pis olmazdı. "otura bilərəmmi" deyib yaxınlaşdım, yaşlı qadın yalnızlıqdan bezmiş biri kimi gözləri ilə sanki "təki yanıma kimsə otursun" deyərək başını salladı. oturub uzun aralarla yandırdığım siqareti yandırmağa belə həsrət bir şəkildə yandırıb dərin bir nəfəs aldım. ağız və burnumdan soyuq havada bariz formada gözə çarpan nəfəsimlə birlikdə çıxan siqaret dumanı qar təpələrinin arxasındakı günəşlə gözlərim arasına girərək bulanıq bir görüntü yaradırdı. söhbətə möhtac qocaya bir şeylər deyib onu dərin düşüncələrdən ayırmağa çalışmağı düşündüm, "günəşi hiss etmək əvəzolunmazdır" dedim. "elədir" deyib sanki onu bir daha görməyəcəyini hissedirmişcəsinə kədərlənərək başını aşağı saldı.yaşlı qadın üst-başından evsiz və kimsəsiz biri görünümünü xatırladırdı. gün içində çox qısa aralarla işdən ayrılıb çölə çıxabildiyim üçün bu anımı yaşayım, köhnə sevgili günəşimi izləyim, əvəzolunmaz dəyərə sahib siqaretiminmi dadını çıxarım yoxsa yaşlı bir kimsəsizinmi dərdinə yanım deyə düşünərkən "mənə bir siqaret verə bilərsənmi? " dediyini eşitdim. refleksiv olaraq əlimi cibimə atdım, paket təzə idi və sadəcə bir siqaret tükətmişdim. mənim üçün sahib olduğu dəyərini düşünmədən paketi ona uzatdım. biranlıq çaşqınlıqdan sonra titrəyən əlini siqaretə uzadan qoca " çox sağol" deyə təşəkkür edərkən təşəkkürünü qəbul etmək üçün üzünə baxdım; qoca ağlamağa başladı. mənim üçün əvəzolunmaz dəyərə sahib paketim, əvəzolunmaz hisslər yaşadırdı. və uzaqlardan, çox uzaqlardan, köhnə sevgili günəş ən yaxşı mövqedə yerini alaraq bizi izləyirdi; onu irəlidə nələrin gözlədiyindən bixəbər bir gəncin, geridə buraxdıqları ilə yaşayan bir qocaya uzanan əlini, onların portretini. və tarixə həkk edirdi. bəlkə də bu portretin səbəbkarı olduğu üçün qürurlanırdı. "bu mənim doğulduğum ölkədəndir, dadlı biraz fərqlingələ bilər" deyərək hərzamankı instiktimi qoruyurdum; ağlayan birini görəndə görməməzlikdən gələrək söhbəti keçişdirmək. qocadan səs çıxmırdı, illər onu susdurmuşdu, getmə vaxtı idi, hər mənada. ağır addımlarla uzaqlaşan qocanı izləməyə başladım. qalan son siqaretim; əlimdəki siqaret bitirdi. buludlar günəşə buranın ağasının kim olduğunu öyrətmək üçün ona yaxınlaşırdılar, günəş də uzaqlaşırdı. və, acgöz insanların qurduğu vəhşi kapitalizm qapının arxasından məni səsləyirdi. getmə vaxtıydı; hamımız üçün.
P.s. müalicə boyunca düşünən, yazan, maraqlanan hər bir yazara ürəkdən təşəkkür edirəm!-*
hamısını göstər