24 yazar | 35 başlıq | 55 entry
yenilə | gündəm

#son entrylər 55 yeni entry
#zirzəmi 1 yeni entry

yazarların 2021-ci il spotify xülasələri 9 çay vs qəhvə 8 rihanna 7 ən bərbad youtube kanalları   qəhvə 2 bir ölkənin geridə qalmışlığını görmə yolları   ad usum delphini   bir qızın tükəzban olduğunu anlama yolları 2 yeni il ab-havalı film və serial bölümləri | kino   eyni anda 4 qadınla münasibətdə olmağa icazə verildiyi üçün islam dininə sitayiş edən kişi obrazı 3 mercedes vision avtr   23 noyabr 2021 əli məlikovun bullinqə məruz qalması haqda postu 2 sözaltı sözlük   səxavət məmməd   evləniləcək insan modeli 4 qəbir daşına yazılacaq sözlər 4 yazarların baxdığı seriallar 2 çay vs qəhvə 8 yeah yeah yeahs   yazarların kirli zövqləri   hüseyn dərya vs elşad xose   çəyirtkə   yazarların eyni doğum gününü paylaşdıqları məşhurlar və əlamətdar hadisələr   170 hz | kino   sevgili   zəhər tuluğu | kino 2 la campanella   yazarların fobiyaları   bu an ölünsə deyiləcək söz 4 səninlə olmur sənsiz də olmur   yalnızlıq   makedoniyalı isgəndər   iki qusar   hoqqa   sözaltı günlük 3 muza 2 ağciyər xərçəngi   tələbələrə verilən mənasız suallar 3 insanın içindəki dərin boşluq 2 davamlı masturbasiya edənlərə məsləhətlər 3 qiyas ibrahimov   rihanna 7 şereşevski-terner sindromu   qışda ən çox sevilən meyvələr 3 kenquru söz   alabama   yazarların 2021-ci il spotify xülasələri 7 rüstəm ismayılbəyli   söylə yadındamı   güldürən dialoqlar   azərbaycan polisi 2 dədə   qaraqan   lazımsız məlumatlar 3 ataya demək istədiklərimiz   toyuq dönəri   maliyyə piramidası 2 başlıqları alt alta oxumaq 2 tofiq yaqublu   dekabr 2 evlilik   #sözaltı music   baxılası youtube videoları   balxaş   şah ismayıl xətai   moise kean   federico chiesa   qəribə təsadüflər 4 keçən ayın ən bəyənilənləri   atom emission spektroskopiya | elm   green card   bilemiyorum altan bilemiyorum   qrip   lewis hamilton   iel   gecəyə bir mahnı paylaş   əsəb pozan şeylər   ənnağı  









davamlı dava edən ailədə böyümək



facebook twitter əjdaha lazımdı izlə dostlar   mən   googlla
özünəinamı yıxan şeylər - adsız dəyirmandaki xoruz
başlıqdakı ən bəyənilən yazılar:

+141 əjdaha

1. şərqin bəlasıdır. həyata 10:0 geridə başlamaqdır.
daima sakitçilik axtarışında olmaqdır. heç vaxt xoşbəxt olmamaqdır. yüksək səslə danışmaq vərdişi qazanmaqdır.
heç vaxt əsəblərini özün idarə edə bilmirsən. həmişə içində insanlara qarşı gizli də olsa nifrət olur. həyat sənə 2 qat çətin gəlir. çünki həm ailənin səndə qoyduğu yaraları unutmalısan, həm də yeni həyat üçün əlləşməlisən, ağ günə çıxmalısan.
kimə inanacağını bilmirsən. bəzən ana və ata bir qırağa, bu davalarda nənə və baba da iştirak edir. hərəsi səni digərinə qarşı doldurur. nəticə olaraq kimə inanacağın barəsində qərarsız qalırsan və hamsına qarşı içində qəzəb(nifrət də ola bilər) yaranır.
boşanmaqlarını ya da ən azından birinin ölməyini gizlidən gizliyə arzuluyursan.
sözünü daim kəsirlər. sənə danışmaq imkanı tanımırlar. bir az onların fikrinə tərs bir şey deyən kimi səni cəzalandırırlar, ya da təhqir edirlər.
söyüşlərdən bezirsən. səs küydən boğaza yığılmısan.
güvənə bilmirsən. həvəslərini, hisslərini zəncirləyirlər sanki.
gələcəkdə ailə qurmaq barədə düşünməkdən belə qorxursan. bir gün istəmədən də olsa onlardan birinə çevriləcəyindən qorxursan.
evdə yan yana otursanız belə sanki aranızda dərin uçurum olur. sevə bilmirsiniz heç birini.
psixologiyanız da, əsəbləriniz də pozulur. bəzən hətta xəstəliklərə yol açır.
insanlarla da düzgün münasibət qura bilmirsən, tez özündən çıxırsan, səni anlamırlar, sən də anlatmaq istəmədiyindən səni kobud biri kimi tanıyırlar.
amma empatiya qura bilirsən. özün hər cür əsəb krizi keçirib, çarəsiz olduğub anların təcrübəsini yaxşı bildiyin üçün yaxşı məsləhətçi olursan. daim dərd dinləyib, şərik olmağa, məsləhət verməyə çalışırsan. və ən böyük sirdaşa çevrilə bilirsən, amma özünün yaşadıqları özündə qalır.
sırf çoxalmaq, nəsil artırmaq xatirinə qurulan və məcburi davam edən evliliklərdə bu hallar müşahidə olunur. yaxşı olar ki, bu tiplər heç vaxt evlənməsin və yeni manyaklar böyütməsinlər.

+37 əjdaha

18. Mərhələli şəkildə irəliləyən aktdır.

1- əvvəl qorxmaq gəlir.
səsləri azacıq yüksələn kimi canına vəlvələ düşər ki, bu dəqiqə nəsə düşəcək, sınacaq, bərbad şeylər olacaq. dünyanın sonu imiş kimi.

2- sonra hər iki tərəfi gözündə dəyərləndirmək, bir növ, kimin haqlı, kimin haqsız olduğunu tapmaq istəyi gəlir.
Müşahidə edirsən: kim davada necə hərəkətlər nümayiş etdirir, nə deyir, nə üzərində dava düşür, dava olmayan zaman bir-birilərilə necə rəftar edirlər və ya neyləyirlər və s.

Bu mərhələ çox enişli-yoxuşludur. Çünki bu mərhələ əslində sənin üçün dünyanın ən güclü, hər şeyin öhdəsindən gələ biləcək gücə sahib olan ananın da, o gözündə mükəmməlləşdirdiyin, -nə qədər düşük bir deyim olsa da- "əsl kişi" olaraq tanım verdiyin atanın da əslində necə biri olduğu, əslində ikisinin də o qədər də möhtəşəm və güclü olmadığı, hətta dibinə getsən, hər ikisinin də psixoloji problemləri olduğunun fərqinə varmaqdır.

Amma çöldən nə qədər də möhtəşəm bir ailə olaraq görünürük, elə deyilmi? 4 uşaq, hər birinin nazı ayrı çəkilir, gözəl-göyçək geyindirilir, gəzməklərindən, tozmaqlarından qalmırlar, təhsilləri yaxşı davam edir, dindirsən, ağızlarından bal tökülür, amma gəl, gör ki, bunların hamısı kənar insanlara qarşı olan bir "oyun", "maskalanmadır". Nəinki kənar insanlar, qohumlar, dostlar, biz ailədə də bir-birimizə qarşı maskalanırıq. Nə mən olduğum kimiyəm, nə də digərləri.

insan özü ilə tək qaldıqda "özü" olur. Bir də canından, hətta daha çoxu- ruhundan saydığın, birlikdə bütünləşdiyin sevgilin və bir neçə dostunla bir yerdə olduqda "özün" olursan. Mənim könlüm istərdi ki, mən anamla bütün olum, bacımla bütün olum, atamla ən yaxın dost olum, əfsus ki, olmur.

Yenə də bu mərhələdə düzgün olmayan şeylərin fərqinə varıb gücünün və ağlının çatdığı qədər ailənin böyük uşağı olaraq nəyisə düzəltməyə çalışırsan. Oturub ananla dərdləşirsən, atanla söhbət edirsən, hər iki tərəfə bir-birlərini dinləməyin nə qədər vacib olduğunu, ikisinin də tamamilə düzgün olmadıqlarını, hər ikisində də filan-filan günahlarının olduğunu deməyə çalışırsan, bunun bir xeyrinin olmayacağını bilmədən, fərqinə varmadan, gələcəyi təxmin edə bilmədən. Əlindən nə gəlirsə, edirsən artıq.

3-cü mərhələdə isə..
Artıq qəbullanırsan. Atanı da, ananı da olduğu kimi, bütün günahları ilə qəbullanırsan və artıq səslərinin yüksəlməsi sənin üçün nəsə ifadə etmir. Artıq bu mərhələdə "boşansalar, rahatlaşardıq daha" deməyə başlayırsan. Ürəyində 10% bunu istəməsən də, 90% səslərindən, boş mübahisələrindən bezdiyin üçün boşanmalarını həqiqi ürəkdən istəyirsən. Maman öz mamasına "whatsapp"la dərdini danışanda nənən "boşan, çıx, gəl" dedikdə daha yan otağa keçib "boşanacaqlar" düşüncəsi ilə ağlamırsan, əksinə mamana işarə edirsən ki, maman düz deyir, boşan, çıx, get!

Daha sən susursan, çünki arxanca gələn bacı-qardaşlarının "2-ci mərhələsi" başlayır, onlar danışıb həll etməyə, ya da dözümsüzlük göstərməyə başlayırlar. Sən susduqda "niyə susursan? Dillən də!" Dediklərində heç nə demirsən, icazə verirsən ki, bacı-qardaşların da gözlərində böyütdükləri ata-anaları ilə yaxından tanış olsunlar.

Sonrakı mərhələ varmı, bilmirəm. Bəlkə də sonrakı mərhələ "boşanmağı seyr etmək"dir, ki bu mənim üçün ən yaxşı haldır. Xəstə olan anam əsəbdən qurtular, ən azından onun ölümünü seyr etmərəm. Bəlkə də bir neçə il ömrü qalıbsa, onu da qışqıraraq, əsəb keçirərək çəkməz. Bax, bunu da qəbullandım, sözlük.

Bütün bunlardan uzaqlaşıb atamla olan söhbətimi yada saldıqda mənə bir dəfə belə dediyini xatırlayıram:
"Baban nənənin üstünə həmişə qışqırırdı, mən həmişə özümə söz verirdim ki, atam kimi olmayacam, həyat yoldaşımı incitməyəcəm, boşuna əsəbiləşməyəcəm. indi də çalışıram elə olum".

Təəssüf, ata, təəssüf. Sən babamın tam bir kopyasısan. Hər dəfə mamanın üstünə qışqırdıqdan sonra üzünə gələn o əsəb qarışıq peşmanlıq ifadəsini də görürəm, bu da zənnimcə, özünə verdiyin sözü pozduğunun fərqinə vardığından olur.

indi də sən mənə "mənə çox oxşayırsan" deyirsən. Məhz buna görə də mən qorxuram. Onsuz da ailə qurmaq, uşaq dünyaya gətirmək fikirlərindən olduqca uzağam, qorxularım məni öldürür, sənin də belə deməyinlə daha çox gözüm qırılır. Mən öz həyat yoldaşımı it kimi qapmaq, uşaqlarımda travma qoymaq, ailəmi bədbəxt etmək istəmirəm.

Ailə ən əsas xoşbəxtlik mənbəyidir, dostlarla əylənsən də, çölə çıxıb gəzsən də, alış-veriş də etsən, işləsən də içdən-içə səni öldürən, qurudan bədbəxtliyindir ailənin dava etməsi. Hər gülüşdə bir göz yaşı, hər uğurda bir utancdır. Mən də gələcək ailəmin və özümün xoşbəxtliyini əsəbimi idarə edə bilməməyimə qurban verə bilmərəm.

Hər şeyə qarşı olan bütün ümidlərim ölüb. Əvvəl "yaxşı olacaq, ümidim var!" Deyə ortalıqda dolanırdım, indi isə pessimistlik canıma hopub. Bütün etdiyim şey boş oturub divara baxmaq, arada da sözlüyə daxil olub yenə pessimist/depressiv entrylər oxumaqdır. Daha belə nə qədər davam edəcək, melanxoliyam məni haralara aparacaq, bilmirəm.

+30 əjdaha

9. Ən kiçik yaşımdan evində dava görən biri olmuşam təxminən 9 yaşıma qədər. Dava-dalaşın kəsilməsinin səbəbi heç də xoş deyildi, narkotik istifadəçisi olan atam aludəçi kimi yox satıcısı kimi həbs edilmişdi. Düzü illərlə anam da digərləri də atamın aludəçi olub ancaq satıcısı olmadığını deyirdi və mən də inanmışdım çünki atamın "üzünə duran"ların biri ilk digəri 2. Məhkəmədə "peredoz"dan ölmüşdü və atam onu o poxa salıb şərriyən adama öz ürək sözlərini məktuba yazıb göndərmiş hədələmişdi gəl ki bir xeyri olmamışdı. Mən atamın heç istifadəçi olmasına belə inanmaq istəmirdim ancaq həmin gecə hansı ki atama yığıb ( atam tutulmamışdan anam onunla danışmırdı gündəlik hal idi bizim üçün atam içirdi anamı döyürdü onlar günlər, həftələrlə danışmırdılar və bir ara ayrılıq səviyyəsinə də gəlib çatmışdı kim bilir həbs edilmısəydi ayrılacaqdılar. Danışmırdılar deyə həmişə atama ya mən ya böyük qardaşım yığırdı) telefonu götürmədiyini görəndə hamımız narahat olduq səhər tezdən nənəm yığdı telefonun səsini diktafona qoyduq dedi uşaqlar eşitməsin evdə nə varsa at tualetə Vaqifi tutublar. Bacım bunu eşidib ağladı mən də uşaqlıqdan bu günə qədər mənlə olan kövrəkliyimi içimə sıxdım və içimdə ağrı yarandı. Anam atamın ciblərindən nəsə götürüb aparıb atdı. Uşaq olanda bunların nə olduğunu bilmirdim afisant işləməyə başladıqdan sonra isə hamlsına bələd olmuşdum, stolumda peredoz gedən kim 10 15 cavan gənc bir qalofkanı astava qoyan kim və onların tüstüsünə düşən mən artıq hər şeyə alışmışdı.
Və ot-mot nədi bilirdim. Atamın başına gələnlər məni illərlə içki və siqaretdən iyrəndirdi deyə bu gün də bunlara yaxın durmamışam. Nəysə atama satıcı olduğu üçün məhkəmə quruldu və Qarabağ veteranı,3 uşaq atası ilk cinayəti odluğunu əsas gətirib 3 il cəza verdilər bunlar hamısı 2012. il noyabrda baş vermişdi. Əslində atamın anamı döyməsi, evdəki şiddət, aludəçilik ağrılarının azaldılması Qarabağın poxları idi. Yanına düşən snaryad sənin həyatını qaraldır, atama əlillik verilməmişdi daha doğrusu onun əlil kimi qeydiyata alacaqları sənədləri "əşi burdan sağ qayıtdım əsas odu tüpürüm sənədlərinə də onlara da" deyib orada qoyub gəlmişdi. Düzü sonradan çox peşman oldu o döyüşmüşdü ama iki üç dingil fərari əlillik alıb ondan daha yaxşı yaşayırdı deyə. Mən atamın həbs edilməsinə sadəcə 2 3 ay sonra həqiqətən sevinmişdim. Bir iki ay sonra anam ağlamırdı ilk dəfə bədənində göyərti yox idi, sümükləri sızlamırdı amma görürdüm hər səhər tezdən dua edirdi ağlaya ağlaya bizim üçün atam üçün. Hər bunlar yadıma düşəndə Ramiz rövşənin "qara paltarlı qadın"şeiri yadıma düşür. Atam həbsdə içki içə bilmirdi orada ibadətə başlamışdı, türmə bir az onu sıxıb əritsə də yaxşı idi. Müalicə olunmuşdu. Biz isə evi saxlamaq kiminsə ümdinə qalmamaq üçün bazarda peraşki satırdıq qardaşım və mən. 9 yaş 4. Sinifin sonları özümdən ağır "aeroport çantaları"nda bazara peraşki daşıyırdım o gündən kiçik sahibkar idim bütün qaranlıq küçələrin tpzlu məhəllələrin sahibi olmuşdum. iki qardaş həm evə həm Türməyə pul göndərirdik artığını da bir kənara qoyurduq nə artıq qalırdısa artıq. Nəysə atamı pulla "cəzaçəkmə müəssəsində nümunəvi davranışı və heç bir narahatçılıq yaratmadığına görə cəzasının qalan hissəsini şərti azadlıqda keçirsin" deyə bir əmrlə sərbəst buraxdırdıq, artıq içməyən, türmədə sınıxmış ata şiddətin olmadığı bir ailə var idi. Artıq mən qorxudan kravatın altında gizlənmirdim artıq qardaşımla məni küçədə atama görə yox özümüzə görə tanıyırdılar artıq biz evin kişisi sayılırdıq. Azadlığa çıxdıqdan sonra da işləyirdik biz, niyə də olmasın? Bu işi bacarırıqsa işləməliyik artıq işləməyəndə evdə söz söhbət olurdu. Mənim dostlarım və sinif yoldaşlarım arasında işləmək istəyənlər ən tez 15 yaşlarında bunu etmişdilər biz isə artıq staj yığmışdıq. Hə mövzudan uzaqlaşmayım bəlkə də atam həbs edilməsəydi bir ailə dağılacaqdı şiddətə görə, 3 uşaq ya atasız ya anasız böyüyəcəkdi bəlkə də mentalitetin verdiyi qeyrət basqısı atamı anamın qatili edəcəkdi. Şiddətin sonu bu bir neçə variantdı, şiddətin sonu yoxdu şiddətin cinsi yoxdu şiddətin məkanı yoxdu şiddətin nəticəsi var-ölüm. Bir neçə nəfərin həyatını məhv edən ölüm. Ailədəki şiddət bunların ən pisidi. Uşaqlarda yaranan travmalar, böyüdükcə hamıdan qorxma hissi heç kəsə güvənməmək, və s. Atamın həbs edilməsi mənim bir neçə arzumu puç etdi, eybi yox ailəmizin puç olmasındansa arzularımın puç olması yaxşıdır.

+20 əjdaha

30. adi mübahisədən belə qorxacaq hala gəlməkdir.
düzdür, böyüdükcə ailədaxili münaqişələrə birbaşa təsir göstərə və azalda bilirsən, amma məsələ bu deyil. avtobusda 2 nəfər pəncərə üstündə didişəndə ürəyin əsir. qorxursan ki birdən məsələ ciddiləşər. əlbəyaxa olarlar, qışqırıb-bağırarlar. bilirsən sənə heç bir aidiyyəti yoxdur, ancaq qorxun, həmin mübahisənin sənin yadına salacaq, xatırlamağa və hiss etməyə təşviq edəcəyi şeylərdir.
qonşuda kimsə savaşır, mən evdə oturub az qala əsməcəyə düşürəm, elə bilirəm bu saat yenə qablar yerə çırpılıb sınacaq, kimsə yumruğunu qapının şüşəsinə vurub qolunu kəsik-kəsik edəcək, ya qonşular polis çağıracaq. hələ dava sonrası araya çökən ağır sükutu da hiss edirəm. sadəcə dəhşətdir.
nə qədər cürbəcür terapiyalardan keçirsən keç, seanslara girirsən gir, dərman atırsan at, uşaqlıq travmaları, özü də bu cüründən olanlar, doğrudan da çox çətin keçir. biz iz həmişə qalır oralarda və münbit şərait görən kimi yarasaya dönüb yapışır sinənə, beyninə, ruhuna. bu hissə yarasa deyirəm, özü də yepyekə qara yarasa. başqa cür təsvir edə bilmirəm hələ.

müsbət cəhəti də var amma. pisini dedik, yaxşısını da deyək. yaranacaq dava-qırğına qarşı zəifliyin var deyə, həm qabaqcadan problemin olmaması üçün düşünürsən, çətinliyə az düşürsən, həm də problem yaranmışsa, onu həll etmə bacarığın, analitik düşünmə qabiliyyətin artır. vakansiyalara baxanda tələblərin arasında "analitik düşüncə" görən kimi gülürsən ki, yesss, neçə illik təcrübəm var ahahags. başqa müsbət tərəfi yoxdur. buna da şükür, nə deyək.

+22 əjdaha

8. Bir çoxu bunun səbəbini bir birini sevmədən, tanımadan, məsləhət üzərinə qurulmuş ailələrdə görür. Əlbəttə ki, doğrudur bu da. Ancaq hər zaman bir birini sevməklə də məsələ həll olunmur. bəzən elə olur sevmədən evlənir kimsə ancaq oxşar şeylər istəyirlər deyə daha xoşbəxt olurlar, bəzən əksi olur.
Anam və atam sevərək evləniblər, uzun müddət də sevgili də olublar. Bəs o qədər vaxta bir birlərinin qüsurunu görmürmüşlər? Görürmüşlər ,əlbəttə, ancaq sevginin gözü kor olur misalı. Evləndikdən sonra, artıq sevgi bağlılıqla əvəz olunandan sonra, birlikdə yaşananlar fikir ayrılıqlarını bariz şəkildə önə sərdikdə, münaqişələr qopmağa başlayıb. Və bu uzun müddət də davam etdi. Arada çox şey yaşandı.
Düşünürəm, uşaq olanda hər zaman bir tərəfi günahlandırardım. Ancaq indi görürəm ki, hər iki tərəf özünə görə haqlıdır. Ayrılıqda baxanda da hər ikisi də yaxşı insandır. Ən azından müsbət keyfiyyətləri üstünlük təşkil edir.

Azərbaycanda iki gəncin ailə qurması üçün biçilmiş o standartlar da hər ikisində olub deyə heç kəs onların birlikdəliyinə qarşı çıxmayıb. Bir birlərini də seviblər, tanıyıblar, bax elə burada deyərlər nəyiniz çatmır axı?

Mən deyim, həyata ortaq baxış. Həyat yoldaşı seçəndə bəlkə də ilk baxılmalı olan budur. Həyata eyni yerdən baxmaq lazımdır. həyata qarşı olan ümidlər bənzər olmalıdır. Uyğun olmalıdır. Bir addımlayacağınız yolda biriniz sağa digəriniz sola dönmək istəyəndə belə mübarizələr çıxır ortaya. Bu zaman da ya ayrı yollardan getməli olursan, ya da bir tərəf gözünü yumub digərinin əlindən tutub gedir. Ancaq xoşbəxt olmur. Öz istədiyi yolla gedən də xoşbəxt olmur.

Düzü bu mövzuda yazmaq da, düşünmək də, xatırlamaq da yorur. Sadəcə Bu və oxşar başlıqdakı entrylərə baxanda çoxu sevgisizliklə bağlamışdı deyə öz müşahidələrimi bölüşmək istədim.

+13 əjdaha

3. böyüyəndən sonra səninlə əlaqəsi olmayan 2 adamın davasının belə səni narahat etməsidir.

+17 əjdaha

13. Yazılan entryləri oxuduqca tək olmadığımı gördüyüm başlıq... Bizi bu cəmiyyətdə dünyaya gəlməyə peşman edənlər utansın. Bunu oxuyan və eyni durumda olan insanlara sözüm, tək çözümün təhsil olmasıdı. Çalışın, çabalayın, təhsil alın və çıxın gedin ölkədən.

+13 əjdaha

25. daim ailə üzvünün intihar edəcəyi qorxusuyla yaşamaqdır. hər davadan sonra evdən çıxıb gedir. zəng edirsən, cavab vermir. mesaj yazırsan, oxumur. ağlından hər şey keçir. "bu dəfə keçən dəfəkindən fərqli olaraq qayıtmaya bilər, özünə nəsə edə bilər" stresiylə dəqiqələrini keçirirsən. bir az keçir, qayıdır. növbəti dəfə yenə eyni şey baş verir, yenə eyni stresi yaşayırsan. Və bu illərlə belə davam edir. bu cəhənnəmdən qurtulmağın, hər şeyi düzəltməyin yolu isə yoxdur. varsa da, bunu bacaracaq gücdə deyilik.

7 illik sözlük tarixçəmdə ilk dəfədir deyəsən bu cür kədərli bir şey yazıram. qəribədir..

+14 əjdaha

12. Gözümü acandan dava eden ailede böyümüşəm. Bu gun 32 yasim var hele de dava var.
15 yasima qeder dava edirdi ata ana sonra ata islemeye kendden Bakiya getdi. iki qiz ana ile tek qalirdiq. Ata bayramlarda gelirdi kende onda da mutleq dava olurdu.
Ele bayram olmayib bizim evde dava olmasin. Bu gun evliyem iki usagim var amma hele de bayramlardan nifret edirem. Yolkani usaqlara gore qururam amma ozume qram sevinc vermir.
Ata her şeye qarisan standart Azərbaycan kişisi ana zeif qadin.
Sevmemis evlendim cunki ozume qalsa hec evlenmezdim yeqin. 32 yasim var amma bir defe de aşiq olmamisam. Menden olsa qadinlardan ibaret dunyani secerdim. Kisi hegamonlugu gormekden ureyim bulanir. Usaqlarim travmali olmasin deye sakitcilik yaradiram ve onlari standart kisi kimi yox qayğıkeş boyudurem. Hemise deyirem qizlara kobudluq etmeyin, kömək edin ve s. Evde onlara yemek bisirdirem, otaqlarini temizledirem, süfrə acdiriram ki bu onlara adi gelsin. Daha sabahi yoldaslarina ayaq yudurdan kisiciklerden olmasinlar.
Dava eden ailede boyumeyin fesadlari olene kimi gedecek.
Guvenmirsen hec kime, sevmirsen, arada eseb olanda ozunu sakitlesdirmekde cetinlik cekirsen ve s.
Uygun insanla evlenmek lazimdir sevmek yox.

+10 əjdaha

27. Dünən axşam saatlarında, hava qararmış vaxtda, bir marketin qabağında berg içirdim. 30-lu yaşların əvvəlində olan bir kişi qızının əlindən tutaraq qabağımdan keçib "fikir vermə anana cındırdı o" dedi. Qız dediyimdə burda diz boyda balaca uşaqdı. Arxalarında da qızın anası ağlayaraq qucağında bir oğlan uşağı ilə (öz oğlu olar çox güman) gəlirdi.

Mənə təəccüblü gəlmədi bu gördüklərim. Bilirsiz niyə, tanış mənzərəydi çünki bu.
Bunu çöldə uşağın, o biri insanların qarşısında deyən adam evdə nələr eləməz deyə fikirləşdim. indi hekayənin valideynlərin nəzərində olan digər yüzü sikimədə deyil nədi. çox güman o uşaqlar travmalarla böyüyüb əsəbi olacaqlar. səbəb nə olursa olsun övladın yanında davamlı dava edən, ancaq özünü fikirləşən eqoistin biri olmuyun.

+8 əjdaha

14. Vaxtından tez böyümək, yarımçıq yaşanan uşaqlıq, özünə və hər kəsə nifrətlə keçən yeniyetməlik, özgüvənsiz davam edən gənclik, və bünövrəsi çalxantılı yetkinlik. Özündə qüsur bildiyin bir çox cəhəti belə analiz etdikdə kökündə duran travmaların olduğunu dərk edirsən. Psixologiyaya önəm verilməyən bizimki kimi toplumlarda "uşaqdı, heç nəyi anlamır" kimi gülünc fikirlər olsa da, uşaqlar yanlarında keçən ən adi söhbəti belə unutmur. Yaş artdıqca vecsizləşirsən, çox şey adiləşir. Amma azyaşlının eşitdiyi hər acı söz şüuraltına işlənir.

+8 əjdaha

7. Bədbəxtçilikdir. insanın həm özünə, həm də bir tərəfdən valideyinlərinə də yazığı gəldiyi situasiyadır. Elə evdə yaşayan hər kəs ayrı bədbəxt olur bu həyatda. Nə uşaq uşaqlığını, yeniyetməliyini, hətta bəlkə də gəncliyini yaşaya bilmir, nə də valiedynləri həyatını. Amma nə olursa olsun, heç kim bu vəziyyətdən razı olmasa da, dəyişən heç nə olmur. Valideynlər boşanmır. Davalar, söyüşlər davam edir. insan xoşbəxt olanda belə bunun daimi olmayacağını anlayır bir yerdən sonra, evinə getmək istəmir. Bəlkə də bütün bunların, hədər olan həyatların səbəbinin mənasız adət-ənənə, bir-birini tanımayan 2 şəxsin evləndirilməsi olması isə daha da kədərlidir.

+6 əjdaha

11. vaxtından tez böyüməkdir..

+6 əjdaha

22. insanın xarakteri və mənliyinin oturmamasına, düzgün inkişaf etməməsinə gətirib çıxarır. Bu tip ailədə böyüyənlərin depresif, içəqapanıq, asosial, panik atakalı, obsesif və digər bir sıra psixoloji problemləri olur. Bu da həmin şəxsin cəmiyyətdə normal bir yerə tutuna bilməməsi və tutduğu mövqedə də qərar qıla bilməməsinə gətirib çıxarır. Bu tip problemli ailədə böyüyənlər də problemin içində olurlar həmişə. Adətən narkotik, içki və digər bir sıra bihuşedici maddələrin istifadəsinə, qaydalara riayət etməməyə və hətta cinayət törətməyə meylli olurlar. Nəticədə həmin ailənin içində özündən başqasını nəzərə almayan gönüqalınların poxuna düşürlər böyüyəndə bu tip ailədə böyümüş adamlar. Heç vaxt da normal uğur qazana bilmirlər. Həmişə ciddi əskikliyini çəkirlər bir şeylərin.

+7 əjdaha

4. sonra da deyirlər niyə evlənmirsən? soruşan lazımdır ki, siz nə vaxt mənə evliliyin yaxşı bir şey olduğunu göstərdiniz ki, indi mənə də məsləhət görürsünüz?

+6 əjdaha

23. Vaxtı gəldikdə sikdirib çıxacağım qərarını verməyimə yardım edən hadisədir. Belə baxıram, 1 aydır heç birinin üzünü görmürəm və darıxmıram. Mənim belə ağzıma almadığım söyüşləri mənə söyüb sonra heç nə olmamış kimi yeməyə çağırmalarından diksinirəm. Ona görə də tərəflərdən mütləq biri rəddolub getməlidir, çürütməyə həyatım yoxdur -*

+5 əjdaha

16. iki kəlmə bu haqda entry yazacaqdım ki, evdə dava düşdü -*

+4 əjdaha

29. Ömür boyu içində bir boşluğun qalacağını bilmək. Sonradan evdə münasibət nə qədər düzəlirsə, düzəsin, nə qədər yaxşı yaşayırsınız, yaşayın, o hiss sizinlə olacaq. Başqalarının sizi sevdiyinə şübhə etmək, ümumən sizin özünüzün kimisə sevə bildiyinizə şübhə etmək, eşşək boyda da olsanız, başqası dalaşanda gözünüzün dolması, səslər, xüsusən də dava, yüksək səslərə qarşı həssas olmaq, o səslərin sizi həyəcanlandırması da bura aiddir. Hələ çujoy paxmel davanın hirsi sizdən çıxılıbsa da, sizə çığırmaq,üstə çıxmaq istəyən olanda içinizi hikkə və qəzəb basacaq. Çünki sizi əzmişdilər, amma siz reaksiya verə bilməmişdiniz. 20-li yaşlarınızda 40-50-li yaşlarda olan birinin emosional yorğunluğu üstünüzdə olacaq. Bunu uşaqlarınıza etməyin. Uşaqlar siz sözlü dava etməsəniz belə bədən dilinizdən məsələni anlayır.

+3 əjdaha

15. Özümü tanıyandan gördüyüm ancaq bitmək bilməyən dava-dalaş və ailə çəkişmələridi. Və bunun ən pis tərəfi ikinci dərəcəli ailə üzvlərinin baş rol oynamasıdır. Bunların ən qızğın vaxtı sizin yeniyetmə çağınıza düşdüsə elə onda sizin xarakterinizə təsir edir və siz həyatı o cür dərk etməyə başlayırsız. Heç umutmaram anam həmin vaxtlarda xərçəngdən əziyyət çəkdi neçə il. Bu hadisələrin hamısı 2016 uniyə hazırlaşan vaxtlarma təsadüf etmişdi. indi bunları yazdıqca qeyri-ixtiyari əsirəm və bunu heçcür saxlaya bilmirəm. Bu çox uzun və zəhərli mövzudur ancaq ağzını bağlı saxlayasan ki daha çox yayılmasın ona görə burda bitrib sadəcə nəticələrini yazmaq istədim.
Umimiyyətlə, belə hadisələr ya səni soyuqqanlı, narsist edir ya da səni dərd, probləm toplusuna çevirir. ikinci halda olan insanlar daha sonra narsistə də çevrilə bilər.
Belə uşaqlıq və gənclik travmaları insanda ADHD, PTSD və imposter sindromuna səbəb olur. Bu başlıqdaki entryləri oxuyub və hər birisinin ağrısını hiss etməyimə səbəb bu psixoliji şiddətin gətirdiyi empati duyğusudur. içdən zəngin çöldən ölü adamlarıq. Gün boyunca deyib-gülüb gecə min dəfə ölən adamlarıq. Hər şeyi çürüdənə qədər düşünən də bizik, həyatı yaşamaq yerinə ehtimalları düşünüb yaşamağa vaxt tapmayan da bizik. Birilərinə ehtiyacımız olduğunu düşünüb amma yenə də təkliyi sevən də bizik. Güvən problemi olduğu üçün şəxsi münasibətlərində uğursuz olan, sənə qarşı ən kiçik səhv və sözü belə bəzən "personal attack" kimi qəbul edən də sənsən.
Heçkim heçkimi başa düşmək istəmir sadəcə özü danışmaq üçün sənin ağzını güdür ki sözünü bitirəsən.. Artıq bir yerdən sonra başa düşülmək belə istəmirsən. Ümumiyyətlə ətrafından nə bir şey umursan nə də ki arzu edirsən.

Amma bunlara baxmayaraq sizə dəstək olan dostlarınız varsa deməli hələ də ümid var.

(youtube: )

+3 əjdaha

10. həyatının geri qalanında ptsddən əziyyət çəkməkdir.

+4 əjdaha

26. Illər ərzində valideynlərdən birinə dərin nifrət etməyə başlayamağın böyük təməlini hazırlayan vəziyyətdir, yaşayanlar bilir bu vəziyyəti.(bax: atadan nifrət etmək)

+2 əjdaha

6. Sanki daim səni məhv etməyə çalışan lənət kimidir. tez-tez "kaşki dünyaya gəlməyədim" deməyivin səbəbi və mənə görə insanda digər insanlara qarşı nifrət toxumunu cücərdən meyar. Ümumiyyətlə, məncə qatillər,oğrular,soyğunçular və s. kimi insanların peydə olmasında pis cəmiyyət və ən əsası pis ailə dayanır.



hamısını göstər

davamlı dava edən ailədə böyümək